ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 494 การแสดงละครช่างง่ายดายเสียจริง

ตอนที่ 494 การแสดงละครช่างง่ายดายเสียจริง

ส ำหรับหลิงอวี้จื้อแล้ว กำรแสดงเป็นเรื่องธรรมดำมำกจริงๆ เธอ

แสดงท่ำทำงเสียใจ พูดต่อว่ำ

“คุณหนูเฉินเคยมำหำท่ำนอ๋อง พรั่งพรูเรื่องในใจให้ท่ำนอ๋องฟัง

ตอนนั้นข้ำก็อยู่ข้ำง ๆ

ถึงแม้คุณหนูเฉินจะถูกบังคับให้แต่งงำน แต่ไม่ยินดีร่วมนอนกับ

ท่ำนอ๋อง ดังนั้นจึงบอกท่ำนอ๋องก่อนว่ำเหตุใดต้องแต่งข้ำจวนท่ำน

อ๋อง รอจนได้ยำถอนพิษแล้วก็จะออกจำกจวนไปเป็นชี อยำกให้

ท่ำนอ๋องช่วยสงเครำะห์นำง

ข้ำเพียงแต่รู้สึกเสียดำย นำงเป็นหญิงสำวที่ดี เพื่อช่วยพี่ชำยจึงได้

เสียสละเช่นนี้”

ส ำหรับหลิงอวี้จื้อ กำรปั้นน ้ำเป็นตัวเป็นเรื่องถนัดมือ มิหน ำซ ้ำ

ยังพูดได้สมจริง ไม่มีพิรุธ ประกอบกับเฉินเยี่ยนที่เป็นคนสุกเอำเผำ

กินอยู่แล้ว เห็นได้ชัดว่ำเชื่อค ำพูดของหลิงอวี้จื้อ

“คุณชำยเฉิน ข้ำก็ไม่ทรำบว่ำท่ำนโดนพิษอะไรกันแน่ ตอนที่ข้ำ

มำก็ตั้งใจพำหมอหลี่ผู้โด่งดังที่สุดในเมืองหลวงมำด้วย หมอหลวง

ล้วนเป็นคนของไทเฮำ ข้ำจึงไม่เชิญมำ”

หลิงอวี้จื้อพูดจบ มั่วชิงก็ไปนอกห้อง พำหมอหลี่เข้ำมำ หมอหลี่

มีชื่อเสียงอยู่บ้ำงในเมืองหลวง รักษำโรคยำกๆ โดยเฉพำะ ด้วยเหตุ

นี้เฉินเยี่ยนจึงเชื่อค ำพูดของเขำมำก

เห็นหลิงอวี้จื้อกระตือรือร้นเช่นนี้ เฉินเยี่ยนก็รีบพูดขอบคุณ

“ขอบคุณคุณหนูหลิงมำก”

“ข้ำกินขนมโก๋เหลี่ยมหยกขำวของคุณหนูเฉินไปแล้ว อย่ำงที่เขำ

ว่ำกินของเขำก็ย่อมเกรงใจเขำ นำงดีขนำดนั้น ข้ำก็ท ำลำยควำมสุข

ตลอดชีวิตของนำงไม่ลง”

ในใจเฉินเยี่ยนรู้สึกผิดมำก เขำไม่รู้เรื่องเหล่ำนี้เลย เดิมทีเขำก็

รู้สึกว่ำกำรเป็นพระชำยำรองของอ๋องผู้ส ำเร็จรำชกำรแทนพระองค์

ไม่ค่อยเป็นธรรมกับน้องสำวของตน แต่กระนั้นเฉินปี้ก็แสดงออก

ซ ้ำๆ ว่ำคนที่ตนเองหมำยปองก็คือเซียวเหยี่ยน ยินดีแต่งเข้ำจวน

ท่ำนอ๋องเป็นพระชำยำรอง เฉินเยี่ยนจึงไม่พูดอะไรอีก นึกไม่ถึงว่ำ

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นกำรแสดง

หมอหลี่ตรวจชีพจรเฉินเยี่ยนอย่ำงละเอียด เขำก็รู้จักเฉินเยี่ยน

จำกนั้นจึงตอบอย่ำงเคำรพว่ำ

“คุณชำยเฉินโดนพิษจริงๆ ขอรับ พิษนี้เรียกว่ำหัวเรำะเดือนสำม

เมื่อโดนพิษแล้วจะไม่มีอำกำรอะไร หลังจำกสำมเดือนแล้วพิษจะ

ออกฤทธิ์ เวลำออกฤทธิ์จะหัวเรำะลั่นไม่หยุด รำวกับเสียสติ ดังนั้น

เมื่อโดนพิษนี้แล้ว สุดท้ำยจะหัวใจล้มเหลวเท่ำนั้น”

