ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 761 ตอนพิเศษ อำลา

ตอนที่ 761 ตอนพิเศษ : อำลา

อวิ๋นซั่วเพิ่งเตรียมจะพูด หลิงอวี้จื้อกระแอมไอหนึ่งครั้ง เพื่อ

เตือนว่าเขาไม่ต้องพูดอะไรอีก อวิ๋นซั่วยิ้ม

“ไม่มีปัญหาอะไรมาก แค่ติดเชื้อไข้ลมเท่านั้น ฮองเฮาร่างกาย

อ่อนแอ ต้องบำรุงดูแลร่างกายนิ่งๆ สักระยะหนึ่ง”

เซียวอวี่รู้ว่าอวิ๋นซั่วไม่ได้พูดความจริง แต่ก็ไม่ได้ซักถาม คิดจะ

ถามหมอหลวงเป็นการส่วนตัว หลิงอวี้จื้อจงใจปิดพวกเขา เพราะ

ไม่อยากให้พวกเขาเป็นห่วงแน่นอน ดูท่าแล้วนี่คงไม่ใช่ปัญหาเล็ก

ๆ มิเช่นนั้นหลิงอวี้จื้อก็คงไม่ปิดพวกเขา

“เสด็จแม่ ท่านต้องดูแลพระวรกายนะเพคะ”

เซียวหนิงกุมมือหลิงอวี้จื้อ นัยน์ตาเต็มเปี่ยมด้วยความเป็นห่วง

หลิงอวี้จื้อยื่นมือออกไปลูบหัวเซียวหนิง

“ลูกสาวของแม่เอาใจใส่ดีที่สุดแล้ว แม่รู้แล้ว พวกเจ้ารีบกลับไป

เถิด แม่จะทะนุถนอมสุขภาพให้ดี”

เมื่อสองคนไปแล้ว อวิ๋นซั่วก็ถามอย่างไม่เข้าใจ

“เหตุใดพี่สะใภ้ไม่บอกความจริงกับพวกนางหรือ”

“อวิ๋นซั่ว เรื่องเช่นนี้ข้าจะกล้าบอกได้อย่างไร หนิงเอ๋อร์อายุตั้ง

สิบแปดปีแล้ว ถึงวัยที่ต้องออกเรือนแล้ว ถ้าข้าบอกพวกนางว่าข้า

ท้องอีก ก็แปลกแล้วสิ ข้าอายุตั้งสามสิบหกแล้ว มีลูกแล้วสี่คน นึก

ไม่ถึงว่าสวรรค์จะประทานลูกให้ข้าอีก ต้องการให้ฆ่าเหนื่อยตาย

หรืออย่างไร”

อวิ๋นซั่วอดขำไม่ได้

“พี่สะใภ้ยังเหมือนเมื่อก่อนเลย”

“อายุมากขนาดนี้ยังต้องคลอดลูกอีกต้องลำบากแน่ กินยาคุม

บุตรอยู่แท้ๆ ลืมกินไปครั้งสองครั้งเอง ตอนนี้เจ้ามิใช่เรียน

การแพทย์อยู่หรอกหรือ มีอะไรที่กินเข้าไปครั้งเดียวแล้วสามารถ

ป้องกันได้ตลอดไปหรือไม่”

“ไม่มี”

อวิ๋นซั่วตอบด้วยความสัตย์จริง

“ในเมื่อพี่สะใภ้สุขภาพแข็งแรงดี มีลูกอีกสักสองคนก็ไม่เป็น

อะไร”

“ปฏิกิริยาแรกของข้ารุนแรงขนาดนี้ อาเจียนจนลงจากเตียงยังลง

ไม่ได้ นี่เรียกว่าสุขภาพแข็งแรงดีหรือ

อวิ๋นซั่ว เจ้ากลับมาคราวนี้มีแผนทำอะไร ท่าทีของอาเหยี่ยนก็

ผ่อนคลายลงแล้ว จะให้เขายอมรับเจ้าก็มิใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ข้า

