ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 691 พระชายางานยุ่ง

ตอนที่ 691 พระชายางานยุ่ง

ผ่านประสบการณ์ครั้งนี้ไป หลิงอวี้จื้อรู้ว่าในใจเธอกับหรูเยียน

เกิดความบาดหมาง สองคนไม่สามารถเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้อีก

แล้ว หรูเยียนตาสว่างในวินาทีสุดท้าย ด้วยเหตุนี้เธอจึงยินดีปล่อย

หรูเยียนไป เพียงแต่การเป็นนายบ่าวสิ้นสุดลงเท่านี้

“พระชายารักษาตัวด้วยเพคะ ระวังแม่นมกุ้ยให้ดี”

หรูเยียนไม่รู้ว่าตนเองจะพูดอะไรได้อีก นางโขกหัวให้

หลิงอวี้จื้อ อย่างตั้งใจ กลับหลังหันออกไปจากห้อง

หรูเยียนไปแล้ว หลิงอวี้จื้อก็สั่งการ

“มั่วชิง เจ้าไปตรวจสอบแม่นมกุ้ยคนนั้นให้ดี ตรวจสอบเสร็จ

แล้วไม่ต้องเก็บเอาไว้”

“ข้าน้อยเข้าใจแล้วเพคะ”

มั่วชิงขานรับ แล้วออกไปอย่างรวดเร็ว

มั่วชิงไปแล้ว หลิงอวี้จื้อก็ให้คนทำความสะอาดยาพิษบนพื้น

พรมให้สะอาด ไม่ได้ดูบัญชีมาสักพักแล้ว แม้แต่หรูเยียนที่ไว้ใจได้

ก็กลายเป็นไว้ใจไม่ได้แล้ว น่าขนลุกจริง ๆ เมื่อครู่ยังดีที่ตัวเองดวง

แข็ง มิเช่นนั้นคงถูกหรูเยียนวางยาพิษตายไปแล้ว หากตายด้วย

น ้ามือของหรูเยียน ตายไปเธอก็คงโมโหจนฟื้นขึ้นมาใหม่ได้

เธอไม่อยากให้เซียวเหยี่ยนกังวล ด้วยเหตุนี้ตนเองจึงจัดการเรื่อง

นี้เอง และไม่ได้คิดจะบอกเซียวเหยี่ยน

ผ่านไปสักครู่ มั่วชิงก็กลับมา รายงานเสียงต ่าว่า

“พระชายา ถามได้ความชัดเจนแล้วเพคะ แม่นมกุ้ยคนนั้นถูกส่ง

ตัวมาจากทางเมืองหลวง เป็นคนของไทเฮา ข้าน้อยกำจัดนางไป

แล้ว”

คำตอบนี้หลิงอวี้จื้อคิดเอาไว้แล้ว เธอพยักหน้า ยังดีที่จบทุกอย่าง

นี้อย่างรวดเร็ว เซียวเหยี่ยนไม่ฆ่าเฉินมั่วฉือได้ แต่มู่หรงกวานเย่ว์

จะต้องตาย

วันถัดมาตอนเช้า หรูเยียนออกไปจากวังเซียวอ๋อง นางไม่ได้เอา

เงิน ออกไปจากจวนเงียบ ๆ คนเดียว

เมื่อหรูเยียนไปแล้ว จวนเซียวอ๋องก็กลับสู่ความสงบ เซียวเหยี่ยน

ธุระยุ่งทุกวัน มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยเข้าออกห้องหนังสือในจวนไม่

ขาดสาย เซียวเหยี่ยนธุระยุ่ง ทางด้านหลิงอวี้จื้อก็ไม่ต่างกัน เธอรับ

ช่วงดูบัญชีทั้งหมด ดูบัญชีทีละเล่ม นอกจากกินข้าวกับนอนแล้ว

แทบไม่มีเวลาว่าง

เมืองหลวงก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน ผิวเผินดูเงียบสงบ ในความ