“ท่ำนหมอหลี่ ท่ำนหมำยควำมว่ำหัวเรำะจนตำยหรือเจ้ำคะ”

หมอหลี่พยักหน้ำ

“คุณหนูหลิง จะพูดเช่นนั้นก็ได้”

เวรกรรม มีพิษที่ประหลำดแบบนี้ด้วยหรือ เฉินปี้ใจโหดจริงๆ

เพื่อแต่งเข้ำจวนท่ำนอ๋อง แม้แต่ชีวิตพี่ชำยแท้ๆ ของตนเองก็ไม่สน

แล้ว หำกพิษออกฤทธิ์เร็วขึ้นมำ เช่นนั้นเฉินเยี่ยนก็ตำยอย่ำงเดียว

“พิษนี้มียำถอนหรือไม่”

เฉินเยี่ยนเริ่มตื่นตระหนก นึกไม่ถึงว่ำตนเองจะโดนพิษจริงๆ เขำ

เพิ่งแต่งงำนเมื่อต้นปีที่แล้ว ลูกก็เพิ่งคลอด อำยุยังไม่ถึงร้อยวันดี จะ

มำจำกโลกไปเช่นนี้ไม่ได้

“ยำถอนพิษน่ะมีขอรับ เพียงแต่พิษชนิดนี้มิใช่พิษที่พบเห็นกัน

โดยทั่วไป ด้วยเหตุนี้ข้ำจึงไม่มียำถอนพิษนี้กับตัว คุณชำยเฉินต้อง

ไปหำยำถอนพิษที่อื่นแล้วขอรับ”

ไม่ต้องเดำ เฉินเยี่ยนก็รู้ว่ำหมอหลี่ไม่มียำถอนพิษ เมื่อส่งหมอหลี่

กลับไปแล้ว เฉินเยี่ยนทรุดนั่งลงบนเก้ำอี้ ต่อไปควรจะท ำเช่นไรดี

หำกหำยำพิษไม่เจอ ไม่เพียงแต่จะพลอยท ำให้เฉินปี้ล ำบำก หำกยัง

ไม่มีหน้ำจะไปเจอลูกเมียอีกด้วย

ไม่ได้ เขำต้องไปหำไทเฮำถึงจะถูก หำกชะตำก ำหนดให้ตนหำ

ยำถอนพิษไม่เจอ เช่นนั้นก็จะไม่ท ำให้น้องสำวตนเองต้องพลอย

ล ำบำกไปด้วย

คิดถึงตรงนี้ เฉินเยี่ยนก็ผุดลุกขึ้น อยำกเข้ำวังไปหำมู่หรงกวำน

เย่ว์ เขำเป็นคนวู่วำมบ้ำบิ่นอยู่แล้ว ด้วยเหตุนี้จึงไม่ได้คิดอะไรมำก

อยำกไปก็ไป

“คุณชำยเฉิน ท่ำนจะท ำอะไร”

“ข้ำจะไปหำไทเฮำ”

“คุณชำยเฉิน ท่ำนไปหำไทเฮำจะมีประโยชน์อะไร หน ำซ ้ำยัง

อำจเป็นกำรถำมต้อนไทเฮำ นำงเป็นไทเฮำ ย่อมไม่ยอมรับเรื่องนี้

ถึงเวลำนั้นแล้วยังลงโทษท่ำนได้อีก

ท่ำนวู่วำมมิได้เด็ด ประเด็นหลักคือควรถือโอกำสตอนที่ยังมี

เวลำไปหำยำถอนพิษ เมื่อท่ำนถอนพิษได้แล้ว คุณหนูเฉินจะได้ไม่

ต้องกังวลมำก ไม่จ ำเป็นต้องฝืนตัวเองแต่งเข้ำจวนท่ำนอ๋อง”