ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 496 จะคืนดีกันแล้ว

ตอนที่ 496 จะคืนดีกันแล้ว

ตอนนี้สิ่งที่ท ำให้เธอคิดไม่ตกคือท่ำทีของเซียวเหยี่ยน ถึงแม้เฉินปี้

จะแสดงได้ดีมำก ต่อหน้ำเซียวเหยี่ยนใช้เหตุผลว่ำพี่ชำยถูกวำงยำพิษ

มำอำศัยอยู่ในจวนอ๋อง เธอสงสัยเฉินปี้ได้ แล้วท ำไมเซียวเหยี่ยนถึง

เชื่อเฉินปี้ได้ล่ะ

จำกควำมสำมำรถในกำรมองทะลุปรุโปร่งของเซียวเหยี่ยน ไม่

ควรโดนเฉินปี้หลอกได้

ถึงแม้รู้ว่ำเฉินเยี่ยนโดนพิษแล้ว เซียวเหยี่ยนต้องกำรหำยำถอน

พิษก็ไม่ใช่เรื่องยำก เขำไม่ได้สนใจเฉินเยี่ยน พูดให้ถึงที่สุดก็คือเขำ

มีเจตนำจะแต่งเฉินปี้เข้ำจวน ไม่ว่ำเฉินปี้จะเป็นอย่ำงไร เขำก็จะสู่

ขอเฉินปี้

เขำดึงดันจะสู่ขอเฉินปี้เพื่ออะไร เพรำะว่ำต้องกำรคนเช่นนี้ หรือ

เพรำะว่ำนำงคือเฉินปี้

พูดตำมตรง หำกเธอเป็นผู้ชำย ก็คงประทับใจเฉินปี้ได้ง่ำยดำย

ไม่เหมือนควำมแข็งกร้ำวของมู่หรงกวำนเย่ว์ และไม่เหมือนควำม

ก้ำวร้ำวบังคับคนอื่นของเฉินหนิงซวง ต่อหน้ำผู้ชำยเฉินปี้อ่อนโยน

สง่ำงำมอย่ำงยิ่ง และเข้ำใจกำลเทศะเป็นอย่ำงดี เป็นผู้หญิงประเภท

ที่ท ำให้ผู้ชำยรู้สึกสบำยใจ

เซียวเหยี่ยนก็มีควำมรู้สึกเช่นนี้กับเฉินปี้ด้วยหรือไม่

คิดถึงตรงนี้ ในใจหลิงอวี้จื้อก็เศร้ำหมองลงทันใด จุดที่เฉินปี้เก่ง

ที่สุดก็คือยอมบำดเจ็บเพื่อเอำชนะควำมเห็นใจจำกเซียวเหยี่ยน ซ ้ำ

ยังเอำยำถอนพิษแดงทั่วธำรมำให้เธอ กำรกระท ำนี้กระทบใจของ

เซียวเหยี่ยนอย่ำงมำก ท ำให้เซียวเหยี่ยนปกป้องนำงโดยไม่รู้ตัว

คิดให้ดีๆ นี่ก็แทบจะไม่ใช่ควำมผิดของเซียวเหยี่ยน เฉินปี้ที่เขำ

กับเธอเห็นนั้นแตกต่ำงกัน

เธอพูดจำรุนแรงกับเซียวเหยี่ยนเกินไปหรือไม่ ใช่ท่ำทีข่มเหงใน

กำรบอกเซียวเหยี่ยนว่ำเฉินปี้เป็นผู้หญิงเจ้ำเล่ห์ แต่ไม่มีหลักฐำน

เป็นชิ้นเป็นอัน อำศัยเพียงแค่ควำมเชื่อใจของเซียวเหยี่ยนเท่ำนั้น อีก

ทั้งเธอดันแสดงอำกำรต่อต้ำนเฉินปี้ตั้งแต่เริ่ม

สงบใจแล้วคิดตำม จุดที่เซียวเหยี่ยนโกรธเธอไม่ใช่ที่เธอพูดว่ำ

เฉินปี้ไม่ดี แต่โกรธที่เธอไม่เชื่อใจเซียวเหยี่ยน คิดอย่ำงนี้แล้ว

