ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 677 อวี้จื้ออยู่ที่นั่น ห้ามลงมือเด็ดขาด

เซียวเหยี่ยนเย้าหยอกจนหลิงอวี้จื้อหัวเราะออกมาได้

“ในที่สุดท่านก็ยอมรับแล้วสินะว่าตนเองหน้าหนานัก”

“ข้าเคยปฏิเสธเมื่อไหร่กัน?”

เซียวเหยี่ยนเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับเอ่ยถาม

“พวกเรารีบลับเมืองอวิ๋นกันเถอะ ไม่เช่นนั้นอยู่อย่างนี้ข้าคงข่ม

ตาหลับไม่ลง ไทเฮาจะต้องไม่ยอมปล่อยพวกเราไปง่ายๆ เป็นแน่

มือสังหารพวกนี้จะต้องเป็นพระองค์ที่ส่งมา ตอนนี้พวกเราเหลือ

องค์รักษ์เพียงแค่สี่คน หากเกิดอะไรขึ้นระหว่างทางอีก ถึงตอนนั้น

…..ก็เท่ากับตายสถานเดียวนะสิ มือสังหารที่มานครั้งนี้ฝีมือร้ายกาจ

เทียบเท่าองค์รักษ์ของเราเลยด้วยซ ้า…”

“มือสังหารที่มาในครั้งล้วนแต่เป็นมือสังหารระดับพระกาฬ ซึ่ง

ในยุทธภพยังขาดแคลนมือสังหารระดับพระกาฬเหล่านี้อยู่อีกมาก

สามารถสั่งการมือสังหารจำมากถึงเพียงนี้ได้ในครั้งเดียว คิดว่าพระ

นางคงจะลงทุนลงแรงไปไม่น้อยทีเดียว คิดว่าน่าจะยกโขยงกันมา

ทั้งรัง ตอนนี้พวกเราจึงจะยังปลอดภัยชั่วคราว”

หลิงอวี้จื้อจับมือของเซียวเหยี่ยนแนบยังใบหน้าของตน แล้ว

กล่าวขึ้นด้วยน ้าเสียงจริงจัง

“หากถึงยามคับขัน ไม่ต้องช่วยข้า ข้าบอกแล้ว ต่อไปนี้เราสอง

คนจะร่วมเป็นร่วมตาย ข้ามาในครั้งก็เพราะท่าน หากไม่มีท่านแล้ว

ข้ายังจะมาทำไมกันอีก สิ่งอื่นใดหาได้มีความหายต่อข้าไม่ ข้า

ต้องการเพียงท่านเท่านั้น”

“เด็กโง่”

เซียวเหยี่ยนน ้าเสียงแหบพร่า

“พวกเราจะต้องไม่เป็นอะไร รีบไปเตรียมตัวเถอะ พวกเราควร

ออกเดินทางแล้ว”

“ได้ ข้าจะไปเก็บสัมภาระ”

หลิงอวี้จื้อกล่าวจบก็หอมแก้มเซียวเหยี่ยนหนึ่งที

นางรู้ดีว่าเมื่อกลับไปถึงเมืองอวิ๋น เซียวเหยี่ยนก็จะต้องเริ่มลงมือ

ใกล้ถึงช่วงเวลาสำคัญที่จะตัดสินแพ้ชนะเข้าไปทุกทีแล้ว เมื่อนึกถึง

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เฉินมั่วฉือทำเพื่อตนแล้ว หลิงอวี้จื้อก็รู้สึกสับสน

เป็นอย่างมาก นางไม่อยากเป็นศัตรูกับเฉินมั่วฉือ แต่นางก็ทำได้

เพียงแค่ยืนอยู่ข้างเซียวเหยี่ยน

วังกานเฉวียน

“หลิวสี่ สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?”