จะไปลองคุยกับเขา อย่างไรพวกเจ้าก็เป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกัน

ตั้งหลายปีผ่านมาแล้ว ปมในใจของอาเหยี่ยนควรจะคลายออกได้

แล้ว”

อวิ๋นซั่วส่ายหน้า

“ไม่รบกวนพี่สะใภ้แล้ว ข้ามาคราวนี้ก็เพื่ออำลาพวกท่าน ข้าจะ

ไปซีเฉิงแล้ว ต่อไปคงจะไม่กลับมาอีก”

“เจ้าไปทำอะไรที่นั่นหรือ”

แววตาของอวิ๋นซั่วอ่อนโยนลงทันที

“ข้าชอบสาวซีเฉิงคนหนึ่งเข้าแล้ว”

หลิงอวี้จื้อยกนิ้วหัวแม่มือขึ้นมา

“ไม่เลว ไม่เลว ในที่สุดเจ้าก็จะแต่งภรรยาแล้ว เวลาผ่านไปเร็ว

จริง พริบตาเดียวก็ผ่านไปยี่สิบปีแล้ว”

“ยี่สิบกว่าปีแล้ว พี่สะใภ้กลับดูอ่อนวัยกว่าข้าเสียอีก”

“ตอนนี้ข้าไม่รู้เลยว่าตนเองอายุเท่าไหร่แล้ว เลอะเลือน

หมดแล้ว”

หากเอาอายุจริงของตัวเองมาคิด ที่จริงตอนนี้นางคงอายุไม่ห่าง

กับเซียวเหยี่ยนนัก เป็นคนอายุห้าสิบกว่าปีแล้ว

“ตอนนั้นข้าอยากช่วยพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้มาตลอด สุดท้ายก็ช่วย

อะไรไม่ได้เลย เมื่อก่อนข้าเกลียดพี่ใหญ่อยู่บ้าง รู้สึกว่าเขาทำให้

ท่านแม่กับท่านพ่อต้องตาย หลายปีมานี้ ข้าเดินทางไปสถานที่ต่างๆ

ตามลำพัง เรียนการแพทย์ เห็นคนแปลกๆ เรื่องประหลาดๆ มากมาย

จึงได้เข้าใจความเปล่าเปลี่ยวที่พี่ใหญ่ต้องพบเจอตอนเฝ้าจวน

อ๋องเพียงลำพังในวัยเด็ก เขาตามหาท่านแม่ตั้งหลายปี ที่จริงท่านพ่อ

ทำผิดต่อเขา พวกเราแย่งความรักจากท่านแม่มาจากพี่ใหญ่ ครั้งนี้ข้า

มาเพื่อบอกลาพี่ใหญ่”

“อวิ๋นซั่ว ต่อไปมีโอกาสก็พาคู่ชีวิตของเจ้ากลับมาอวิ๋นเฉิงได้

เรื่องเหล่านั้นต่างเป็นอดีตไปแล้ว ต่อไปไม่ต้องพูดถึงอีก พวกเรา

ต่างก็ไม่ใช่หนุ่มสาวแล้ว ใครยังจะมาถือสาเรื่องเหล่านี้อีก ชีวิตใน

ปัจจุบันนี้ต่างหากที่เป็นเรื่องหลัก”

อวิ๋นซั่วพูดว่า

“พี่สะใภ้มองขาดจริง ๆ”

อวิ๋นซั่วพูดคุยสักครู่ก็กล่าวลา หลิงอวี้จื้อให้คนพาอวิ๋นซั่วไป

ห้องนอนของเซียวเหยี่ยน เซียวเหยี่ยนมีอคติกับอวิ๋นซั่วมาตลอด

ไม่เคยยอมพบอวิ๋นซั่ว แต่ก็ไม่ได้ห้ามมิให้อวิ๋นซั่วพบหลิงอวี้จื้อ

บางครั้งนางก็รู้สึกว่าเซียวเหยี่ยนใจแคบไปหน่อย