ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 510 ข้าอยากรักท่านอย่างเท่าเทียมกัน

หลิงอวี้จื้อกอดแขนเซียวเหยี่ยน แกว่งมือเขาไปมา

“ข้าไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นตั้งแต่แรกแล้ว ข้ารักท่าน ก็ย่อมอยาก

ครอบครองท่านทั้งกายและใจ หรือว่าท่านมิได้คิดกับข้าเช่นนี้

เหมือนกัน

หากข้าแต่งงานกับสามีสองคนพร้อมกัน ท่านจะเห็นด้วยหรือ

รักไม่แบ่งแยกสูงต ่าถูกแพง และไม่แบ่งแยกหญิงชาย อาเหยี่ยน ข้า

อยากรักท่านอย่างเท่าเทียมกัน”

หลิงอวี้จื้อพยายามสุดความสามารถที่จะคำพูดง่ายๆ แสดงความ

คิดเห็นของเธอ เธอไม่รู้ว่าเซียวเหยี่ยนจะเข้าใจหรือไม่ คาดว่าทั้ง

แคว้นเว่ยตะวันตกนี้คงหาคนที่สองที่พูดจาแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว

ตามคาด เซียวเหยี่ยนมองหน้าหลิงอวี้จื้อด้วยความประหลาดใจ

เห็นได้ชัดว่าแปลกใจมากที่เธอพูดเช่นนี้ออกมา มองหลิงอวี้จื้อด้วย

ความสงสัย

“สิ่งแปลกประหลาดมหัศจรรย์ในสมองเจ้ามาจากไหนกัน”

“ลืมตามาดูโลกก็มีแล้วเพคะ ท่านเทวดาคงประทานให้ข้ามา”

หลิงอวี้จื้อรู้สึกเสียความมั่นใจทันที ก้มหน้าก้มตาอธิบาย

เซียวเหยี่ยนลูบผมเธอ

“ถึงแม้จะแหวกขนบจนน่าตกใจ แต่ก็มีเหตุผล อวี้จื้อ มีเพียงเจ้าผู้

เดียวที่กล้าพูดเช่นนี้ สมกับเป็นผู้หญิงของข้า สมองนี้คิดไม่มี

เหมือนชาวบ้านจริงๆ นี่แหละเป็นจุดเด่นของเจ้า”

บุตรสาวขุนนางตระกูลอื่น ไม่ว่าจะมีชาติกำเนิดสูงส่งเพียงใด

ต่อหน้าเซียวเหยี่ยนก็มักจะมีท่าทางก้มหน้าก้มตานอบน้อม เชื่อฟัง

อย่างมาก อยู่ต่อหน้าพวกนาง เซียวเหยี่ยนสูงส่งอยู่เหนือกว่า พวก

นางทำได้เพียงเงยหน้ามองเซียวเหยี่ยนเท่านั้น

มีเพียงหลิงอวี้จื้อเท่านั้นที่สมองไม่มีการแบ่งแยกสูงต ่า ไม่มี

ความรู้สึกเกรงกลัวเช่นนั้นต่อเขาเลย

จิตใจปรกติธรรมดาเช่นนี้ดึงดูดเขามาก ยิ่งได้สัมผัสก็ยิ่งพบว่า

หลิงอวี้จื้อมีอะไรให้น่าประหลาดใจมากมาย ทำให้ทุกครั้งที่เขา

พบหลิงอวี้จื้อ กลายเป็นอารมณ์ดีโดยปริยาย

เห็นเซียวเหยี่ยนเข้าใจแล้ว หลิงอวี้จื้อก็โล่งอก ยังดีที่สามารถ

สื่อสารกับเซียวเหยี่ยนได้ ส่วนสูงของเธอกับเซียวเหยี่ยนแตกต่าง

กันไม่น้อย ด้วยเหตุนี้เวลาพูดกับเซียวเหยี่ยนเธอต้องเงยหน้าทุก

ครั้ง

เธอชี้หน้าตัวเองด้วยท่าทางน่าสงสาร

“อาเหยี่ยน ท่านดูตาข้าสิ ขอบตาดำหมดแล้วใช่หรือไม่ เป็น

เพราะท่านนั่นแหละ ทำเอาตอนกลางคืนข้านอนไม่หลับเลย ทานว่า

จะชดเชยให้ข้าอย่างไรดี”

“บำรุงดูแลตัวเองให้ดี ต่อไปคาดว่าจะเหนื่อย แต่ข้ารับประกันว่า

เจ้าจะไม่มีอาการนอนไม่หลับอีกแล้ว”

หลิงอวี้จื้อยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อคำพูดของเซียวเหยี่ยน

จวนอ๋องมีคนใช้ตั้งมากมาย เธอแต่งงานเข้าไปแล้วจะเหนื่อยอะไร

ควรจะไม่มีเรื่องอะไรเลยถึงจะถูก

เมื่อสบสายตาที่แฝงรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของเซียวเหยี่ยนแล้ว เธอก็

เข้าใจความหมายของเซียวเหยี่ยนขึ้นมาทันที ไม่เพียงแต่ใบหน้า

ร้อนผ่าว แม้แต่ใบหูก็แดงก ่าไปหมด

“ท่านพูดเหลวไหลอะไร”

“ข้าพูดเรื่องจริงจังต่างหาก”

“บางเรื่องก็ควรจะทำแต่พอดี ใช้แรงมากไปจะบาดเจ็บได้”

ตอนที่หลิงอวี้จื้อพูดคำเหล่านี้ออกมา ไม่กล้ามองหน้าเซียวเห

ยี่ยนเลย ก้มหน้าตลอด ต่อหน้าเซียวเหยี่ยน เธอหน้าบางเสมอ คราว

นี้ถึงได้ทำหน้าด้านพูดออกไป

“ข้าไม่กลัว”

เซียวเหยี่ยนก้มตัวลง พูดเสียงต ่าข้างหูหลิงอวี้จื้อ

“อุ๊ย ข้าต้องกลับจวนแล้ว”

หลิงอวี้จื้อรับมือไม่ไหวแล้ว ได้แต่ตะโกนว่าจะกลับแล้ว มิ

เช่นนั้นไม่รู้ว่าเซียวเหยี่ยนจะพูดอะไรอีก เธอยอมรับตั้งนานแล้วว่า

ว่ากันเรื่องหน้าด้าน หากอยู่กับเซียวเหยี่ยน เธอแพ้ราบคาบ

เซียวเหยี่ยนก็ไม่ได้แกล้งหลิงอวี้จื้อต่อ เมื่อครู่คิดจะพูดอะไรสัก

อย่าง มั่วชิงก็มาเคาะประตูอยู่ข้างนอกแล้ว หลิงอวี้จื้อตบแก้มตัวเอง

เบาๆ แล้วเอ่ยว่า

“มั่วชิง เข้ามาสิ!”

มั่วชิงเดินเข้ามา ก้มหน้ารายงานด้วยความเคารพ

“เรียนท่านอ๋อง คุณหนู พวกเราพบตั๋วเงินสองสามใบบนตัวคน

ชุดดำ จากการตรวจสอบ นั่นเป็นตั๋วเงินจากคลังเงิน [1] หย่งอันเพ

คะ”

“คลังเงินหย่งอันกับเว่ยอ๋องมีความสัมพันธ์ซับซ้อนเชื่อมโยงกัน

คนพวกนี้เป็นคนที่เว่ยอ๋องส่งมา ดูท่าข้าต้องเลื่อนแผนเร็วขึ้นแล้ว”