ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 776 ตอนพิเศษ โดนพิษ

“เสด็จแม่ พระวรกายเป็นอย่างไรบ้างเพคะ”

เมื่อเห็นหลิงอวี้จื้อ เซียวหนิงก็รีบวิ่งเข้าไปหา

หลิงอวี้จื้อกำลังเย็บเสื้อผ้าชุดเล็กๆ เห็นเซียวหนิงเข้ามา ก็ยังไม่

วางเสื้อผ้าในมือลง ได้แต่ยิ้มพูดว่า

“หนิงเอ๋อร์ ช่วงนี้หน้าตาดูดีมาก ผิวพรรณขาวอมชมพู ใช้แป้ง

อะไรหรือ”

“อุ๊ย เสด็จแม่ อย่าแซวข้าสิเพคะ”

เซียวหนิงเขินมาก นางหยิบกล่องอาหารจากในมือของเหลียนอี

มาวางลงบนโต๊ะ เพิ่งเปิดฝาออก ไอร้อนก็พุ่งฉุยออกมา

“เสด็จแม่ นี่เป็นขนมไส้ตะเกียง [1] ที่ลูกให้ทางครัวเล็กทำ เสด็จ

แม่รีบชิมเถิดเพคะ ประเดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อย ข้ารู้ว่าตอนนี้เสด็จ

แม่เจริญอาหารดีมาก”

“บังเอิญเชียว เสด็จพ่อของเจ้าเพิ่งให้คนส่งขนมไส้ตะเกียงมา

หนึ่งถาด ข้ากินไปแล้วหนึ่งถาด”

“หา นานทีปีหนข้าถึงจะส่งของกินมาให้ นึกไม่ถึงว่าท่านแม่จะ

เสวยไม่ลงแล้ว เช่นนั้นท่านแม่เสวยสักครึ่งชิ้นเถิดเพคะ”

หลิงอวี้จื้อยิ้มพูดว่า

“หนิงเอ๋อร์ เจ้าเป็นลูกสาวของแม่ เช่นนั้นเจ้าทานแทนข้าก็

เหมือนข้าทานเอง ข้าทานไม่ไหวแล้วจริงๆ”

“ก็ได้เพคะ เช่นนั้นลูกคงต้องจำใจทานนะเพคะ”

เซียวหนิงหยิบขนมชิ้นบนสุดขึ้นมา จู่ๆ เหลียนอีที่ยืนอยู่ข้าง

หลังจากก็ส่งเสียงห้าม

“องค์หญิงเพคะ ก่อนออกมาจากตำหนักก็เสวยไปแล้วสองชิ้น

วางไว้ให้ฮองเฮาค่อยเสวยภายหลังเถิดเพคะ”

“ข้าจะกินสักชิ้น มิเช่นนั้นเสด็จแม่จะหาว่าข้าไม่กตัญญู”

เซียวหนิงพูดจบก็กัดไปหนึ่งคำ เหลียนอีอยากพูดอะไร แต่ก็ฝืน

กลืนกลับไป

หลิงอวี้จื้อเห็นเหลียนอีเป็นคนหน้าใหม่ สีหน้าก็ดูแปลกๆ จึง

ถามอย่างใคร่รู้

“หนิงเอ๋อร์ สาวใช้คนนี้เข้าวังมาตั้งแต่เมื่อใด นึกไม่ถึงว่าในวัง

จะมีสาวใช้หน้าตาสวยงามเพียงนี้ซ่อนอยู่ด้วย”

เซียวหนิงเคี้ยวพลางพูดพลาง

“นางชื่อเหลียนอีเพคะ ก่อนหน้านี้เคยพูดถึงนางให้ท่านแม่ฟัง”

เซียวหนิงขยิบตา

หลิงอวี้จื้อวางสะดึงในมือลง พินิจพิเคราะห์เหลียนอี รู้สึกว่านาง

หน้าตาคุ้นๆ เคยเห็นที่ไหนมาก่อนหรือไม่

นางนึกอย่างละเอียด หลังจากมีลูกๆ แล้ว นางรู้สึกว่าความจำ

ของตนเองแย่ลง นึกอยู่ครึ่งค่อนวันก็ยังนึกไม่ออกว่าเคยเห็นแม่นาง

คนนี้ที่ใด

“เสด็จแม่ อย่าจ้องเหลียนอีเช่นนั้นสิเพคะ ประเดี๋ยวนางจะตกใจ

เหลียนอีสวยเกินไป ข้ากลัวว่าเสด็จแม่จะแย่งลูกไป ดังนั้นจึงซ่อน

นางเอาไว้ ตอนนี้ถึงได้พานางมาเข้าเฝ้าเสด็จแม่เพคะ”

หลิงอวี้จื้อยิ้มพลางตำหนิ

“ลูกคนนี้พูดจาไร้สาระไปเรื่อย น้าจูของเจ้าร้อนใจแล้ว รีบไปคุย

เล่นให้พวกนางหัวเราะสิ”

เซียวหนิงหัวเราะลั่น

“เสด็จแม่ ข้าเป็นลูกสาวของท่านนะเจ้าคะ ท่านรังเกียจข้าเช่นนี้

คงอยากให้ข้ารีบออกเรือนสิท่า”

“มีลูกสาวโตไปก็ต้องออกเรือน เจ้าเองเลิกแกล้งทำได้แล้ว เห็น

ว่าได้เวลาแล้วก็พอเถิด ประเดี๋ยวน้าจูของเจ้าก็มาทำลังเลต่อหน้าข้า

อีก”

หลิงอวี้จื้อพูดพลางหาวหนึ่งหวอด เห็นเซียวหนิงยังกินต่อ ก็เอ่ย

ปากห้าม

“กินน้อยๆ หน่อย ประเดี๋ยวแน่นท้อง”

“อร่อยทีเดียวเชียวเพคะ”

เซียวหนิงตอบกลับอย่างคลุมเครือ

เหลียนอีก้มหน้า มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อนั้นกำแน่น ฝ่ามือเต็ม

ไปด้วยเหงื่อ เหงื่อเหนียวๆ ทำให้นางรู้สึกไม่สบายเนื้อตัว นาง

ถึงกับไม่กล้ามองเซียวหนิง ขอโทษนะ องค์หญิง ข้าไม่ได้ตั้งใจ

เซียวหนิงนั่งเล่นอีกสักครู่ก็กลับตำหนัก เพียงแต่หลังจากนอน

กลางวันบ่ายวันนั้น เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วจู่ๆ นางก็อาเจียนเป็นเลือด

มิหนำซ ้าเลือดนั้นมีสีดำ

มองรอยเลือดสีดำที่ผ้าเช็ดหน้า นางก็รู้สึกมึนงง เกิดอะไรขึ้น อยู่

ดีๆ เหตุใดถึงโดนพิษได้

การวางยาพิษในวังไม่ใช่เรื่องง่าย คนที่สามารถวางยาพิษนางได้

ต้องเป็นคนที่นางคุ้นเคย จู่ๆ นางก็นึกถึงเรื่องที่เหลียนอีห้ามตน

ไม่ให้กินขนมไส้ตะเกียง

วันนี้เหลียนอีดูผิดปกติจริงๆ หลังจากกลับมาแล้วก็ใจลอย

ตลอดเวลา ก่อนหน้านี้นางไม่ได้เอามาใส่ใจอะไร ตอนนี้เห็นตนเอง

อาเจียนเป็นเลือด นางก็เริ่มสงสัยเหลียนอี