เป็นจริงคลื่นใต้น ้ากำลังพุ่งพล่าน

วังกานเฉวียนกงของเฉินมั่วฉือ ทุกวันก็มีขุนนางเข้า ๆ ออก ๆ

ราชสำนักเช่นเดียวกัน บางครั้งเฉินมั่วฉือปรึกษาหารือกับพวกเขา

จนดึกดื่นเที่ยงคืน ทุกคนต่างเข้าใจดี เซียวเหยี่ยนจะส่งกองทัพออก

มาแล้ว

มู่หรงกวานเย่ว์ให้จื่ออีเดินทางไปเอาตัวเซียงหนานมาจากจวนมู่

หรงด้วยตนเอง บอกกับคนอื่นว่านางคิดถึงมู่หรงเซียงหนาน

อยากจะรับมู่หรงเซียงหนานมาพักอยู่ชั่วคราว ปกติมู่หรงกวานเย่ว์

รักใคร่เอ็นดูมู่หรงเซียงหนานมาก ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครแคลงใจ

สงสัย

รู้ว่าจูจิ่นอยากรับมู่หรงเซียงหนานกลับไป แต่ทางวังฉางเล่อกง

ปฏิเสธด้วยเหตุผลต่าง ๆ นานา ใจนางเริ่มระส ่าระสายอยู่ไม่สุข

แล้ว

วันนี้จูจิ่นมาที่วังฉางเล่อกงอีกครั้ง มู่หรงกวานเย่ว์ย่อมรู้เจตนาที่

จูจิ่นมา แต่แสร้งทำเป็นไม่พูดถึง จูจิ่นไม่เห็นมู่หรงเซียงหนาน

ออกมา รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มจะหดหายไป

“ไทเฮา เซียงหนานล่ะเพคะ”

“เขาหลับแล้ว อาจิ่น เซียวหนานอยู่กับเราที่นี่ เจ้ายังมีอะไรกังวล

ใจหรือ เหตุใดเพียงแค่สามวันเจ้าก็มาถึงสองครั้งแล้ว”

ความไม่สบายใจของจูจิ่นยิ่งทวีมากขึ้นทุกที สองสามวันมานี้

นางนอนไม่หลับเลย ใบหน้าก็เริ่มซีดเซียว

“ไทเฮา ข้าไม่ได้หมายความเช่นนี้ เพียงแต่ข้าไม่พบเซียงหนาน

สักพักแล้ว เริ่มคิดถึงเขาแล้ว ท่านพ่อก็คิดถึงเซียงหนานแล้ว เซียง

หนานอยู่ในวังฉลางเล่อกงสามสี่วันมานี้ก็สร้างความวุ่นวายให้ไท

เฮา เช่นนั้นวันนี้ให้ข้ารับเซียงหนานกลับไปดีกว่าเพคะ!”

“เซียงหนานอยู่ที่นี่สุขสบายดี ให้เราอบรมดูแลเซียงหนานก่อน

อาจิ่น เจ้าไม่ดีใจหรือ”

จูจิ่นไม่ดีใจแน่นอน มู่หรงเซียงหนานเป็นลูกชายเพียงคนเดียว

ของนาง ไม่เพียงแต่ไม่ดีใจ เกรงว่ามู่หรงหงก็ไม่ดีใจด้วย สองสาม

วันมานี้ไม่เห็นมู่หรงเซียงหนาน มู่หรงหงก็บ่นอยู่ทุกวัน

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ มู่หรงกวานเย่ว์พูดเรื่องจะดูแลมู่หร

งเซียงหนานขึ้นมา ย่อมมีจุดประสงค์อื่นแน่ เห็นอยู่ว่านางกับหลิ

งอวี้จื้อตัดขาดความสัมพันธ์กันแล้ว เหตุใดไทเฮายังคงจับจ้องนาง

อยู่