ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 582 เจ้ามาป้อนสามีเองดีกว่า

“ไทเฮาย่อมคิดแทนฝ่าบาทอยู่แล้ว หวังว่าพวกท่านจะสามารถ

คานอำนาจกันได้

อำนาจของอู๋อ๋องสามารถเติบโตอย่างเงียบเชียบเช่นนี้ได้ เป็น

เพราะไทเฮาทำเป็นปิดตาข้างเดียวหรือไม่ ในเมื่อเว่ยอ๋องมิได้เป็น

ศัตรูของท่าน อู๋อ๋องต่างหากที่เป็นคนที่จะสามารถเป็นภัยคุกคามได้

อย่างแท้จริง”

สายตาของเซียวเหยี่ยนลุ่มลึก แววตาประกายความคมชัดแวบ

หนึ่ง

“มีความเป็นไปได้สูงมาก”

“ตอนนี้รูปการณ์ไม่ได้ไปในทางที่ดี หากไทเฮายอมร่วมมือก็ดี

เห็นได้ชัดว่านางนั่งชมเสือต่อสู้กัน อาจจะรอให้พวกท่านสองคน

ต่างพ่ายแพ้บาดเจ็บ แล้วค่อยออกโรงกำจัดให้หมด อาเหยี่ยน ท่าน

ต้องระวังให้ดีนะ”

หลิงอวี้จื้อกังวลจริง ๆ เรื่องในราชสำนักเธอไม่เข้าใจ และไม่มี

ทางได้เข้าไปมีส่วนร่วม เรื่องเหล่านี้เซียวเหยี่ยนรู้ดีว่าควรทำ

อย่างไร เธอแค่เป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของเซียวเหยี่ยน

หนทางเส้นนี้อันตรายเกินไปจริง ๆ ตั้งแต่โบราณกาลมา การ

คลองบัลลังก์ฮ่องเต้ ล้วนผ่านเหยียบย ่าหลายหมื่นหลายพันศพถึงจะ

ขึ้นไปได้

ถึงแม้เธอจะไม่ได้หวังให้เซียวเหยี่ยนเป็นฮ่องเต้ แต่ต้องเดินไป

ถึงขั้นนี้เท่านั้น ถึงจะสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้

เขามียศศักดิ์เหนือขุนนางทั้งปวง สุดท้ายฮ่องเต้น้อยก็จะเติบโต

ไม่สามารถยอมให้เขาอยู่ไปได้ตลอด หากไม่ตาย ก็ต้องสู้ เธอย่อม

เลือกสู้อยู่แล้ว ตายไปก็ไม่เหลืออะไรเลย

เธอต้องเดินเคียงข้างเซียวเหยี่ยนต่อไป ถึงแม้ว่าทางเส้นนี้จะ

ไม่ได้เดินง่ายขนาดนั้น พวกเขาก็ต้องเดินต่อไป ต้องทำเช่นนี้เท่านั้น

ถึงจะได้ใช้ชีวิตดี ๆ อยู่ต่อ

หลิงอวี้จื้อไม่ใช่คนที่สนใจชื่อเสียงหรือโชคลาภ และไม่ใช่คนที่

จะเห็นความสำคัญของชื่อเสียงมาก่อนชีวิต

ในยุคปัจจุบัน เธอขยันทำงานหนักก็เพื่อได้ใกล้ชิดกับคน ๆ นั้น

มากขึ้นสักหน่อย ตอนนี้เธอก็ทำเพื่อได้ยืนเคียงข้างเซียวเหยี่ยน

เธอไม่ใช่คนที่ไม่มีผู้ชายแล้วจะอยู่ไม่ได้ แต่เธอจะพยายามเพื่อ

รักษาจังหวะให้ทั้งสองคนก้าวไปพร้อม ๆ กัน ใครใช้ให้เธอไปชอบ

ผู้ชายที่ดีเลิศเกินไปกันล่ะ แค่เริ่มก็ระดับต่างกันแล้ว เธอทำได้เพียง

พยายามไล่ตามให้ทันเท่านั้น

เรื่องนี้ก็ไม่ใช่จะไม่ดี ในกระบวนการนี้ เธอกลายเป็นตัวเองที่ดี

ขึ้น นานวันยิ่งมั่นใจขึ้น นานวันยิ่งสวยขึ้น นี่ก็ล้วนเป็นสิ่งที่คนที่

เธอชอบมอบให้เธอทั้งนั้น

เซียวเหยี่ยนจูบแก้มหลิงอวี้จื้อ

“อวี้จื้อ สักวัน ข้าจะต้องเป็นคนสวมมงกุฎหงส์ [1] ให้เจ้าเอง”

