ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 758 หวั่นไหวแล้ว

เซียวหนิงรู้สึกร้อนใจขึ้นมา นางยื่นมือไปจับมือมู่หรงเซียง

หนานไว้ “เรื่องคู่ควรไม่คู่ควร ไม่อาจนับเป็นเหตุผลได้ หากท่าน

ชอบข้าก็พอแล้ว ข้าถามว่า ท่านชอบข้าหรือไม่”

เซียวหนิงมองมู่หรงเซียงหนานนิ่ง รอเขาตอบคำ แต่เขากลับปัด

มือนางออกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้หลบสายตา แต่มองจ้องเข้าไป

ในตานาง แล้วตอบด้วยสีหน้าเฉยเมยว่า “ไม่”

“ไม่อันใด”

ทั้งที่มู่หรงเซียงหนานได้พูดไปแล้ว แต่เซียวหนิงกลับยังไม่ยอม

แพ้ นางจะให้มู่หรงเซียงหนานพูดคำนั้นออกมาให้ได้ นางถึงจะ

สามารถสงบใจลงได้

“กระหม่อมไม่เคยชอบองค์หญิง”

“สักนิดก็ไม่มีเลยหรือ”

“ไม่มี กระหม่อมเห็นองค์หญิงเป็นเพียงน้องสาวมิใช่ชู้สาว” มู่

หรงเซียงหนานลังเลอยู่เพียงครู่ก็รีบพูดออกมา

ครั้งนี้เซียวหนิงไม่ได้จับมือเขาไว้อีกแล้ว นางเป็นองค์หญิงย่อม

มีความทระนงในตน ทั้งมิใช่คนตามตื้อผู้อื่นอย่างเอาเป็นเอาตาย

นางแค่ตามหาบุรุษที่รักและอยากอยู่กับนางเท่านั้น เห็นชัดว่ามู่หร

งเซียงหนานปฏิบัติกับนางไม่เหมือนผู้อื่น นางจึงคิดว่าเขามีใจให้

นาง คิดไม่ถึงว่านางจะคิดไปเองฝ่ายเดียว

เซียวหนิงอยากร้องไห้แต่กลับอดยิ้มออกมามิได้ นางใช้รอยยิ้ม

เพื่อกลับเกลื่อนความเสียใจทั้งหมด

“ท่านไม่ชอบข้าก็ไม่เป็นไร แต่อย่าพูดเรื่องคู่ควรไม่คู่ควรนั่นอีก

ท่านคู่ควรกับทุกคน ข้ารู้ว่าเรื่องความรักไม่อาจฝืนใจ ท่านไม่ชอบ

ข้า ข้าก็แค่เสียใจ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ข้ารู้สึกชอบใครสักคน พรุ่งนี้

ข้าจะกลับเมืองหลวงแล้ว พี่เซียงหนาน หลังจากที่ข้าไปแล้ว ท่าน

ต้องดูแลตัวเองให้ดี อย่าเอาแต่ขังตนอยู่ในห้อง เวลาว่างก็ออกไป

เดินเล่นข้างนอกบ้าง แสงแดดนั้นดียิ่ง หากไม่ไปอาบแสงแดดสัก

หน่อยก็น่าเสียดายแย่”

เซียวหนิงเริ่มพร ่าบ่น เมื่อได้ยินว่าเซียวหนิงต้องไปแล้ว ใจของมู่

หรงเซียงหนานกลับไม่อยากให้นางไป ทั้งที่อยากถามแต่กลับอด

กลั้นไว้ คำนับหมื่นนับพันที่อยากเอ่ยสุดท้ายหลอมเป็นคำประโยค

เดียว “ขอให้เดินทางปลอดภัยพะยะค่ะ”

“พี่เซียงหนาน ท่านเย็นชากับน้องสาวถึงเพียงนี้เลยหรือ ข้าจะไป

แล้ว ไม่กอดข้าสักหน่อยหรือ จากกันครั้งนี้ อาจไม่ได้พบกันอีก

แล้ว” เซียวหนิงเอ่ยเย้าเขา แต่ในดวงตากลับมีน ้าตาคลอขึ้นมา นาง

คิดว่าจะไม่ร้องไห้ แต่เหตุใดถึงอ่อนแอเช่นนี้ สุดท้ายก็ยังมีน ้าตา

มู่หรงเซียงหนานคล้ายจะยื่นมือออกไปแต่กลับห้ามตนเองไว้

สุดท้ายจึงไม่ได้ยื่นมือออกไป

เซียวหนิงกลับไม่สนสิ่งใดแล้ว นางเดินเข้าไปหยุดตรงหน้ามู่หร

งเซียงหนาน แล้วกางมือออก สวมกอดมู่หรงเซียงหนานโดยไม่ไยดี

ธรรมเนียมใดๆ อีก นางแค่อยากทำตามใจตนสักครั้ง

“พี่เซียงหนาน ดูแลตัวเองด้วย”

พูดจบนางก็ปล่อยมือจากมู่หรงเซียงหนานอย่างรวดเร็วแล้ว

ออกไปจากห้องมู่หรงเซียงหนานทันที นางกลัวว่าถ้าตนยังรั้งรอ มู่

หรงเซียงหนานคงได้เห็นนางร้องไห้แน่ เช่นนั้นคงอัปลักษณ์ยิ่ง

นางไม่อยากให้เขาเห็นภาพนั้น

มู่หรงเซียงหนานยืนนิ่งมองเซียวหนิงจากไป คล้ายมีสิ่งใดแทง

เข้ามาที่หัวใจเขา มันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา

ที่แท้เขาก็หวั่นไหวแล้วเช่นกัน

หมิงเย่ว์รับใช้มู่หรงเซียงหนานมาหลายปี นางพอจะเข้าใจ

อุปนิสัยของเขาอยู่มาก มู่หรงเซียงหนานยอมทลายกฎของตนเมื่อ

อยู่กับเซียวหนิง ไม่เพียงแต่ให้นางเข้าไปในห้องตำราตน ทั้งยัง

พูดคุยกับนาง กระทั่งให้นางสัมผัสกาย เห็นชัดว่าชอบนาง

องค์หญิงมาสารภาพความในใจด้วยตัวเองแล้วแท้ๆ นางไม่

เข้าใจว่าเหตุใดคุณชายถึงปฏิเสธ ในสายตานาง นี่เป็นวาสนาที่

สวรรค์ประทานด้วยซ ้า จึงอดถามออกมาไม่ได้ว่า “เหตุใดคุณชาย

ถึงปฏิเสธองค์หญิงเล่า เห็นชัดว่าคุณชายปฏิบัติกับองค์หญิง

แตกต่างจากผู้อื่น ทุกอย่างบ่าวเห็นอยู่ในสายตาตลอดมา ฮูหยินกับ

ฮองเฮาก็เป็นสหายกัน ฮองเฮาต้องทรงเห็นด้วยกับงานมงคลอย่าง

แน่นอน คุณชายคิดอันใดอยู่หรือเจ้าคะ”