ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 718 รับรู้ได้

แต่ไหนแต่ไรมาในวังหลวง ยามเมื่อเฉินมั่วฉือมาเยี่ยม ไทเฮาก็

จะทรงสั่งการให้คนตระเตรียมลิ้นจี่เอาไว้ ด้วยเหตุนี้นางกำนัลทั้ง

สองจึงมิได้เคลือบแคลงสงสัยในคำพูดของหลิงอวี้จื้อแต่อย่างใด

รีบออกไปตระเตรียมทันที

จากนั้นหลิงอวี้จื้อก็กลับไปรอที่ห้อง เฉินมั่วฉือโปรดปรานลิ้นจี่

ก่อนหน้านี้เมื่อครั้งที่นางอยู่ข้างกายเฉินมั่วฉือถึงได้รู้

ในตอนนั้นนางคือสหายร่วมศึกษาของเฉินมั่วฉือ เพื่อที่จะ

สามารถคลุกคลีกทำความรู้จักกับเขาได้ง่ายขึ้น นางจึงต้องศึกษา

ความชอบส่วนตัวของเฉินมั่วฉือให้ละเอียด เช่นว่าเขาชอบกินอะไร

ไม่ชอบกินอะไร ล้วนแต่ต้องทำความเข้าใจให้กระจ่างแจ้ง

หลิงอวี้จื้อชอบดื่มชาส้มโอน ้าผึ้งที่สุด นอกจากนี้แล้วยังแฟน

คลับเหนียวแน่นของน ้าผึ้งอีกด้วย นางชอบที่จะกินผลไม้จิ้มกับ

น ้าผึ้ง ทั้งยังเคยแนะนำวิธีการกินแบบนี้ให้กับเฉินมั่วฉืออีกด้วย

ทว่ากลับถูกเขาเมินเสียนี่

คืนชีพกลับมาครั้งนี้ เมื่อยามที่ยังพำนักอยู่ในวัง นางสังเกตเห็น

ว่าเฉินมั่วฉือก็ใช้วิธีการเดียวกันนี้ในการกินผลไม้เช่นกัน ทุกคนใน

วังหลวงต่างก็รู้ดี ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกแต่อย่างใด

น ้าผึ้งจากดอกกุ้ยฮวาคือน ้าผึ้งชนิดหนึ่งที่นางชื่นชอบที่สุด ซึ่ง

เรื่องนี้เฉินมั่วฉือเองก็รู้เช่นกัน ขอเพียงแต่นางกำนัลเอ่ยถึงน ้าผึ้ง

ดอกกุ้ยฮวาเท่านั้น จะต้องดึงความสนใจจากเฉินมั่วฉือได้เป็นแน่

หลิงอวี้จื้อคอยอยู่สักครู่ พลันเฉินมั่วฉือก็มาถึงจริงๆ จื่ออีตื่น

ขึ้นมาเป็นที่เรียบร้อย และเตรียมที่จะไปปลุกมู่หรงกวานเย่ว์ทว่าถูก

เฉินมั่วฉือห้ามเอาไว้

หลิงอวี้จื้อยืนอยู่ที่หน้าประตูด้านหลังของจื่ออีอย่างเงียบเชียบ

“ท่านอาจื่ออีหากว่าท่านเหน็ดเหนื่อย ก็ไปพักเสียเถอะ ข้าเพียง

แค่ผ่านมาดูเสด็จแม่เท่านั้น”

เฉินมั่วฉือเมื่อเห็นจื่ออีสะลึมสะลือตาปรือจนแทบลืมไม่ขึ้น

เช่นนั้นก็รู้ได้ในทันทีว่านางเพิ่งจะตื่นนอน

จื่ออีรีบกล่าวตอบอย่างนอบน้อม

“หม่อมฉันไม่เหนื่อยเพคะ”

ในตอนนั้นเองนางกำนัลก็ได้ยกลิ้นจี่และน ้าผึ้งดอกกุ้ยฮวาเข้ามา

ซึ่งเฉินมั่วฉือไม่ได้เข้ามาด้านในห้อง จึงให้นางกำนัลวางสิ่ง

เหล่านั้นเอาไว้ที่โต๊ะด้านนอก เขาปอกเปลือกลิ้นจี่แล้วตักน ้าผึ้ง

หนึ่งช้อนราดลงบนลิ้นจี่ ให้น ้าผึ้งฉาบทับจนทั่วลิ้นจี่ทั้งลูก แล้วเอ่ย

ขึ้นว่า

“น ้าผึ้งดอกกุ้ยฮวานี้ พวกเจ้ามีใครรู้หรือไม่ว่ามีสรรพคุณอะไร?”