เซียวเหยี่ยนมีความคิดนี้อยู่แล้ว หากได้ครองใต้หล้า เช่นนั้นห

ลิงอวี้จื้อก็จะเป็นฮองเฮาของเขา นี่ก็เป็นของขวัญที่ล ้าค่าที่สุดที่เขา

จะมอบให้หลิงอวี้จื้อ

“อื้ม”

หลิงอวี้จื้อพยักหน้าอย่างแรง เธอชอบผู้ชายที่เอาการเอางานอยู่

แล้ว พวกเขามีอิทธิพลต่อเธอในทางบวก ทำให้เธอหาทิศทางที่จะ

มุ่งเป้าไปได้

เซียวเหยี่ยนยื่นมือออกมากอดหลิงอวี้จื้อ มีเธออยู่ข้าง ๆ ตนเองก็

รู้สึกสบายใจ

ทุกครั้งที่เหนื่อยล้า ก็มีเธอรอเขาอยู่ในเรือน ทำให้เขารู้สึกอบอุ่น

หัวใจอย่างยิ่ง ตั้งแต่มารดาจากไปแล้ว เซียวเหยี่ยนก็โดดเดี่ยวมา

โดยตลอด และก็เพราะชอบหลิงอวี้จื้อเข้า ถึงได้ทำให้จิตใจของเขา

อ่อนโยนขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

กลับไปจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แล้ว เซียวเหยี่ยนก็

ไปอ่านเอกสารทำงานที่ห้องทำงาน หลิงอวี้จื้อก็เข้าครัวไปคุมสาว

ใช้ต้มบัวหิมะสีน ้าเงินด้วยตนเอง

ตัวเธอเองไม่กล้าทำอะไรแน่ ของล ้าค่าอย่างบัวหิมะสีน ้าเงิน เธอ

กลัวว่าตัวเองจะต้มแล้วเสีย ดังนั้นจึงได้แต่คอยดูอยู่ข้าง ๆ หลังจาก

ตุ๋นยาแล้ว หลิงอวี้จื้อก็ยกไปที่ห้องทำงานเอง

เซียวเหยี่ยนกำลังพิงเก้าอี้อยู่ ดูเหมือนกำลังเจอเรื่องปวดหัวอะไร

สักอย่าง กำลังนวดขมับที่ปวดตุบ หลิงอวี้จื้อวางถาดลง เดินไปข้าง

ๆ เซียวเหยี่ยน

“เจอปัญหายากหรือเพคะ”

“เรื่องในราชสำนัก ไม่มีอะไรหรอก ยานี้เจ้าตุ๋นเองหรือ”

“มีบทเรียนซุปไก่แล้ว ข้ายังจะกล้าทำเองอีกเสียที่ไหน ข้ากลัว

ท่านกินโดนเส้นผมอีก คราวนี้ข้าแค่ไปคุมดูเท่านั้น ข้าวางไว้ให้เย็น

ลงแล้ว ท่านรีบทานขณะยังร้อนเถิด หากเย็นหมดแล้วจะขมนะเพ

คะ”

หลิงอวี้จื้อยกถ้วยยามาตรงหน้าเซียวเหยี่ยน เซียวเหยี่ยนไม่ได้ยื่น

มือออกมา เหมือนจะเหนื่อยแล้ว ยังคงพิงเก้าอี้อยู่เช่นนั้น แววตาทั้ง

คู่เป็นประกาย

“อวี้จื้อ เจ้ามาป้อนสามีเองดีกว่า”