ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 751 ตึงเครียดอะไรปานนั้น

ตอนที่ 751 ตึงเครียดอะไรปานนั้น

เมื่อเห็นเซียวหนิงยิ้มด้วยความเบิกบาน จูจิ่นก็อารมณ์ดีขึ้นมา

อย่างยิ่ง รอยยิ้มของเซียวหนิงนั้นดูบริสุทธิ์ยิ่งกว่ารอยยิ้มของหลิ

งอวี้จื้อสมัยยังสาวเสียอีก ช่างเป็นเด็กที่รู้จักเอาใจให้คนชมชอบเสีย

จริงๆ

นางอยากจะให้เซียวหนิงอยู่ที่นี่สักหลายๆ วัน เสียงหัวเราะใน

จวนมู่หรงคงจะมีมากขึ้นกว่านี้แน่ นางไม่ได้เห็นรอยยิ้มอันเจิดจ้า

เช่นนี้มานานหลายปีแล้ว

แม้เซียวหนิงจะพักอาศัยที่จวนมู่หรงแต่กลับใส่ใจกับเรื่องราว

ของเซียวอวี่อย่างยิ่ง นางส่งชุนฉินไปสอบถามข่าวคราวที่นอกจวน

ทุกวัน ด้วยกลัวว่าจะเกิดเรื่องกับเซียวอวี่ แม้เซียวอวี่จะมีวรยุทธ์

สูงส่ง แต่โจรพวกนั้นก็มิใช่คนใจดีเสียเมื่อไหร่

พริบตานางก็อาศัยอยู่ในจวนมู่หรงมาได้สามวันแล้ว ทุกวันนาง

จะไปพูดคุยกับจูจิ่นเสมอ แต่กลับไม่เคยเห็นมู่หรงเซียงหนานเลย

นับวันนางก็ยิ่งสนใจในตัวมู่หรงเซียงหนาน คนรักสันโดษนั้นมี

มากมาย แต่เหตุใดจึงมีคนที่แม้แต่มารดาตนเองก็ไม่อยากพบเล่า

จูจิ่นไม่สบายเพราะลมหนาว มู่หรงเซียงหนานจึงมาเยี่ยม แต่

ยังคงไม่พูดจาเช่นเดิม แค่มาป้อนยาให้นางด้วยตนเองเท่านั้น

ตอนที่มู่หรงเซียงหนานจากไป เซียวหนิงก็อดตามเขาไปไม่ได้

นางขวางเขาไว้แล้วเอ่ยว่า “มู่หรงเซียงหนาน ท่านมาเยี่ยมท่านน้าจู

ได้ แสดงว่ายังห่วงใจท่านน้าอยู่มาก ความจริงท่านน้าห่วงท่านมาก

ท่านดูสิ ข้ามาวุ่นวายที่เรือนท่านน้าทุกวัน แต่ท่านน้ากลับไม่รังเกียจ

ว่าข้าเอะอะ ซ ้ายังบอกให้ข้ามาหาบ่อยๆ เห็นชัดว่าท่านน้านั้นเหงา

มากเพียงใด ข้าไม่รู้ว่าตอนเด็กท่านผ่านอะไรมา แต่เรื่องมันผ่านไป

นานแล้ว ท่านเลิกใช้การไม่พูดทำโทษตนเองเสียทีเถิด ท่านยังมี

ญาติสนิทอยู่ข้างกายทั้งคน เหตุใดจึงไม่ละทิ้งปมในใจนั้นไปเสีย”

มู่หรงเซียงหนานรอจนเซียวหนิงพูดจบ เมื่อนางพูดจบเขาก็ก้าว

เท้าเดินจากไปทันที แต่เซียวหนิงยื่นมือไปดึงแขนเสื้อเขาไว้ “ยังไป

ไม่ได้”

มู่หรงเซียงหนานมองเซียวหนิงคราหนึ่ง แต่เซียวหนิงทำเป็น

มองไม่เห็น ได้แต่แสดงท่าทีว่าหากท่านไม่พูด ข้าก็จะไม่ปล่อย

เด็ดขาด

มู่หรงเซียงหนานขมวดคิ้วมุ่น แล้วสะบัดแขนให้หลุดจากมือ

เซียวหนิง

เซียวหนิงคิดไม่ถึงว่ามู่หรงเซียวหนานจะแปลกประหลาดได้ถึง

เพียงนี้ สะบัดมือนางออกก็ไม่เป็นไร นางจะทำมากกว่านี้อีก นางไม่

เชื่อว่ามู่หรงเซียงหนานจะไม่พูดเลยสักคำ

มู่หรงเซียงหนานเพิ่งสะบัดมือเซียวหนิงออกได้ นางก็วิ่งเข้าไป

โอบเอวเขาไว้จากด้านหลัง

มู่หรงเซียงหนานไม่เคยถูกสตรีกอดเช่นนี้ หลายปีมานี้เขา

พยายามอยู่ห่างจากทุกคน เขามักแสดงท่าทีห่างเหินเหมือนอยู่ไกล

กันนับพันลี้ ขณะที่เซียวหนิงกอดเขาเช่นนี้ ร่างกายของเขาจึงขมวด

เกร็งขึ้นมาทันที

“ข้ากินท่านได้หรืออย่างไร เหตุใดต้องตึงเครียดเพียงนี้ ข้าผู้เป็น

องค์หญิงยังไม่กลัวเลย มู่หรงเซียงหนาน การพูดคุยกันไม่ดีหรือ

ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเข้าใจภาษามือของท่าน ทำเช่นนี้ไม่เหนื่อยหรือ

ไร”

มู่หรงเซียงหนานพยายามจะขัดขืน แต่เซียวหนิงกอดแน่นยิ่ง เขา

สลัดไม่หลุด เซียวหนิงเป็นองค์หญิงสูงศักดิ์ หากเขาออกแรงมาก

เกินไปแล้วนางเกิดบาดเจ็บขึ้นมา จวนมู่หรงคงมีโทษแน่

หลังจากพยายามสลัดหลุดเซียวหนิงอยูหลายคราแต่ไม่สำเร็จ มู่

หรงเซียงหนานจึงเอ่ยออกมาในที่สุดว่า “ขอองค์หญิงโปรดปล่อย

มือด้วยเถิด”

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินมู่หรงเซียงหนานพูด ด้วยความตกใจ นาง

จึงปล่อยมือทันที เซียวหนิงเพิ่งจะปล่อยมือ มู่หรงเซียงหนานก็เดิน

ออกไปไกลแล้ว เซียวหนิงกระโดดขึ้นด้วยความดีใจ แล้วตะโกน

ไล่หลังมู่หรงเซียงหนานว่า “เสียงของท่านไพเราะยิ่ง จริงๆ นะ

ต่อไปต้องพูดบ่อยๆ ล่ะ”

มู่หรงเซียงหนานชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบเดินจากไปโดยไว เขา

ไม่รู้ว่าองค์หญิงเพียงพระองค์เดียวของแผ่นดินจะมีอุปนิสัยเช่นนี้

ช่างเป็นองค์หญิงที่ประหลาดนัก แต่ก็เหมือนมารดาของนางมาก

จริงๆ

เมื่อครู่ที่เซียวหนิงเข้าไปกอดมู่หรงเซียงหนานนั้นทำให้ชุนฉินที่

ยืนอยู่ด้านหลังนางตกใจเป็นอย่