ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 763 ตอนพิเศษ การสมรสของเซียวหนิง

“เจ้ารีบไปเถิด! เรากลับตำหนักก่อน”

เซียวหนิงพูดจบก็ไปก่อน พวกนางกลับวังมาก็ไปตำหนักจาวห

ยาง จากนั้นก็ไปหาหมอหลวงเพื่อสอบถามอาการ จนตอนนี้ยัง

ไม่ได้กลับไปตำหนักเลย ตลอดทางไม่ได้พักผ่อนสักเท่าไหร่ นาง

เหนื่อยจริง ๆ อยากจะอาบน ้าให้ดี ๆ และหลับให้สบายสักหน่อย

“กระหม่อมน้อมส่งจ่างกงจู่”

เซียวหนิงไปแล้ว หวังฉือยังคงไม่ไป เขายืนอยู่ที่เดิม มองแผ่น

หลังของเซียวหนิงที่เดินไปไกล ความรักในแววตาฉายชัดไม่ต้อง

สงสัย

จนมองไม่เห็นเงาหลังของเซียวหนิงแล้ว หวังฉือถึงหันกลับมา

รีบไปที่ตำหนักกานเฉวียนกง

เซียวเหยี่ยนกำลังอ่านฎีกา เมื่อหวังฉือมาแล้วถึงได้วางฎีกาในมือ

ลง

“หวังฉือ ลุกขึ้นเถิด!”

หวังฉือลุกขึ้น ไม่รู้ว่าเซียวเหยี่ยนเรียกเขามาครั้งนี้มีเรื่องอะไร

ยืนอยู่ข้าง ๆ ฟังคำสั่งของเซียวเหยี่ยนอย่างเคารพนอบน้อม

เขาเป็นสอบได้ตำแหน่งจอหงวนเมื่อปีที่แล้ว เป็นคนมี

ความสามารถ มาจากตระกูลชื่อดัง ได้รับความชื่นชมอย่างมากจาก

เซียวเหยี่ยน เซียวเหยี่ยนจึงตั้งใจอบรมบ่มเพาะเขา ความสัมพันธ์

ส่วนตัวของเขากับเซียวอวี่ก็ไม่เลว เข้าออกวังและตำหนักบูรพาเป็น

ประจำ เซียวเหยี่ยนรู้สึกว่าเขาเป็นคนเก่งที่ปลูกปั้นได้ สามารถ

ช่วยเหลือเซียวอวี่ได้ในอนาคต

“หวังฉือ ปีนี้เจ้าอายุเท่าใดแล้ว”

“กระหม่อมอายุยี่สิบสองปีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นก็ไม่เด็กแล้ว มีคู่หมั้นแล้วหรือ”

หวังฉือตื่นเต้นทันที เซียวเหยี่ยนถามเขาเช่นนี้แสดงว่าเขาเป็น

ห่วงเรื่องใหญ่ในชีวิตของเขา

ทุกคนต่างรู้ว่าเซียวเหยี่ยนมีบุตรสาวเพียงคนเดียว หรือว่าเขา

ตัดสินใจจะยกจ่างกงจู่ให้เขา หากเป็นเช่นนั้น ก็ดีเหลือเกิน เขามีใจ

รักเซียวหนิงมาตั้งนานแล้ว

“กระหม่อมยังมิได้หมั้นพ่ะย่ะค่ะ”

ได้ยินว่าหวังฉือยังไม่หมั้น เซียวเหยี่ยนก็พยักหน้า แล้วจู่ๆ ก็ถาม

ว่า

“หวังฉือ หากเราจะยกจ่างกงจู่ให้เจ้า เจ้าคิดว่าอย่างไร”

หวังฉือคิดไม่ถึงว่าตนเองจะเดาถูก ตอนแรกเขาตะลึง จากนั้นก็

รีบเผยสีหน้ายินดี

“ยินดีเหลือเกินพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวเหยี่ยนเห็นอะไรมากมายจากสีหน้าของหวังฉือ หวังฉือก็

รู้สึกว่าตัวเองออกอาการมากเกินไปแล้ว รีบเก็บสีหน้าทันที แล้ว

ตอบกลับอย่างเคารพนอบน้อม

“จ่างกงจู่เป็นกุลสตรีราชนิกูล หากกระหม่อมสามารถสมรสกับ

จ่างกงจู่ได้ นั่นถือเป็นบุญยิ่งนัก กระหม่อมจะรักและปกป้องจ่างกง

จู่อย่างดีพ่ะย่ะค่ะ”

สำหรับพฤติกรรมของหวังฉือ เซียวเหยี่ยนวางใจมาก ประกอบ

กับเขาชื่นชมหวังฉืออยู่บ่อยๆ รู้สึกว่าตอนนี้หวังฉือเป็นคนที่

เหมาะสมกับเซียวหนิงที่สุดแล้วในเมืองหลวง พูดถึงลูกสาว เซียว

เหยี่ยนก็เผยแววตาอ่อนโยนลง

“เราจะลองไปถามความคิดเห็นของหนิงเอ๋อร์ หากนางยินดี

แต่งงาน เราก็จะประทานงานอภิเษกสมรสแก่พวกเจ้า หวังฉือ เจ้า

อย่าทำให้เราผิดหวัง”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท”

หวังฉือดีใจจนไม่รู้จะกล่าวอะไร ตอนนี้แม้แต่คนโง่ก็ดูออกว่า

เขาคิดอะไรอยู่

เซียวเหยี่ยนพอใจหวังฉือมาก หากเซียวหนิงแต่งงานกับเขาก็จะ

ไม่น้อยหน้าใคร หวังฉือจะดูแลเซียวหนิงอย่างดีแน่นอน ปีนี้นาง

อายุสิบแปดปี ควรจะหมั้นหมายได้แล้ว เดิมทีหญิงสาวอายุสิบห้าปี

ก็สามารถหมั้นหมายได้แล้ว เพียงแต่หลิงอวี้จื้อยืนกรานจะขอดูอีก

สักสองสามปีค่อยว่ากัน เซียวเหยี่ยนก็ทำใจให้ลูกสาวออกเรือนไม่

ค่อยได้ จึงไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว

เมื่อเซียวเหยี่ยนจับน ้าเสียงของหวังฉือได้แล้ว ตอนเย็นเมื่อเขา

ไปเยี่ยมหลิงอวี้จื้อเพื่อคุยเรื่องนี้ หลิงอวี้จื้อก็ขมวดคิ้ว

“ท่านสามี คราวนี้ท่านคำนวณผิดแล้ว ข้ากลัวว่าม้าที่ท่านเลือก

ให้ ลูกสาวจะใช้ไม่ได้นะเพคะ”

“เจ้ายังสงสัยสายตาของข้าอีกหรือ เรามองคนไม่มีทางมอง