ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 706 ให้หนึ่งทางรอด

“เจ้ามาหาข้าเพื่ออะไร”

“มู่หรงฮูหยินมาฮุ่ยโจวเพื่อเหตุใด มาหาไทเฮาหรือไม่”

“เจ้ารู้หรือว่าไทเฮาอยู่ที่ใด”

จูจิ่นรีบซักทันที

“ข้ารู้ว่านางอยู่ที่ใด มู่หรงฮูหยิน ข้าขอเพียงอย่างเดียว ข้าขอเพียง

ให้ข้ากับสามีได้มีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขต่อไป”

จูจิ่นคิดไม่ถึงว่าไป่อู๋จะขอสิ่งนี้ นางสังเกตได้อย่างไวว่านาง

มาถึงจุดนี้ไม่ง่ายเลย จึงซักถามต่อ

“เจ้าพบไทเฮาแล้วหรือ”

ไป่อู๋ส่ายหน้า

“ข้ายังไม่ได้พบไทเฮา แต่ข้าพบสาวใช้ประจำตัวของไทเฮา ข้า

พบพวกนางโดยบังเอิญ พวกนางคงจะมาฮุ่ยโจวได้ไม่นาน

บ่ายวานนี้สาวใช้ประจำตัวไทเฮามาหาข้า ให้ข้าคอยจับตาดูแขก

ที่ผ่านไปผ่านมา ทันทีที่คนจากจวนมู่หรงหรือคนจากจวนเซียวอ๋อง

มา ให้พยายามกักตัวไว้ในโรงเตี๊ยม และบอกเบาะแสของพวกเจ้า

ให้นางรู้”

“สำหรับเจ้านี่ไม่ใช่เรื่องยาก”

“สำหรับข้านี่ไม่ใช่เรื่องยากจริง ๆ แต่ข้าเชื่อใจไทเฮาไม่ได้ เมื่อ

ภารกิจสำเร็จแล้ว เกรงว่าไทเฮาจะฆ่าข้ากับสามี

ข้าปลีกตัวมานานแล้ว แต่ถูกบังคับให้มีส่วนร่วมในเหตุการณ์

เหล่านี้อีก ข้าเพียงอยากจะอยู่กับสามีอย่างสงบสุขต่อไป ดังนั้นพวก

เราจึงมาเปิดโรงเตี๊ยมแห่งนี้ที่ฮุ่ยโจว นึกไม่ถึงว่าหนีโชคชะตาที่

สวรรค์ลิขิตไปไม่พ้น

คิดไม่ถึงว่าพวกท่านจะมาฮุ่ยโจว ครั้งนี้ข้าพนันไว้ว่าเป็นเซียว

อ๋อง ถึงเวลาข้าขอร้องมู่หรงฮูหยินช่วยพูดแทนข้าที อู๋อ๋องก็ไม่อยู่

แล้ว เรื่องในอดีตทั้งหมดไม่เกี่ยวกับข้าอีก หลายปีมานี้ข้าชดใช้โทษ

เพียงพอแล้ว

ข้าเป็นหญิงตกอับนานแล้ว ถึงขนาดสูญเสียคุณสมบัติจะเป็นแม่

คน สามีไม่รังเกียจข้า รักและปกป้องข้าเสมอ นี่คงเป็นบุญของข้า

แต่ชาติปางก่อน ข้าไม่อยากดึงเขามาเกี่ยว มู่หรงฮูหยิน ท่านยินดี

ช่วยข้าหรือไม่”

ไป่อู๋พูดจบก็คุกเข่าลงกับพื้น นางรู้ว่าการแข่งขันระหว่างมู่หรงก

วานเย่ว์กับเซียวเหยี่ยนมาถึงเวลาตัดสินผลแล้ว ตอนนี้มู่หรงกวาน

เย่ว์จู่ ๆ ก็มาฮุ่ยโจว จะต้องมีแผนแน่นอน มิหนำซ ้าต้องเป็นเรื่องที่

สำคัญด้วย มิเช่นนั้นนางคงไม่มาเมืองเล็ก ๆ ที่ไร้ชื่อเสียงเรียงนาม

เช่นนี้

เห็นได้ชัดว่าจูจิ่นกับมู่หรงกวานเย่ว์ไม่ใช่พวกเดียวกัน มิเช่นนั้น

คงไม่มาพักอยู่ที่โรงเตี๊ยม นางไม่รู้ว่าตอนนี้จูจิ่นกับเซียวเหยี่ยนยัง

ติดต่อกันหรือไม่ คราวนี้นางไม่กล้าเป็นพวกเดียวกันกับไทเฮา

เห็นจูจิ่นมา นางจึงตัดสินใจลองดู ถึงแม้นางกับเซียวเหยี่ยนเคย

บาดหมางกัน นางก็ยังตัดสินใจยืนอยู่ข้างเซียวเหยี่ยน นางรู้สึกว่า

สุดท้ายแล้วเซียวเหยี่ยนจะเป็นผู้ชนะ

สุดท้ายใครจะได้ครอบครองใต้หล้าไม่สำคัญสำหรับไป่อู๋ นาง

เป็นห่วงก็แต่คนที่ได้ปกครองบ้านเมืองจะให้ทางรอดแก่นาง

หรือไม่ ตรงจุดนี้เห็นได้ชัดว่าเซียวเหยี่ยนมีคุณธรรมมากกว่า

“ในเมื่อเจ้าออกจากเรื่องราวเหล่านี้ไปแล้ว และไม่มีเหตุจำเป็น

จะต้องถูกลากเข้ามาอีก แค่เพียงเจ้าบอกมาว่าไทเฮาอยู่ทีใด ข้าก็จะ

ช่วยเจ้า”

ไป่อู๋ถอนหายใจโล่งอก จูจิ่นไม่ใช่คนชั่วช้าหน้าไม่อาย ขอเพียง

นางรับปากก็พึ่งพาได้ ตอนนี้นางไม่มีวิธีอื่นแล้ว ทำได้เพียงช่วยจู

จิ่น นางไม่อยากจะเข้าไปข้องเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้แล้วจริง ๆ

ไป่อู๋บอกข้อมูลทุกอย่างที่รู้ให้จูจิ่นฟัง เมื่อได้ที่อยู่ของมู่หรงก

วานเย่ว์แล้ว จูจิ่นก็พามู่หรงหงออกไปจากโรงเตี๊ยม นางไม่ได้

บอกมู่หรงหงว่าทุกอย่างนี้ไป่อู๋เป็นคนบอกนาง ไม่บอกแม้กระทั่ง

การมีตัวตนอยู่ของไป่อู๋

ขณะมองตามแผ่นหลังจูจิ่น ไป่อู๋ก็แอบกำมือแน่นหวังว่าจูจิ่นจะ

จำน ้าใจคราวนี้เอาไว้ วันต่อไป นางได้แต่พึ่งพาทางรอดทางเดียว

ทางนี้เท่านั้น ถึงแม้ไม่รู้ว่าจะสำเร็จหรือไม่ แต่อย่างน้อยก็ต้องลองดู

ที่จริงจูจิ่นก็ไม่รู้ว่ามู่หรงกวานเย่ว์พักที่ใด แต่รู้ว่าพวกนางติดต่อ

กับเจ้าหน้าที่ มีความเป็นไปได้ว่านางพักอยู่ในสถานที่ราชการที่มี

ทหารรักษาการณ์อยู่ มู่หรงหงพาจูจิ่นมุ่งสู่บ้านพักข้าราชก