ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 741 ประหารเฉินปี้

องครักษ์โดยรอบต่างเข้ามาล้อมเฉินปี้ไว้อย่างแน่นหนา

นอกจากองครักษ์แล้ว ผู้ที่เร่งรุดเข้ามาอีกคนก็คือเซียวเหยี่ยน

เซียวเหยี่ยนคิดไม่ถึงว่าเฉินปี้จะยังมีชีวิตอยู่ ทั้งยังหาโอกาสจับ

ตัวหลิงอวี้จื้อไว้จนได้ เขากวาดสายตามองเฉินปี้ด้วยแววเย็นเยียบ

“ปล่อยนาง”

เฉินปี้พูดไม่ได้ เพียงยิ้ม คอของหลิงอวี้จื้อมีรอยเลือดสีแดง

ปรากฏขึ้นแล้ว

“เฉินปี้ หากเจ้ากล้าแตะต้องนาง ตระกูลเฉินเก้าชั่วโคตรต้องถูก

ประหารทั้งหมด เราจะไม่ละเว้นแม้เพียงสักคน”

เซียวเหยี่ยนพูดเน้นย ้าทีละคำ เฉินปี้เบิกตากว้างขึ้น นัยน์ตาหด

เล็กลง มือที่กำปิ่นปักผมอยู่สั่นระริกเล็กน้อย

ตระกูลเฉินพังทลายไปสิ้นแล้ว นางไม่มีที่พึ่งมาตั้งนานแล้ว คิด

ไม่ถึงว่าเซียวเหยี่ยนจะเอาตระกูลเฉินเก้าชั่วโคตรมาขู่นาง คนพวก

นั้นมีความเกี่ยวข้องอันใดกับนางหรือ เซียวเหยี่ยนทำเช่นนี้ก็รังแต่

จะทำให้ตนเองถูกจารึกเป็นฮ่องเต้จิตใจโหดเ**้้ยม เขาใช้เรื่องนี้

มาข่มขู่นางไม่ได้หรอก

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินปี้ก็กำปิ่นในมือแน่นขึ้นอีกครา แล้วใช้แรง

กดลงไปบนลำคอของหลิงอวี้จื้อ ความเจ็บปวดแล่นผ่านเข้ามา

เลือดสดๆ ไหลออกมา

“เฉินปี้ เจ้าคิดให้ดีๆ ฆ่าข้าแล้วเจ้าก็จะไม่มีแม้โอกาสจะฆ่าตัว

ตาย ฝ่าบาทไม่มีทางฆ่าเจ้าแน่ แต่จะให้เจ้าอยู่ไม่สู้ตาย ถึงตอนนั้นก็

จะกลายเป็นคนพิการ ตายไม่ได้ อยู่ก็ทรมาน มีชีวิตผ่านไปวันๆ นับ

สิบๆ ปี รสชาติเช่นนั้นช่างทรมานยิ่ง เจ้าแน่ใจว่าจะทนได้ ทั้งยังมี

ตระกูลเฉินของเจ้าอีก ต่อให้เป็นญาติห่างๆ ไม่ได้สนิทชิดใกล้อัน

ใดกับเจ้า แต่หากพวกเขาตายทั้งตระกูลเพราะเจ้าเพียงคนเดียว เมื่อ

ไปปรโลกเจ้าจะมีหน้าไปพบบรรพบุรุษหรือ คนคนเดียวทำลายคน

ทั้งตระกูล เจ้าจะเป็นคนบาปของตระกูลทันที ความผิดนี้เจ้าแบกรับ

ไว้ได้จริงๆ หรือ”