เฉินมั่วฉือไต่ถามหลิวสี่ที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นด้วยท่าทีร้อนรน

ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้เรื่องที่มู่หรงกวานเย่ว์ส่งมือสังหารไปที่นั่นมา

ก่อน จนกระทั่งได้รับข่าว เขาจึงรีบส่งคนไปสืบข่าวของหลิงอวี้จื้อ

ทันที

เขาไม่สนใจความเป็นตายของเซียวเหยี่ยนเท่าไหร่นัก เขา

ต้องการรู้เพียงว่าหลิวอวี้จื้อเป็นอย่างไรบ้างเท่านั้น

“ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันได้ตรวจสอบโดยละเอียดแล้ว มือสังหาร

ที่ไทเฮาทรงส่งไปตายหมดไม่มีเหลือ เซียวเหยี่ยนเองก็บาดเจ็บหนัก

ทั้งยังสูญเสียองค์รักษ์ลับของเขาไปจำนวนไม่น้อย ในจำนวนนี้ไม่มี

หญิงสาว มีเพียงหญิงมีอายุสักหน่อยตายอยู่ในเมืองเล็กๆ นั่น”

“ฝ่าบาท แม้ว่ามือสังหารที่ไทเฮาทรงส่งไปจะสังหารเซียวเห

ยี่ยนจะทำงานไม่สำเร็จ แต่ก็ทำร้ายเขาจนบาดเจ็บสาหัสในเวลา

เช่นนี้หากฝ่าบาทส่งคนไปตามสังหารเขาซ ้า จะต้องสามารถเอาชีวิต

เซียวเหยี่ยนได้อย่างแน่นอน นี่ถือเป็นโอกาสอันหาได้ยากยิ่ง เพราะ

หากปล่อยให้เซียวเหยี่ยนกลับถึงเมืองอวิ๋นได้ ต่อไปจะไม่มีโอกาส

อีกแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ”

หลิวสี่โน้มน้าว

ขอเพียงเฉินมั่วฉืออาศัยโอกาสนี้ลงมือ จะต้องสังหารเซียวเห

ยี่ยนได้สำเร็จอย่างแน่นอน เมื่อเซียวเหยี่ยนตายไปเฉินมั่วฉือก็จะ

สามารถแย่งชิงเอาแผ่นดินส่วนที่ควรจะเป็นของตนกลับคืนมาได้

เขารู้ดีว่าเฉินมั่วฉือชอบพอหลินอวี้จื้อ จึงเกรงว่าในเวลาเช่นนี้

เฉินโม่จะอารมณ์ในการตัดสินใจ จนพลาดโอกาสทองครั้งนี้ไปโดย

เปล่าประโยชน์ ด้วยเหตุนี้เขาจึงโน้มน้าวให้เฉินมั่วฉือลงมือ

หลายปีที่ผ่านมานี้ในสายตาของเขา แม้ว่าเฉินมั่วฉือจะอายุยัง

น้อย จึงอาจยังไม่คุ้นชินกับการปกครองบ้านเมือง แต่ถ้าหากว่าได้

ฝึกฝนขัดเกลาอีกสักสองสามปี เฉินมั่วฉือก็สามารถเป็นฮ่องเต้ที่ดี

คนหนึ่งได้

เมื่อได้ยินว่าหลินอวี้จื้อปลอดภัยดี เฉินมั่วฉือถึงได้ทอดถอนใจ

ออกมาด้วยความโล่งอก

“หลิงอวี้จื้ออยู่ที่นั่นด้วย ห้ามลงมือ”

“ฝ่าบาท…หากพลาดโอกาสในครั้งนี้ไป ภายหน้าจะสังหารเซียว

เหยี่ยนก็จะยากขึ้นนะพ่ะย่ะค่ะ เซียวเหยี่ยนจิตใจมักใหญ่ใฝ่สูง เกรง

ว่าอีกไม่นานต้องยกทัพมาเป็นแน่ บัดนี้สบโอกาสที่จะกำจัดเขาได้

ฝ่าบาทอย่าได้ทรงพลาดไปเป็นขันขาด ขอฝ่าบาทไตร่ตรองด้วยเถิด

พ่ะย่ะค่ะ”

หลิวสี่เริ่มที่จะร้อนใจ หลังว่าเฉินมั่วฉือจะเรียกคืนคำสั่ง จึงได้

โขกศีรษะลงกับพื้นอย่างหนักหน่วง

ทว่าเฉินมั่วฉือกลับไม่สั่นคลอนเลยแม้แต่น้อย แววตาของเขา

แน่วแน่ เอ่ยว่า

“ข้าต้องเอาชนะเซียวเหยี่ยนอย่างใสสะอาดด้วยความสามารถ

ของข้าเอง หลิวสี่ เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าข้ามิใช่คู่ต่อสู้ของเซียวเห

ยี่ยน? เขายกทัพมาแล้วอย่างไรเล่า เขาจะกวาดล้างเข้าด้วยมือข