ส ำหรับเซียวเหยี่ยน เฉินปี้ไม่มีค่ำพอให้พูดถึง เป็นเพรำะใจตนเอง

ไม่มีควำมสุข จึงได้พูดแบบนั้นออกมำ

คิดไปคิดมำ หลิงอวี้จื้อรู้สึกว่ำตัวเองควรไปพูดคุยกับเซียวเหยี่ยน

ขณะที่จิตใจสงบสักครั้ง ในเมื่อไม่เคยคิดจะยอมแพ้เรื่องเซียวเหยี่ยน

เช่นนั้นก็ไม่ควรตั้งใจให้โอกำสเฉินปี้ มีปัญหำก็ต้องแก้ไขปัญหำ มี

รอยรั่วก็ต้องอุดรอยรั่ว

ปกติเซียวเหยี่ยนจะเป็นฝ่ำยมำปลอบเธอตลอด เธอดื่มด ่ำกับ

ควำมรักควำมหลงของเซียวเหยี่ยน น้อยนักที่จะยอมรับผิด แล้ว

น้อยนักที่จะเป็นฝ่ำยไปหำเซียวเหยี่ยนก่อน ครั้งนี้ให้เธอจะเป็นฝ่ำย

เริ่มสักครั้ง

“มั่วชิง พวกเรำกลับจวนกันเถิด!”

“คุณหนู ไม่ไปจวนท่ำนอ๋องหรือเจ้ำคะ”

หลิงอวี้จื้อพ่นเมล็ดในปำกทิ้งไป ยิ้มตำหยีพูดว่ำ

“ไปแน่นอน แต่ว่ำแต่งหน้ำแต่งตัวให้ดีก่อนแล้วค่อยไป กำรพบ

กันก็ต้องมีแบบแผนในกำรพบกัน เช่นนี้ดูแล้วถึงจะเจริญหูเจริญตำ

ไป ไป กลับจวนกัน”

มั่วชิงรู้สึกได้ชัดเจนว่ำหลิงอวี้จื้ออำรมณ์ดี น ้ำเสียงก็ผ่อนคลำย

มำก นำงลอบถอนหำยใจหนึ่งครั้ง เช่นนี้ก็พูดได้ว่ำ คุณหนูของพวก

นำงกับท่ำนอ๋องจะคืนดีกันแล้ว

นำงกับหรูเยียนเป็นกังวลมำหลำยวัน เห็นอยู่ว่ำจะแต่งงำนกันอยู่

แล้ว ควรจะยินดีปรีดำ นำงอยู่กับหลิงอวี้จื้อมำ รู้เห็นด้วยตำตนเอง

ว่ำสองคนนี้ล ำบำกมำด้วยกันเท่ำไร

เรื่องดีมักต้องผ่ำนอุปสรรคโชกโชนจึงจะส ำเร็จ นี่ก็สมควรแก่

เวลำแล้ว

หลิงอวี้จื้อกลับจวนอย่ำงสบำยใจ แต่เฉินปี้กลับไปจวนอ๋อง

ผู้ส ำเร็จรำชกำรแทนพระองค์ เมื่อเห็นเซียวเหยี่ยนก็คำรวะตำม

ระเบียบทันที

กลับจวนตระกูลเฉินไปแล้ว นำงอำบน ้ำ แล้วก็เปลี่ยนชุด บนตัว

มีกลิ่นดอกกล้วยไม้จำงๆ สดชื่นยิ่งนัก อยู่ไกลๆ ก็ยังได้กลิ่นหอม

บนตัวนำง

กลิ่นหอมนี้มิได้แตะใจเซียวเหยี่ยน ท่ำทำงของเขำเหมือนปกติ

ถำมเรียบ ๆ

“เหตุใดคุณหนูเฉินจึงมำอย่ำงกะทันหัน”

เฉินปี้พยักหน้ำให้ซูฮว่ำ เป็นสัญญำณให้ซูฮว่ำเปิดกล่องอำหำร

ในมือออกมำ ในนั้นมีขนมโก๋เหลี่ยมหยกขำวหอมกรุ่นหนึ่งถำด ยัง

มีไอร้อนลอย