เซียวเหยี่ยนฉวยโอกาสตอนที่เฉินปี้กำลังเสียสมาธิขว้างมีดสั้น

เล่มหนึ่งออกไป มีดสั้นนั้นไปปักที่หลังมือของเฉินปี้พอดี เฉินปี้เจ็บ

จนต้องปล่อยมือ เซียวเหยี่ยนจึงพุ่งเข้าไปเตะเฉินปี้แล้วดึงหลิ

งอวี้จื้อเข้ามาไว้ในอก

หลังจากที่เซียวเหยี่ยนถีบเฉินปี้กระเด็นไปแล้ว มั่วชิงก็เข้าไปจับ

ตัวเฉินปี้ไว้ทันที

เฉินปี้รู้ว่าตนทำอะไรไม่ได้แล้ว ร่างทั้งร่างจึงอ่อนระทวยลง

คล้ายโคลนเหลวก้อนหนึ่ง

เซียวเหยี่ยนเอ่ยด้วยสีหน้าโกรธเกลียดว่า “ลากตัวไปประหาร

เดี๋ยวนี้”

เฉินปี้หัวเราะออกมา แต่การหัวเราะนั้นกลับไม่มีเสียงเลย

สักแอะ มีเพียงน ้าตาที่ไหลออกมา ไม่ง่ายเลยที่นางจะมีโอกาสนี้ แต่

กลับยังฆ่าหลิงอวี้จื้อไม่ได้ ทั้งสุดท้ายก็ต้องมาตายเพราะหลิงอวี้จื้อ

หรือนี่คือโชคชะตา

ช่วงสุดท้ายในชีวิตของนาง ไม่เหลืออะไรเลย แต่หลิงอวี้จื้อกลับ

ได้ทุกอย่าง นางไม่ยอม แม้ตายนางก็ไม่ยอม ทว่าชะตาชีวิตเช่นนี้ถึง

นางไม่อยากจะยอมรับก็คงต้องยอมรับ

เซียวเหยี่ยนกอดหลิงอวี้จื้อไว้ในอกแน่น แล้วถามด้วยความเป็น

ห่วงว่า “อวี้จื้อ บาดเจ็บที่ใดหรือไม่”

“สบายมาก” หลิงอวี้จื้อยิ้มออกมา “อาเหยี่ยน ฝีมือท่านช่าง

แม่นยำจริงๆ ตอนเห็นมีดสั้นลอยมา ใจข้าเต้นแรงยิ่ง กลัวว่ามันจะ

โดนข้า”

“จะโดนเจ้าได้อย่างไร ไม่เชื่อใจข้าเพียงนั้นเชียวหรือ”

“เมื่อครู่ท่านอารมณ์ไม่มั่นคง ข้าก็เลยไม่ค่อยมั่นใจเท่าไร”

หลิงอวี้จื้อเอ่ยเย้าเขาด้วยรอยยิ้ม ความจริงแล้วเมื่อครู่เธอตกใจมาก

จริงๆ กลัวว่าเฉินปี้จะทำร้ายเธอจนกระทบกระเทือนถึงเด็กในท้อง

“ข้าจะพาเจ้ากลับไปรักษาแผลเดี๋ยวนี้”

หลิงอวี้จื้อจึงนึกขึ้นได้ว่าบนคอตนมีเลือดออก นี่เป็นครั้งที่เท่าไร

ไม่รู้ที่ถูกปิ่นแทงที่ลำคอ เธอจำไม่ได้เสียแล้ว คงพูดได้เพียงว่าเธอ

ช่างมีวาสนากับปิ่นปักผมเหลือเกิน

เซียวเหยี่ยนอุ้มหลิงอวี้จื้อขึ้นแล้วเดินไปที่ตำหนักบรรทม เขา

เดินเร็วยิ่ง หลิงอวี้จื้อซบลงที่อกเขาแล้วเอ่ยเสียงแผ่วว่า “อาเหยี่ยน

เด็กดื้อในท้องข้า ถีบข้าอีกแล้ว เมื่อครู่เขาคงตกใจมากเป็นแน่”

“ต่อไปถ้าไม่มีข้าอยู่ด้วย ห้ามเจ้าออกมาข้างนอกเด็ดขาด”

“ไม่นะ” หลิงอวี้จื้อทำปากจู๋อย่างไม่ยิ