ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 774 ตอนพิเศษ ต่อไปไม่พบเขาอีกได้หรือไม่

ตลอดทาง เซียวหนิงเหมือนนกน้อยเริงร่า แนะนำสิ่งต่างๆ ให้มู่

หรงเซียงหนาน ใบหน้าของมู่หรงเซียงหนานมีรอยยิ้มบางๆ เขาพูด

น้อยเหลือเกิน เวลาส่วนใหญ่เขาเป็นคนฟัง

สองคนเดินไป เซียวอวี่พาหวังฉือมาขวางทางเดินของทั้งสอง

คน เห็นเซียวหนิงเดินข้างมู่หรงเซียงหนานด้วยใบหน้ายิ้มแย้มราว

กับดอกไม้ หวังฉือก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว ในใจยังรับไม่ค่อยได้

เขาได้ยินชื่อมู่หรงเซียงหนานจากปากของเซียวหนิงมานาน เดิม

ทีเขานึกว่ามู่หรงเซียงหนานจะไม่มาแล้ว ในเมื่อเขามาแล้ว นั่น

แสดงว่าเขามีใจให้เซียวหนิง มิเช่นนั้นคงไม่เดินทางมาเป็นพันลี้

เพียงแต่ตอนนี้เซียวหนิงยังไม่ตัดสนใจ เขายังอยากต่อสู้เพื่อตนเอง

อีกสักหน่อย

“คารวะองค์หญิง”

หวังฉือทำความเคารพเซียวหนิง

พามู่หรงเซียงหนานมาเจอหวังฉือเช่นนี้ เซียวหนิงค่อนข้าง

กระอักกระอ่วนใจ พยักหน้า แล้วใช้สายตาส่งสัญญาณให้เซียวอวี่

พาหวังฉือไป เพียงแต่เซียวอวี่ทำเป็นไม่เห็น

มู่หรงเซียงหนานทำความเคารพเซียวอวี่ เห็นได้ชัดว่าเซียวอวี่ไม่

ค่อยชอบมู่หรงเซียงหนาน เทียบกันแล้ว เขาอยากให้หวังฉือเป็น

พี่เขยตนเองมากกว่า

แม้เซียวหนิงไม่มีใจให้หวังฉือ เซียวอวี่ก็จะไม่ช่วยหวังฉือ แต่

เขาอยากจะลองทดสอบมู่หรงเซียงหนาน ดูว่ามู่หรงเซียงหนาน

จริงใจกับเซียวหนิงหรือไม่

“คุณชายมู่หรง เจ้ากับน้าจูมาเมืองหลวง วังแห่งนี้ยินดีต้อนรับ

อย่างยิ่ง น้าจูเป็นสหายเก่าแก่ของเสด็จแม่ เจ้ามาได้เวลาพอดี เสด็จ

พี่กับหวังฉือหมั้นหมายกันแล้ว ตอนนี้เจ้าคงจะดีใจแทนพี่สาวข้า

กระมัง!”

เซียวอวี่จงใจพูดเช่นนี้ เพราะอยากดูว่ามู่หรงเซียงหนานจะตอบ

กลับอย่างไร

เซียวหนิงแอบกรอกตาให้เซียวอวี่ เจ้าเด็กแสบนี่เข้ามากวนน ้าให้

ขุ่นเพื่ออะไร องค์รัชทายาทผู้ยิ่งใหญ่ ที่แท้ก็ว่างงานขนาดนี้เชียว

หรือ

มู่หรงเซียงหนานมิใช่คนที่รู้จักพูดอ้อมค้อม เขาตอบอย่าง

ตรงไปตรงมาว่า

“กระหม่อมมาคราวนี้เพื่อจะเพียรพยายามเป็นพี่เขยของพระองค์

ให้ได้พ่ะย่ะค่ะ”

คำตอบนี้ทำให้เซียงหนิงอดยิ้มออกมาไม่ได้ เซียวอวี่หน้าบึ้ง

ทันที เขาทำหน้าขึงขัง

“คุณชายมู่หรงช่างกล้าพูดนัก เสด็จพ่อทรงออกราชโองการ

มาแล้ว ประกาศข่าวไปทั่วหล้าแล้วด้วย คุณชายมู่หรงหลงคิดว่า

ทั้งหมดนี้เป็นเพียงละครให้เด็กดูหรือ”

“ขอเพียงองค์หญิงยังมิได้อภิเษกสมรส ทั้งหมดนี้ก็ผันแปรได้”

หวังฉือยังไม่ได้พูดอะไรกับมู่หรงเซียงหนาน สายตากลับไปตก

อยู่ที่ตัวของเซียวหนิงแทน

“องค์หญิง น ้าตาลก้อนที่กระหม่อมส่งให้เมื่อสองวันก่อนไม่

ทราบว่าเสวยหมดหรือยัง หากเสวยหมดแล้ว กระหม่อมจะให้คน

ส่งมาให้อีกสักหน่อยพ่ะย่ะค่ะ”

“ที่ตำหนักข้ายังมีอีกมาก หวังฉือ ต่อไปไม่จำเป็นต้องส่งของเข้า

มาแล้ว ข้าทานเยอะเพียงนั้นไม่ไหว”

“เช่นนั้นต่อไปกระหม่อมจะเอามาน้อยลง ขอเพียงองค์หญิงชอบ

ก็พอ”

หวังฉือแสดงท่าทีเคารพนอบน้อม

เซียวหนิงมองสีหน้ามู่หรงเซียงหนานอย่างระมัดระวัง เห็นขาไม่

แสดงอารมณ์ใดๆ นางคิดว่าควรจะอธิบายมู่หรงเซียงหนานสัก

หน่อยดีหรือไม่ ว่านางกับหวังฉือมิได้มีอะไรต่อกัน

“เช่นนั้นก็คงต้องดูว่าคุณชายมู่หรงจะโชคดีเช่นนั้นหรือไม่”

เซียวอวี่พูดจบก็พาหวังฉือไป

เซียวหนิงกับมู่หรงเซียงหนานยืนอยู่ที่เดิม จู่ๆ มู่หรงเซียงหนาน

ก็ถามว่า

“เขาคือหวังฉือหรือ”

“อืม”

“หนิงเอ๋อร์ ต่อไปเจ้าไม่พบเขาอีกได้หรือไม่ เจ้าอยากกินอะไร

บอกข้า ข้าจะซื้อให้เจ้าเอง”

มู่หรงเซียงหนานมองเซียวหนิง ไม่รู้ว่าเหตุใด เซียวหนิงถึง

มองเห็นความน้อยเนื้อต ่าใจจากใบหน้าของเขา

เห็นมู่หรงเซียงหนานที่ปกติไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แสดงสีหน้า

เช่นนี้ เซียวหนิงก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง ที่จริงมู่หรงเซียงหนาน

น่ารักมากทีเดียว หลายปีมานี้เขาไม่ค่อยได้เจอใคร ถึงแม้จะเป็น

อัจฉริยะด้านการค้าขาย แต่นิสัยกลับใสซื่อบริสุทธิ์

“เจ้าซื้อให้ข้า เช่นนั้นก็ดีสิ ข้าจะพาเจ้าไปเดินทางนั้น วันนี้

อากาศดี ไปพายเรือกันดีหรือไม่”