ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 565 เจ้าโง่คนนั้น

ตอนที่ 565 เจ้าโง่คนนั้น

มู่หรงนี่อวิ๋นเป็นเพื่อนที่พิเศษมากสำหรับหลิงอวี้จื้อ สองคน

สามารถพูดคุยสัพเพเหระกันได้ สามารถหยอกล้อแกล้งกันได้ และ

ยังสามารถฟ่าฝันอันตรายไปด้วยกันได้

นอกจากเซียวเหยี่ยนแล้ว ก็มีมู่หรงนี่อวิ๋นที่เป็นคนที่หลิงอวี้จื้อ

ใกล้ชิดสนิทสนมที่สุด และเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของหลิงอวี้จื้อใน

แคว้นเว่ยตะวันตกนี้

เมื่อก่อนเธอไม่เคยคิดว่ามู่หรงนี่อวิ๋นจะมีความรู้สึกกับเธอไม่

เหมือนเดิม นึกมาตลอดว่ามู่หรงนี่อวิ๋นก็เห็นตนเองเป็นเพื่อนตาย

เช่นกัน เพราะนิสัยร่าเริงเปิดเผย หลิงอวี้จื้อในยุคปัจจุบันก็มีเพื่อนซี้

ต่างเพศหลายคน ด้วยเหตุนี้เธอจึงไม่ได้คิดมากอะไรเลย คิดไม่ถึงว่า

เจ้าโง่คนนี้จะมีความรู้สึกเช่นนี้กับเธอ

ชีวิตนี้ เธอถูกกำหนดมาให้เป็นหนี้บุญคุณมู่หรงนี่อวิ๋น เป็นหนี้

เขาหลายอย่างมาก ๆ ชีวิตนี้ไม่มีโอกาสได้ตอบแทนแล้ว แม้แต่ชาติ

หน้าก็ไม่มีโอกาส ชาติหน้าเธอก็ยังเป็นของเซียวเหยี่ยน เธอไม่มี

ปัญญาจะให้มู่หรงนี่อวิ๋นมากไปกว่านี้

ยิ่งเป็นเช่นนี้ เธอก็ยิ่งรู้สึกผิด มู่หรงนี่อวิ๋นเพิ่งจะอายุยี่สิบต้น ๆ

ยังไม่ได้แต่งงาน และไม่มีลูก และยังเป็นลูกชายภรรยาหลวงเพียง

คนเดียวของตระกูลมู่หรง

ตระกูลมู่หรงไม่เหมือนกับตระกูลอื่น นอกจากลูกชายภรรยา

หลวงคนนี้แล้ว ก็ไม่มีลูกชายของอนุคนอื่น ๆ เลย มารดาของมู่หรง

นี่อวิ๋นเป็นผู้หญิงที่มีเล่ห์เหลี่ยมพอสมควร

มู่หรงกวานเยวี่ยก็ได้รับการสั่งสอนมาจากนาง ภายใต้การกำกับ

ดูแลของนาง นอกจากลูกสาวอนุไม่กี่คนแล้ว ลูกชายอนุสักคนก็ไม่

มี ตำแหน่งของลูกชายของนางมั่นคงดั่งป้อมปราการที่แข็งแกร่ง

สองปีก่อนนางป่วยตาย มู่หรงหงก็อายุหกสิบกว่าปีแล้ว ไม่

สามารถมีลูกได้อีก ด้วยเหตุนี้ตระกูลมู่หรงก็นับว่าขาดช่วงแล้ว

“อวี้จื้อ”

เสียงถอนหายใจดังขึ้น หลิงอวี้จื้อเงยหน้าที่มีน ้าตานอง ร้องมา

นานขนาดนี้ ดวงตาของเธอจึงบวมแล้ว

เซียวเหยี่ยนสงสารจับใจ เอื้อมมือออกไปสวมกอดหลิงอวี้จื้อใน

อ้อมแขน เขารู้ว่าหลิงอวี้จื้อโศกเศร้าเสียใจมาก ทำได้เพียงตบหลัง

เธอเบา ๆ ซ ้าไปซ ้ามา

“อวี้จื้อ ขอโทษนะ ข้ามาช้าไป”

“อาเหยี่ยน นี่อวิ๋นเขา…นี่อวิ๋น…”

เสียงของหลิงอวี้จื้อสะอึกสะอื้นจุกคอ ไม่สามารถพูดต่อไปได้

ได้แต่รู้สึกเจ็บปวดอยู่ภายใน เซียวเหยี่ยนกอดหลิงอวี้จื้อแน่น เวลา

นี้พูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ มู่หรงนี่อวิ๋นตายไปแล้ว เขาทำได้เพียง

อยู่เคียงข้างหลิงอวี้จื้อ

ตอนนี้เองมั่วชิงและอู่จิ้นคุมตัวมู่หรงกวานเสวี่ยเดินเข้ามา มู่หร

งกวานเสวี่ยก้มหน้า ผมกระเซอะกระเซิง ปล่อยผมลงมาหมด ไม่

กล้ามองมู่หรงนี่อวิ๋นที่นอนอยู่บนพื้นเลย

นางไม่เคยคิดทำร้ายมู่หรงนี่อวิ๋น เดิมทียานั่นก็ไม่ใช่ยาพิษ ไม่ทำ

ให้เสียชีวิต เพียงแต่ร่างกายมู่หรงนี่อวิ๋นมีพิษดอกอวี้จีอยู่แล้ว ยา

สองชนิดปะทะกัน ทำให้พิษดอกอวี้จื้ออกฤทธิ์ จึงถึงแก่ชีวิตของมู่

หรงนี่อวิ๋น

มู่หรงกวานเสวี่ยคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง มู่หรงนี่อวิ๋นตาย

แล้ว นางจะกลับไปบอกมู่หรงกวานเยวี่ยอย่างไร

ก่อนหน้านี้มู่หรงกวานเยวี่ยคอยถามตลอดว่ามีวิธีใดช่วยมู่หรง

นี่อวิ๋นได้บ้าง เห็นได้ชัดว่ามู่หรงกวานเยวี่ยเป็นห่วงน้องชายคนนี้

มาก และส่งคนออกไปหาแมลงจิ่วเซียงจนทั่ว เพียงแต่แมลงจิ่วเซียง

ถูกเจียงสือคว้าได้ไปก่อนก้าวหนึ่ง

เมื่อเห็นมู่หรงกวานเสวี่ย หลิงอวี้จื้อก็เงื้อมือตบหน้านางหนึ่งครั้ง

โดยไม่เกรงใจ ถามเสียงสูง

“มู่หรงกวานเสวี่ย คราวนี้เจ้าพอใจหรือยัง”

มู่หรงกวานเสวี่ยไม่ได้เอาคืน ได้แต่พูดงึมงำกับตัวเอง

“เหตุใดเขาถึงได้โง่ขนาดนี้ เพื่อเจ้าชีวิตก็ไม่สนแล้ว เรื่องนี้ไม่ได้

เกี่ยวอะไรกับเขาเลย”

“อู่จิ้น ลงมือเถิด!”

เซียวเหยี่ยนสั่งการหน้านิ่ง ก่อนหน้านี้เขาสัญญากับมู่หรงกวาน

เยวี่ยว่าจะไม่แตะต้องมู่หรงกวานเสวี่ย แต่เบื้องต้นมู่หรงกวานเสวี่ย

ต้องรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว คิดไม่ถึงว่าจะลงมือกับหลิงอวี้จื้ออีกครั้ง

เช่นนั้นเขาไม่จำเป็นจะต้องรักษาสัญญา