ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 562 ช่วยมู่หรงนี่อวิ๋นก่อน

มั่วชิงตัดสินใจจะลงมือแล้ว มู่หรงกวานเสวี่ยกลับไม่กลัว วิทยา

ยุทธ์ของนางเหนือมั่วชิงนั้นเล็กน้อย หากสู้กันขึ้นมา นางก็ไม่

เสียเปรียบ

“หากพวกเจ้าลงมือ ข้าก็จะทำลายแมลงจิ่วเซียงนี้ นี่อวิ๋นก็ไม่มี

โอกาสอีกแล้ว ตอนนี้พิษเขากำเริบแล้ว รอไม่ถึงวันที่พวกเจ้าจะหา

แมลงจิ่วเซียงอีกตัวแน่”

เหตุผลนี้ หลิงอวี้จื้อก็เข้าใจดี มู่หรงกวานเสวี่ยมุ่งมั่นจะชนะ

อย่างชัดเจน นางไม่มีความรู้สึกอะไรกับมู่หรงนี่อวิ๋น หากนางบอก

ว่าจะทำลายแมลงจิ่วเซียง หลิงอวี้จื้อก็เข้าใจ ตวาดขึ้นมาทันที

“มั่วชิง ถอยไป”

มั่วชิงถอยไปข้างหลังหลิงอวี้จื้ออย่างไม่เต็มใจ

“ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าจะไม่หลอกข้า หากเจ้ามิได้มีแมลง

จิ่วเซียงในมือจริงๆ เล่า”

หลิงอวี้จื้อคิดจะให้มู่หรงกวานเสวี่ยหยิบแมลงจิ่วเซียงออก

มาแล้วค่อยไปแย่ง อาศัยวิทยายุทธ์ของมั่วชิง ก็ถือว่ายังมีหวังอยู่

มาก ถึงเวลานั้นให้มั่วชิงคอยถ่วงมู่หรงกวานเสวี่ยไว้ เธอก็จะให้มู่

หรงนี่อวิ๋นกินแมลงจิ่วเซียง ถึงแม้จะเสี่ยง แต่ก็ต้องลองดู

มู่หรงกวานเสวี่ยหยิบห่อกระดาษออกมาจากอกเสื้อ นางยื่น

กระดาษให้หลิงอวี้จื้อ การกระทำนี้ทำให้หลิงอวี้จื้อสับสน

พอสมควร

ทำไมตอนนี้มู่หรงกวานเสวี่ยจึงดูเริงร่าเช่นนี้

รอจนเธอเปิดห่อกระดาษออกดูแล้ว เธอก็อยากจะด่ามู่หรงกวานเสวี่ย

แรงๆ สักยก เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว ตัดความตั้งใจที่จะฉวยโอกาสแย่งแมลง

จิ่วเซียงไปโดยสิ้นเชิง ทำให้พวกนางไม่มีโอกาสเลย

บนกระดาษนั้นเป็นแมลงจิ่วเซียงจริงๆ แต่เป็นเพียงหางเล็กๆ

ของแมลงจิ่วเซียงเท่านั้น ครั้งที่แล้วเธอกินแมลงจิ่วเซียงไป จึงรู้จัก

ของสิ่งนี้

“หากพระชายาไม่รู้จักแมลงจิ่วเซียง ให้มั่วชิงมาตรวจก่อนได้ ดู

ว่าเป็นแมลงจิ่วเซียงจริงหรือไม่ แมลงจิ่วเซียงที่เหลือรอให้พระ

ชายากินยานี้ก่อน ข้าจึงค่อยเอาออกมา

เจ้ามีเพียงโอกาสเดียว หากไม่กินยาตอนนี้ ข้าก็จะทำลายแมลง

จิ่วเซียง พระชายา จะช่วยนี่อวิ๋นหรือไม่ เจ้าก็คิดให้ดีๆ แล้วกัน”

มู่หรงกวานเสวี่ยเห็นหลิงอวี้จื้อขมวดคิ้ว นางก็รู้แล้วว่า

หลิงอวี้จื้อรู้จักแมลงจิ่วเซียง เช่นนี้ก็ดี คราวนี้หลิงอวี้จื้อก็ไม่มีอะไร

จะพูดแล้ว

ถึงแม้มู่หรงนี่อวิ๋นจะไม่ใช่น้องชายแท้ๆ ของนาง และพูดไม่ได้

ว่าเป็นพี่น้องที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง แต่นางก็ไม่เคยคิดจะเอาชีวิต

มู่หรงนี่อวิ๋น ครั้งนี้ก็ถูกบังคับเช่นเดียวกัน นางรู้ว่าหลิงอวี้จื้อจะ

ช่วยมู่หรงนี่อวิ๋น

หลิงอวี้จื้อกำขวดกระเบื้องเคลือบในมือไว้แน่น ทำหน้าเครียด

เธอเข้าใจเจตนาของมู่หรงกวานเสวี่ย นี่เป็นการบังคับให้เธอ

ตัดสินใจทันที นางก็ต้องรู้แน่นอนว่า เมื่อออกจากที่นี่ไป การ

แลกเปลี่ยนครั้งนี้ก็สำเร็จแล้ว นางมาคราวนี้ก็เพื่อมาหาเธอ

โดยเฉพาะ มิหนำซ ้ายังมาได้ถูกเวลา

หากเธอไม่ฟังมู่หรงกวานเสวี่ย เช่นนั้นมู่หรงนี่อวิ๋นก็จะอยู่ได้ไม่

เกินสิบวัน แมลงจิ่วเซียงนี้สามารถทำให้มู่หรงนี่อวิ๋นอยู่ไปได้อีก

ครึ่งปี ถึงแม้จะช่วยชีวิตเขาไว้ไม่ได้ แต่อีกครึ่งปีก็ยังดี

ที่เธอกังวลก็เพียงเซียวเหยี่ยน เธอไม่รู้ว่านางวางแผนอะไรอีก

เธอกลัวว่าจะไปทำร้ายเซียวเหยี่ยนเข้า แต่ขณะนี้ เธอไม่มีทางเลือก

อื่นแล้ว

นึกถึงมู่หรงนี่อวิ๋นที่ชีวิตใกล้จะถึงวาระสุดท้าย เธอก็ต้อง

ตัดสินใจช่วยเขา มิเช่นนั้นเธอจะไม่สบายใจไปตลอดชีวิตนี้

“ได้ ข้ากิน”

หลิงอวี้จื้อเปิดฝาขวดกระเบื้องเคลือบ เทเม็ดยาสีดำออกมาเม็ด

หนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นภาพหลอนของตนเองหรือไม่ เธอรู้สึกว่าบนเม็ดยา

นั้นมีหนอนสีดำชอนไชไปมา หรือว่าจะเป็นหนอนกู่ เมื่อนึกถึง

หนอนกู่ เธอก็รู้สึกตื่นตระหนกทันที

“พระชายาอ๋องอย่าเสียเวลาอีกเลย รีบกินเสีย!”

ตอนนี้เองมีหินก้อนหนึ่งลอยมา ชนเข้าที่มือหลิงอวี้จื้อพอดี

หลิงอวี้จื้อเจ็บแปลบที่มือทันที ยาเม็ดในมือตกลงบนพื้น