ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 547 เลือกให้อภัย

ตอนที่ 547 เลือกให้อภัย

“ข้าจะทำให้จวนมหาเสนาบดีพลอยเดือดร้อนไปด้วยไม่ได้”

หลิงจื่อเฉิงทำหน้ารู้สึกผิด

“ถึงแม้จะตาย ก็ควรใช้ชีวิตข้าคนเดียวเพื่อปกป้องคนทั้งจวน ข้า

ไม่เคยทำอะไรให้จวนมหาเสนาบดีเลย

เรื่องนี้เป็นความผิดของข้า ข้ารับผิดชอบเอง อีกอย่างชิงชิงยังรอ

ข้าอยู่ข้างนอก ข้ายังต้องชดใช้ความผิดให้กับชิงชิง ไม่ว่าอย่างไรข้า

ก็ต้องทนให้ได้ อวี้จื้อ ข้าก็ดวงแข็งพอสมควร”

“พี่คิดได้อย่างนี้ก็ดีแล้ว นับว่าข้าช่วยพี่ ไม่ได้เสียแรงไปเปล่า”

สองคนกำลังคุยกันอยู่ ลู่ชิงชิงก็เดินเข้ามาจากข้างนอก มือถือยา

เข้ามา เอายาวางไว้บนโต๊ะให้เย็นลงก่อน เห็นหลิงอวี้จื้อ ก็ยิ้ม

ทักทาย

“อวี้จื้อ เจ้ามาแล้ว”

“อื้ม ชิงชิง เหตุใดเจ้าถึงต้มยาเองอีก เจ้าดูสิตาคล ้าหมดแล้ว ต้อง

ระวังสุขภาพด้วยนะ”

“เมื่อก่อนอยู่บ้าน ข้าต้มยาเป็นประจำ ยานี้ต้องควบคุมไฟให้ดี

ข้าต้มเองจะได้วางใจได้หน่อย”

เดิมลู่ชิงชิงเป็นลูกชาวนา ของพวกนี้ทำเป็นอยู่แล้ว ซ ้ายังทำได้ดี

ด้วย ไม่ใช่เพียงดูแลหลิงจื่อเฉิงอย่างดี แม้แต่เรื่องต้มยาก็ไม่ยอมให้

สาวใช้ทำ ทุกครั้งต้องเข้าครัวไปคุมเอง เช่นนี้ถึงจะวางใจ

เห็นลู่ชิงชิงดูแลตนเองเช่นนี้ หลิงจื่อเฉิงก็ทั้งซาบซึ้งทั้งรู้สึกผิด

ตัวเองทำให้ผู้หญิงดีๆ เช่นนี้ต้องผิดหวัง ก่อนนี้หลิงอวี้จื้อบอก

ว่าเขาไม่คู่ควรกับลู่ชิงชิง เขายังไม่ยอมรับ แต่ตอนนี้เขาก็รู้สึกเช่นนี้

เหมือนกัน เขาไม่คู่ควรกับลู่ชิงชิงจริงๆ ยังดีที่ฟ้าประทานโอกาสให้

เขา ต่อไปเขาจะต้องชดเชยให้ลู่ชิงชิงเป็นอย่างดี

“ใครได้แต่งกับเจ้านับว่าชาติที่แล้วทำบุญมาดีจริงๆ”

หลิงอวี้จื้อพูดพลางเหลือบมองหลิงจื่อเฉิงปราดหนึ่ง

“พี่ชายข้าเรื่องอื่นทำได้ไม่ดี แต่เรื่องเลือกคู่ครองนี่ตาถึงใช้ได้ มิ

เช่นนั้นคงหาเจ้าไม่เจอหรอก”

หลิงจื่อเฉิงกระแอมไอด้วยความกระอักกระอ่วนใจ

“อวี้จื้อ เจ้าไม่ต้องล้อข้าแล้ว เจ้าอยู่ที่นี่เป็นพยานให้ข้าที ต่อไป

หากข้าทำให้ชิงชิงผิดหวังอีก ขอให้ข้าโดนฟ้าผ่าไม่ตายดี”

“ท่านเทวดาคงไม่มีเวลามายุ่งเรื่องอย่างนี้หรอก หากพี่ยังกล้าทำ

เรื่องผิดต่อชิงชิงอีก ข้าจะไม่ปล่อยไปแน่ ชิงชิงเป็นพี่น้องที่ดีของข้า

นางรู้เรื่องและมีเหตุผลกว่าพี่ชายอย่างเจ้ามาก”

“อวี้จื้อ ไม่ต้องพูดแล้ว เรื่องที่ผ่านไปแล้วให้มันผ่านไปเถิด”

ลู่ชิงชิงยังปกป้องหลิงจื่อเฉิงอยู่ ดวงตาแฝงรอยยิ้มของ

หลิงจื่อเฉิงมองไปที่ลู่ชิงชิง เมื่อรู้สึกถึงสายตาของเขา ลู่ชิงชิงก็เขิน

แล้วก้มหน้า ตอนแรกนางนึกว่าตัวเองกับหลิงจื่อเฉิงจะเป็นเช่นนี้

ไปตลอดชีวิตแล้ว

ผ่านเรื่องนี้ไปแล้ว นางก็ตัดสินใจจะให้โอกาสหลิงจื่อเฉิงอีกครั้ง

นางกลัวความสูญเสียเช่นกัน

สำหรับนางแล้ว เมื่อก่อนยังไม่ใช่การสูญเสียโดยสิ้นเชิง

เมื่อก่อนนางยังรู้ข่าวคราวของเขา และรู้ว่าพวกเขาอาศัยอยู่ใต้ชายคา

เดียวกัน หากตายไปแล้ว ถึงจะเป็นการสูญเสียอย่างแท้จริง

สองคนคืนดีกันเหมือนเดิม หลิงอวี้จื้อก็ดีใจแทนพวกเขา แต่ละ

คนมีทางเลือกไม่เหมือนกัน บางคนให้อภัยได้และยังสามารถ

เริ่มต้นใหม่ได้ บางคนทำไม่ได้ จะดูก็ต้องดูว่าแต่ละคนจะเลือก

อย่างไร

ผ่านประสบการณ์พลิกผันครั้งใหญ่ หลิงจื่อเฉิงก็ควรจะ

เปลี่ยนไปบ้างแล้ว และเห็นชัดเจนขึ้นว่าใครเป็นคนที่ควรค่าแก่การ

ดูแลทะนุถนอม หากสองคนสามารถวางอคติลงได้ ต่อไปก็ยัง

สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุข เพราะพวกเขาต่างก็ยังรักซึ่ง

กันและกัน

หลิงอวี้จื้อรู้ว่าตัวเองมิได้มีจิตใจกว้างขวางเท่าลู่ชิงชิง หาก

เปลี่ยนเป็นเธอ ก็เกรงว่าคงจะรับไม่ได้ เรื่องความรัก เธอกลายเป็น

คนบ้าความสะอาดบริสุทธิ์ ยอมรับการหักหลังไม่ได้ แม้ว่าจะ

กลับไป ก็ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้

วันถัดมา ลู่ซูหว่านปลอมตัวเสร็จแล้วก็เข้ามาในเมืองหลวง หลัง

จากเว่ยอ๋องถูกประหารชีวิตแล้ว เรื่องนี้ก็ถือว่าเป็นอดีตไป เมือง

หลวงที่เต็มไปด้วยอันตรายก่อนหน้านี้ ก็เงียบสงบลงอย่างสมบูรณ์