ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 538 ชีวิตส ำคัญกว่ำอะไรทั้งหมด

ตอนที่ 538 ชีวิตส ำคัญกว่ำอะไรทั้งหมด

“เจ้าไม่อ่อนแอหรือไร เขาถูกชิวจวี๋หลอกก็สมน ้าหน้าเขา ชิงชิง

เจ้าตัดสินใจให้อภัยเขาแล้วหรือ”

“ข้าเพียงอยากให้เขาปลอดภัย เรื่องอื่นข้าไม่ได้คิดมาก”

ตอนนี้ในสมองลู่ชิงชิงมีแต่เรื่องความปลอดภัยของหลิงจื่อเฉิง

หวังเพียงว่าหลิงจื่อเฉิงจะสามารถมีชีวิตต่อไปได้ เรื่องอื่น นาง

ไม่ได้คิด ชีวิตสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด

“ข้าเข้าใจ เจ้ารักพี่ชายมากจริงๆ สรุปก็คือเขาทำให้เจ้าผิดหวัง

เสียแล้ว”

หลิงอวี้จื้อได้แต่เสียดายแทนลู่ชิงชิง ลู่ชิงชิงนิสัยอ่อนโยน แต่ก็

เด็ดเดี่ยวมาก นับว่าเป็นคนที่มีคุณธรรมสูง แต่หลิงจื่อเฉิงดันไม่

อดทนต่อสิ่งล่อตาล่อใจ ซ ้ายังโดนชิวจวี๋ปั่นหัวเป็นลูกข่าง ทำให้

ผู้หญิงดีๆ เช่นนี้ต้องผิดหวัง

“เรื่องเหล่านี้ไม่ต้องพูดถึงแล้ว อวี้จื้อ ข้าเพียงแต่รู้สึกแปลกๆ

เหตุใดชิวจวี๋ต้องทำร้ายจื่อเฉิงด้วย

เมื่อก่อนนางมีเจตนาเพียงจะเป็นผู้หญิงของจื่อเฉิง ตอนนี้

จื่อเฉิงหลงนางขนาดนี้ ตามหลักเหตุผลแล้วนางไม่ควรจะมี

ความคิดเช่นนี้กับจื่อเฉิงถึงจะถูก นางทำร้ายจื่อเฉิงแล้วไม่เป็นผลดี

กับนางเลย”

“เรื่องนี้ต้องถามชิวจวี๋แล้ว ข้ามองว่า เบื้องหลังนางต้องมีคนสั่ง

การอยู่ นางหนีไปได้ไม่ไกลหรอก รอให้จับนางได้ก่อน ความจริง

ทั้งหมดก็จะปรากฏ”

ลู่ชิงชิงพยักหน้า นางรู้ว่าตัวเองช่วยอะไรไม่ได้ ตอนนี้หลิงอวี้จื้อ

ปลอบใจนางเช่นนี้ นางก็วางใจได้แล้ว ในใจรู้สึกขอบคุณหลิง

อวี้จื้อมาก ยังดีที่มีเธอ มิเช่นนั้นนางก็ไม่รู้เลยว่าควรจะทำอย่างไร

“ขอบคุณนะ อวี้จื้อ”

“เจ้าขอบคุณข้าทำไม พี่ชายเป็นพี่ข้านะ เขาเกิดเรื่อง ข้าย่อมไม่

ยืนดูอยู่เฉยๆ อยู่แล้ว เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องข้าควรทำ มีข่าวคราว

อะไรข้าจะแจ้งเจ้า ชิงชิง เจ้าวางใจเถิด พี่ชายจะไม่เป็นอะไร ไหนๆ

ก็มาแล้ว ชิงชิง ทานมื้อเย็นที่นี่แล้วค่อยกลับไปเถิด”

ลู่ชิงชิงไม่มีใจจะกินข้าว ส่ายหน้า

“อวี้จื้อ ขอบคุณความปรารถนาดีของเจ้านะ แต่ข้าต้องกลับจวน

นายท่านยังรอข้ากลับไปรายงาน”

หลิงอวี้จื้อเข้าใจความหมายของลู่ชิงชิง หลิงจ้ายเทียนคงไม่กล้า

แบกหน้ามาถามสถานการณ์ รู้ว่าลู่ชิงชิงมีความสัมพันธ์ดีกับเธอ จึง

ให้ลู่ชิงชิงมาถามข่าวคราว

เธอรู้ว่าลู่ชิงชิงไม่มีแก่ใจจะทานอะไร ดังนั้นจึงไม่ได้บังคับให้ลู่

ชิงชิงอยู่ต่อ เพียงแต่พยักหน้า

“ข้าจะให้คนไปส่งเจ้า”

“ไม่ต้องลำบากหรอก รถม้ารอข้าอยู่ข้างนอกนี่เอง อวี้จื้อ คราว

หน้าเจ้าว่างๆ ก็กลับจวนมานั่งคุยเล่นกันเถิด!”

“อีกสามวันกลับจวน มะรืนนี้ข้าก็กลับไปแล้ว ข้าไปส่งเจ้าที่รถ

ม้า”

หลิงอวี้จื้อประคองแขนลู่ชิงชิงเอง พาลู่ชิงชิงไปส่งที่รถม้า จวบ

จนรถม้าออกไป หลิงอวี้จื้อถึงกลับจวน

เธอมองว่า หลิงจื่อเฉิงไม่สามารถลบล้างข้อกล่าวหาได้แล้ว

ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดคือสามารถรักษาชีวิตไว้ได้ ถึงเวลานั้นทำได้เพียง

ปกปิดตัวตนออกจากเมืองหลวงไป เช่นนี้ก็ดี หลิงจื่อเฉิงไม่เหมาะ

จะอยู่ในตระกูลใหญ่จริงๆ มิเช่นนั้นก็จะถูกคนขุดกับดักฝังอีก

บ่ายวันถัดมา หลิงอวี้จื้อกำลังรับแสงแดดอยู่ที่ลานบ้าน มั่วชิงคุม

ตัวคนคนหนึ่งเดินเข้ามา พอหลิงอวี้จื้อเงยหน้าขึ้นก็เห็นชิวจวี๋

เมื่อเห็นชิวจวี๋เช่นนี้ หลิงอวี้จื้อก็ทำหน้าตกใจ ความสามารถใน

การปลอมตัวของชิวจวี๋ไม่เลวเลยจริงๆ

ผมเกล้าขึ้นลวกๆ สวมชุดผ้าหยาบๆ ที่ปะชุนไปทั่วตัว ไม่รู้ว่าเอา

อะไรทาหน้า ทำตัวเองเสียกระดำกระด่าง หากไม่ดูให้ดีๆ ก็ดูไม่

ออกจริงๆ ว่านี่คือชิวจวี๋

มั่วชิงคุมตัวชิวจวี๋เดินมาตรงหน้าหลิงอวี้จื้อ ชิวจวี๋คุกเข่าลงดังตึง

ก้มหน้าตลอด ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองหลิงอวี้จื้อเลย

หลิงอวี้จื้อมองชิวจวี๋อย่างเย็นชา

“ชิวจวี๋ ไม่ได้เจอกันเพียงไม่นานเท่าไร เหตุใดเจ้ากลายเป็นป้า

แก่ไปแล้ว”