ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 796 ตอนพิเศษ อย่าเหนื่อยเปล่าเลย

ตอนที่ 796 ตอนพิเศษ : อย่าเหนื่อยเปล่าเลย

ฤดูนี้ในอุทยานหลวงเต็มไปด้วยสีสันอันงดงาม อวิ๋นจูรู้สึก

ตื่นเต้นยิ่ง “ที่แท้ราชวังของพวกเจ้าใหญ่โตเพียงนี้ มิน่าเล่าบิดาข้าจึง

บอกว่าจงหยวนอาณาเขตกว้างใหญ่ เป็นเช่นนั้นจริงๆ ด้วย”

“เทียนซานก็มีลักษณะพิเศษของตนเช่นกัน ข้าเคยได้ยินพี่เซียงหนาน

พูดถึงอยู่”

“แน่นอน” เมื่อเอ่ยถึงเทียนซานก็เห็นได้ว่าอวิ๋นจูมีท่าทีภาคภูมิใจ

ยิ่ง นางจึงแนะนำเทียนซานให้เซียวหนิงได้รู้จัก สตรีสองคนที่เดิม

ควรเป็นศัตรูกันกลับกลายเป็นสหายสนิทไปเสียแล้ว เซียวหนิงรู้สึก

สนใจเรื่องในเทียนซานยิ่ง คอยถามไถ่ถึงอยู่เรื่อยๆ คนทั้งสองพูดคุย

กันอย่างออกรส “ใช่แล้ว มีเรื่องหนึ่งไม่ทราบเจ้ารู้หรือไม่ เมื่อวาน

ตอนข้าไปหาเซียงหนาน ข้าเห็นที่ข้อมือเขามีรอยสีแดงขึ้นแถบ

หนึ่ง”

“มันคือสิ่งใดหรือ”

เรื่องนี้เซียวหนิงก็สังเกตเห็นแล้วเช่นกัน กระทั่งไปเคยไปหา

หมอหลวงมาแล้ว เพียงแต่หมอหลวงไม่เคยพบอาการเช่นนี้ ไม่

ทราบสาเหตุของมัน เซียวหนิงจึงไม่ได้ใส่ใจ แต่ยามนี้ที่อวิ๋นจูพูด

เรื่องนี้ขึ้นมา นางพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้น

“ข้าก็ไม่เคยเห็นเช่นกัน แต่เคยได้ยินคนในเทียนซานบอกว่าไหม

หิมะเทียนซานมีพิษ พี่เซียงหนานใช้เลือดตนเองป้อนไหมหิมะ

เทียนซานมาตลอดทาง ทำให้ถูกพิษของมัน ผมถึงได้กลายเป็นสี

ขาวอย่างไรเล่า ก่อนหน้านี้ข้ายังเคยได้ยินผู้อาวุโสในเผ่าเล่าว่า หาก

ถูกพิษของไหมหิมะเทียนซาน ร่างกายจะเปลี่ยนเป็นธาตุเย็น บนมือ

จะมีเส้นสีแดงปรากฏขึ้น หลังจากร่างกายเป็นเช่นนี้แล้ว ทุกครั้งที่

อากาศหนาวพิษของมันก็จะกำเริบ เขาจะรู้สึกเหน็บหนาวทรมานยิ่ง

เป็นเช่นนี้ทุกปีไม่มีวิธีรักษา”

“ไม่มีวิธีรักษาเลยหรือ”

อวิ๋นจูส่ายหน้า “ไม่มี ทำได้แค่อดทน ต่อไปชีวิตของเซียงหนาน

คงต้องทนทรมานไม่น้อย เขาชอบเจ้ามากจริงๆ เพื่อเจ้าจึงยอมทุ่มเท

ทุกอย่าง หากเป็นข้า ข้าก็ยอมเช่นกัน เจ้าช่างโชคดีนัก มีบุรุษที่รัก

เจ้าด้วยใจจริงเช่นนี้”

เซียวหนิงรู้สึกเจ็บปวดใจยิ่ง หากนางถามมู่หรงเซียงหนาน เขา

ต้องบอกว่าไม่เจ็บเป็นแน่ ทั้งยังต้องแสร้งทำดั่งไม่เป็นอะไร ยิ่งคิดก็

ยิ่งรู้สึกผิดต่อมู่หรงเซียงหนาน

ความทรมานเหล่านี้นางยอมที่จะแบกรับแทนมู่หรงเซียงหนาน

ทั้งสิ้น ตั้งแต่เล็กจนโต เขาได้รับความทุกข์ระทมมามากมายแล้ว

เดิมคิดว่าตนจะนำความสุขมาให้มู่หรงเซียงหนาน คิดไม่ถึงกลับทำ

ร้ายเขาอีกครั้ง ทั้งยังเป็นทุกข์ที่ติดตัวไปชั่วชีวิต

เมื่อเห็นเซียวหนิงเศร้าสร้อย อวิ๋นจูก็ตบบ่านาง “เรื่องนี้ได้ถูก

กำหนดมาไว้แล้ว มีแต่ต้องเผชิญหน้ากับมันเท่านั้น เขาไม่ได้รู้สึก

เสียใจอันใด เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ คนทั้งสองรักใคร่ปรองดอง

กัน นับเป็นเรื่องที่คุ้มค่ายิ่งแล้ว”

เซียวหนิงมองอวิ๋นจูด้วยความแปลกใจ คิดไม่ถึงว่านางจะพูด

วาจาเช่นนี้เป็นด้วย

เมื่ออวิ๋นจูมองเห็นเซียวอวี่ที่อยู่ไม่ไกล นางก็ทิ้งเซียวหนิงทันที

แล้ววิ่งไปหยุดตรงหน้าเซียวอวี่ ยิ้มร่าเต็มหน้าให้เขาอย่างไม่สงวน

ท่าทีเช่นสตรีสักนิด “ไท่จื่อ บังเอิญจริงๆ”

“อืม ข้ายังมีเรื่องต้องทำ ขอตัวก่อนแล้ว”

เซียวอวี่พยักหน้าให้อวิ๋นจูแล้วเตรียมเดินจากไป ท่าทีเฉยชายิ่ง

หากเป็นสตรีอื่นคงไม่กล้าพูดอันใดต่อแล้ว แต่อวิ๋นจูกลับไม่ใช่คน

เช่นนั้น นางยังคงพูดคุยอย่างร่าเริงโดยไม่ใส่ใจท่าทีเมินเฉยของเขา

“ไท่จื่อ พรุ่งนี้ว่างหรือไม่ อากาศดีเพียงนี้ เราไปล่องเรือกันดี

หรือไม่”

“ข้าไม่ว่าง”

“ถึงแม้งานของไท่จื่อจะยุ่ง แต่ก็ต้องพักผ่อน ทำงานหนัก

ติดต่อกันเช่นนี้ร่างกายไหนเลยจะทนได้”

“อวิ๋นจูกังวลไปแล้ว ข้าไปก่อนล่ะ” พูดจบเซียวอวี่ก็เดินจากไป

ไม่สนใจอวิ๋นจูแม้แต่น้อย

อวิ๋นจูยืนอยู่ที่เดิมด้วยใบหน้าสลด นางเป็นที่รังเกียจของผู้คน

เพียงนี้เชียวหรือ

เซียวหนิงเดินเข้ามาตบบ่านาง “บอกเจ้าแล้วว่าอาอวี๋ไม่ใช่คน

อัธยาศัยดีนัก เจ้าอย่าเหนื่อยเปล่าเลย”