“หม่อมไม่ทราบเกล้าเพคะ คำถามเช่นนี้ฝ่าบาทจะรับสั่งถาม

หมอหลวงจะดีกว่าเพคะ”

จืออีตอบด้วยความนอบน้อม

“ท่านอาจืออี ทุกครั้งที่ข้ามาเยี่ยมเสด็จแม่ ท่านจะต้องเตรียม

น ้าผึ้งเอาไว้ให้ข้าทุกครั้ง ทว่าแม้แต่มันมีสรรพคุณอย่างไรท่านกลับ

ไม่รู้เลยหรือ?”

“ขอฝ่าบาททรงประธานอภัยเพคะ เป็นความเลินเล่อของหม่อม

ฉันเอง”

จืออีคุกเข่าลง

“ขอได้ทรงโปรด ไทเฮาทรงเคยรับสั่งถึง บ่าวจึงพอรู้เพคะ”

จู่ๆ หลิงอวี้จื้อก็เอ่ยขึ้น เมื่อเห็นหลิงอวี้จื้อเปิดปาก จื่ออีก็ตื่น

ตระหนกเป็นอย่างมาก นางหันหน้าตวัดสายตามองมายังหลิงอวี้จื้อ

เล็กน้อย ซึ่งหลิงอวี้จื้อก็ได้แต่ทำเป็นมองไม่เห็น

“ไหนลองว่ามาซิ”

เฉินมั่วฉือสีหน้าเรียบเฉย เขาใช้ช้อนตักลิ้นจี่ราดน ้าผึ้งใส่ปาก

หลิงอวี้จื้อจึงเอ่ยต่อไปว่า

“น ้าผึ้งดอกกุ้ยฮวามีความหอมเป็นพิเศษจากดอกกุ้ยฮวา สีเหลือง

อ่อนใส หวานแต่ไม่เลี่ยน รสชาติเป็นเลิศ”

“ข้าถามเจ้าว่าอะไร?”

เฉินมั่วฉือหน้านิ่วคิ้วขมวด

หลิงอวี้จื้อคุกเข่าลงกับพื้น

“บ่าวรู้เพียงเท่านี้เพคะ”

“เจ้าลุกขึ้นเถอะ! เจ้าก็ไม่รู้มากเท่านาง”

เฉินมั่วฉือเหม่อลอย จากนั้นเขาก็นั่งอยู่สักครู่จึงได้กลับออกไป

หลังจากเฉินมั่วฉือกลับออกไปแล้ว จื่ออีก็หันมาซักไซ้หลินอวี้จื้

อด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เหตุใดเจ้าถึงเอ่ยปากขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยด้วยด้วย?”

“จื่ออีกูกู ขออภัยด้วย ข้าพลั้งเผลอหลงลืมไปชั่วขณะว่าตนเอง

ต้องเป็นหญิงใบ้คนหนึ่ง สรุปแล้วข้าเพิ่งจะเข้ามา ฝ่าบาทเองก็ทรงมิ

รู้ว่าข้าจะกลายเป็นหญิงใบ้คนหนึ่ง จึงจะมิทรงใส่พระทัยในคำพูด

ของข้าอยู่แล้ว”

“เห็นทีว่าข้าจะต้องกราบทูลไทเฮาให้ทรงทำให้เจ้ากลายเป็น

หญิงใบ้จริงๆ เสียแล้ว เช่นนี้เจ้าจะได้ไม่หลงลืมอีก ไทเฮาทรงเคย

รับสั่งเอาไว้ ว่าหากเจ้าแสดงพิรุธต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาทครั้งหนึ่ง

ก็จะตัดแขนของมั่วชิงข้างหนึ่ง เมื่อครู่เจ้าพูดมากเกินไป ซึ่งคำพูด

เหล่านั้นเพียงพอที่จะทำให้มั่วชิงต้องเสียแขนได้เลยทีเดียว”