ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 626 ความไม่พอใจของเฉินปี้

ตอนที่ 626 ความไม่พอใจของเฉินปี้

เมื่อหลิงอวี้จื้อกลับมา เฉินม่อฉือก็ไปเสียแล้ว เมื่อเห็นว่าเขาไป

แล้ว หลิงอวี้จื้อก็โล่งอกยิ่ง หากยังไม่ไปอีก เธอคงต้องบ้าแน่ ไม่รู้ว่า

จะพูดอะไรกับเขาดี

เธอหลับมาตลอดทาง ตอนที่อยู่ในรถม้าหากง่วงมากๆ เธอก็แค่

พักหลับตาครู่หนึ่งเท่านั้น กว่าจะได้นอนเตียงแบบนี้ เธออาบน ้า

เสร็จจึงนอนเลยทันที

ขณะกำลังสะลึมสะลืออยู่นั้นเธอก็รู้สึกเหมือนมีเสียงบางอย่างดัง

อยู่ภายในห้อง เธอหาวแล้วลืมตาขึ้นแต่ก็ต้องตกใจกับคนที่ยืนอยู่

ตรงหน้า

หลิงอวี้จื้อตกใจจนตะโกนออกมาคำหนึ่ง แต่ไม่มีใครเข้ามาเลย

แม้แต่เสียงฝีเท้าวิ่งอลหม่านก็ไม่มี เธอมั่นใจว่าตัวเองตื่นแล้ว ไม่ได้

กำลังฝันอยู่แน่ๆ

ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเฉินปี้ที่ผมเผ้ากระจาย

ยุ่งเหยิง

นางสวมเสื้อผ้าสีขาว ใบหน้าขาวซีดคล้ายผีในโทรทัศน์ เธอจำ

ได้ว่าตอนเธอจากที่นี่ไป เฉินปี้ยังไม่ตาย แล้วทำไมถึงมาโผล่

ตรงหน้าเธอได้ และยังมีสภาพน่าสยดสยองเช่นนี้อีก หรือนางได้

ตายไปแล้วในช่วงห้าปีนี้

“หลิงอวี้จื้อ เจ้าตายแล้วแท้ๆ แต่กลับมาในร่างผู้อื่นอีก”

เฉินปี้ยิ้มน้อยๆ ภายใต้แสงสะท้อนของดวงจันทร์กลับยิ่งทำให้

รอยยิ้มนั้นดูแปลกประหลาดอย่างยิ่ง มันทำให้รู้สึกขนลุกขนพอ

ขึ้นมา

หลิงอวี้จื้อสงบสติอารมณ์ตนได้แล้ว ตอนที่เฉินปี้เป็นคนเธอยัง

ไม่กลัว นับประสาอะไรกับเป็นผี เธอหันไปยิ้มให้เฉินปี้และเอ่ยขึ้น

ว่า “เจ้าจำคนผิดแล้ว”

“ข้าไม่มีทางจำคนผิด ต่อให้เจ้าเป็นเถ้าถ่านข้าก็ยังจำได้”

“เจ้าเกลียดข้าเพียงนั้นเลยหรือ ตอนแรกเจ้าเป็นคนวางแผน

แทรกแซงความสัมพันธ์ของข้ากับอาเหยี่ยน แต่เจ้าล้มเหลว กลับมา

แค้นข้า ทั้งที่เจ้าทำตนเองแท้ๆ เจ้าก็ตายแล้วเช่นกันหรือ ผู้ใดกันช่าง

มีคุณธรรมนักถึงได้สังหารเจ้าไปเสียที ข้าคงต้องไปขอบคุณเขาเสีย

หน่อยแล้ว”

“เจ้ากลับมาทำไม เจ้าตายไปตั้งห้าปี คิดว่าเจ้ายังจะมีวาสนากับ

เซียวเหยี่ยนอีกหรือ ข้าจะบอกให้ หลิงอวี้จื้อ เซียวเหยี่ยนเขาลืมเจ้า

ไปนานแล้ว”

“เขาจะลืมข้าแล้วหรือไม่ เกี่ยวอะไรกับเจ้าหรือ เฉินปี้ เป็นผีก็อยู่

ส่วนผี ไม่ต้องมายุ่งเรื่องผู้อื่น ตอนเป็นคนยังทำอะไรข้าไม่ได้ คิดว่า

เป็นผีแล้วข้าจะกลัวหรือ”

หลิงอวี้จื้อไม่เห็นเฉินปี้อยู่ในสายตาเลยสักนิด น ้าเสียงที่ดูแคลน

นั้นทำให้เฉินปี้รู้สึกโมโหขึ้นมา “เจ้า…”

“ข้าทำไม”

“ผีก็โกรธเป็นหรือ”

หลิงอวี้จื้อเอ่ยแดกดันด้วยรอยยิ้มตาหยีคราหนึ่ง พลันมองไป

เห็นเงาของเฉินปี้ เธอจึงเข้าใจขึ้นมาทันทีว่าเฉินปี้ยังไม่ตาย แต่เหตุ

ใดต้องมาที่นี่ ทั้งยังพูดจาไร้สติเช่นนี้กับนางอีก หรือว่า…

ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกทำให้ความคิดของหลิงจื้ออวี้ต้อง

หยุดลง เฉินม่อฉือเดินเข้ามาทันที เขาไม่แม้จะให้โอกาสหลิงอวี้จื้อ

ได้พูดอะไรก็ดึงนางเข้าไปกอดไว้ในอกทันที “อวี้จื้อ เจ้ากลับ

มาแล้วจริงๆ”

ทั้งหมดเป็นแผนการของเฉินม่อฉือนั้นเอง เขาบ้าไปแล้วใช่

หรือไม่ ถึงได้ใช้เฉินปี้มาลองใจเธอเพียงเพราะความสงสัยอันน้อย

นิดนี้ เขาช่างคิดออกมาได้

ครั้งนี้คงยุ่งยากแน่ เฉินม่อฉือรู้ตัวตนของเธอแล้ว การที่เธอจะ

ไปจากวังหลวงคงยากขึ้นไปอีกแน่

เมื่อเห็นเฉินม่อฉือกอดหลิงอวี้จื้อแน่นเพียงนั้น ความแค้นเคืองก็

ได้วูบผ่านแววตาของเฉินปี้ไป เหตุใดนางถึงโชคดีเพียงนี้ เซียวเห

ยี่ยนรักนาง แม้แต่เฉินม่อฉือก็เอาแต่เฝ้าคิดถึงนางไม่ลืมเลือน ถึงกับ

ให้นางมาลองใจหลิงอวี้จื้อ

เดิมนางคิดว่าช่างเป็นเรื่องน่าขบขันยิ่ง แต่เมื่อครู่ที่พูดคุยกันนาง

กลับมั่นใจว่าคนตรงหน้าคือหลิงอวี้จื้อ นอกจากหน้าตาแล้ว

น ้าเสียงกับท่าทางนั้นเหมือนหลิงอวี้จื้อไม่มีผิด

สวรรค์ช่างเมตตานางนัก นางตายไปแล้วแท้ๆ แต่สวรรค์กลับส่ง

นางกลับมาอีก เหตุใดนางถึงได้โชคดีเพียงนี้เล่า

เมื่อคิดถึงสิ่งที่ตนเองต้องพบเจอมาตลอดหลายปีนี้ เฉินปี้ก็ยิ่ง

รู้สึก