ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 798 ตอนพิเศษ ข้าไม่เคยหวั่นไหวเลย

ตอนที่ 798 ตอนพิเศษ : ข้าไม่เคยหวั่นไหวเลย

“เซียวอวี่ เจ้าอย่าได้ดูถูกคนเกินไป ข้าไม่ได้อ่อนแออย่างที่เจ้าคิด

ข้าเติบโตในเทียนซานมาตั้งแต่เล็ก อากาศที่เทียนซานเป็นเช่นไรเจ้า

ก็รู้ดี การปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมอันเลวร้ายนั้นพวกเจ้าไม่มี

ทางเทียบกับข้าได้ อีกอย่างท่านลุงข้าได้ให้ของสิ่งนั้นกับข้ามา ข้า

พกติดตัวไว้อย่างไรก็สามารถหลบเลี่ยงความร้อนได้ เซียงหนาน

เคยช่วยข้า ถือเสียว่าข้าตอบแทนเข้าแล้วกัน”

แน่นอนว่าเซียวหนิงย่อมไม่กล้าให้อวิ๋นจูไปเสี่ยงอันตรายนี้ จึง

รีบห้ามทันที “อวิ๋นจู น ้าใจของเจ้าข้าขอรับด้วยใจ เรื่องนี้เจ้าไม่ต้อง

ยุ่งแล้ว ไม่ต้องทำอันใดทั้งนั้น เจ้าจะให้ข้ายืมของที่ท่านลุงเจ้ามอบ

ให้เป็นการชั่วคราวก่อนได้หรือไม่”

อวิ๋นจูส่ายหน้า “ไม่ได้ มันอยู่ในท้องข้าแล้ว”

“เจ้ากินมันเข้าไปหรือ”

“เช่นนี้มันถึงจะเป็นผล ในเมื่อเจ้ารู้แล้วข้าก็จะไม่ปิดเจ้า เดิมข้า

คิดไว้แล้ว ข้าไม่ชอบติดค้างน ้าใจผู้อื่น เซียงหนานเป็นผู้มีพระคุณ

ช่วยชีวิตข้า ข้าทำเช่นนี้เป็นเรื่องสมควรยิ่ง ที่ไม่ได้บอกเจ้าเพราะ

กลัวเจ้าจะทำอะไรโดยพลการ เจ้าอย่าคิดมากเลย ข้าไม่ได้คิดเป็น

อื่น ตอนนี้ข้าแค่อยากเป็นน้องสะใภ้เจ้าเท่านั้น”

อวิ๋นจูมองเซียวอวี่ด้วยรอยยิ้มตาหยี เมื่อได้ยินอวิ๋นจูพูดกับเขา

อย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ เซียวอวี่กลับไร้ปฏิกิริยาใด เขาฟังจนชิน

เสียแล้ว และไม่มีทางตอบรับอันใดแน่

“เด็กน้อย ข้ากับเจ้านั้นไม่มีทางเป็นไปได้ ข้าไม่มีทางชอบเจ้า

เจ้าแค่ปฏิบัติตัวเป็นองค์หญิงที่ดีของเทียนซานก็พอ เลิกคิด

เหลวไหลได้แล้ว เรื่องของพี่สาวข้าเจ้าไม่ต้องยุ่ง คอยตามตื้อคน

เช่นนี้มีแต่ทำให้ผู้อื่นดูแคลนเจ้าเท่านั้น”

“ข้าอายุมากกว่าเจ้าถึงสองเดือน เจ้ากลับเรียกข้าว่าเด็กน้อย”

ความพร่ามัวเข้าปกคลุมนัยน์ตาอวิ๋นจู ทำเบ้ปากอย่างน้อยใจ

“เซียวอวี่ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบข้า ข้าไม่เคยคิดจะตื้อเจ้า แค่อยากลอง

พยายามดูสักครั้ง ว่าเจ้าจะชอบข้าขึ้นมาบ้างหรือไม่ รอให้ข้าหา

ไข่มุกมังกรหยกมาได้เสียก่อน ขาจะไม่มาหาเจ้าอีก ข้าไม่ใช่คนไร้

ยางอายเช่นนั้นแน่”

พูดจบอวิ๋นจูก็หมุนกายวิ่งจากไป เห็นชัดว่าวาจาของเซียวอวี่ได้

ทำร้ายใจนางเข้าแล้วจริงๆ

เซียวหนิงวิ่งตามออกไป แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของอวิ๋นจู

เซียวหนิงกลับมาหาเซียวอวี่อีกครั้ง เมื่อเห็นท่าทีไม่ไยดีของ

เซียวอวี่ เซียวหนิงก็ถลึงตาใส่เขา “อาอวี่ เจ้าไม่ชอบอวิ๋นจูเลยแม้แต่

นิดเดียวจริงๆ หรือ”

“ข้าจะชอบสตรีเช่นนั้นได้อย่างไร พี่ใหญ่ ท่านเลอะเทอะใหญ่

แล้ว”

“ข้ามิได้พูดจาเหลวไหล ข้าเคยเตือนนางแล้ว เพียงนางเป็นคน

ดื้อรั้น ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว นางน่าจะตัดใจจริงๆ แล้ว

ต่อไปคงไม่มาหาเจ้าอีก ข้าแค่อยากให้เจ้าคิดให้ดี มิใช่ชอบเขาไป

แล้วแต่ไม่รู้ตัวหรอกนะ หลายวันมานี้ข้ารู้ดีว่าอวิ๋นจูจะมาหาเจ้า

เสมอ ทุกครั้งหากไม่นำของกินก็จะนำของเล่นแปลกใหม่มาให้เจ้า

นางเรียนรู้สิ่งที่เจ้าชอบอย่างละเอียด กระทั่งหัดเย็บถุงผ้าใบเล็กด้วย

ซ ้า นางชอบเจ้าจริงๆ โดยไม่มีสิ่งใดเจือปน ข้าแค่อยากให้เจ้าคิดให้

ดี ไม่ใช่รอคนไปแล้วจึงมารู้ตัวว่าหวั่นไหวเข้าให้แล้ว ถึงตอนนั้น

ทุกอย่างอาจสายไปแล้วก็ได้”

“ข้าไม่เคยหวั่นไหวเลย” เซียวอวี่เอ่ยปฏิเสธทันที ทุกวันที่อวิ๋นจู

มาหาเขา เขารู้สึกปวดหัวยิ่ง หากต่อไปนางไม่มารบกวนเขาอีก ย่อม

เป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง เหตุใดจะรู้สึกว่าน่าเสียดายได้

“ข้าจะส่งคนไปขัดขวางอวิ๋นจู เพื่อไม่ให้นางไปที่หุบเขามังกร

ไฟได้”

เซียวหนิงถอนหายใจแผ่วเบา แม้อวิ๋นจูจะบอกว่านางมีของล ้า

ค่าที่ช่วยกันความร้อนอยู่ในร่างกาย แต่นางก็ไม่วางใจให้อวิ๋นจูไป

หุบเขามังกรไฟได้ หากเกิดเรื่องขึ้นกับอวิ๋นจู นางกับมู่หรงเซียงเกอ

ก็ไม่มีทางมีความสุขแน่

ครั้งนี้นางได้ครุ่นคิดอย่างมีสติแล้ว ก่อนที่จะมีวิธีที่ดีกว่านี้ นาง

จะไม่ทำอะไรเด็ดขาด ที่นางอยากได้ไข่มุกมังกรก็เพียงเพราะเป็น

ห่วงมู่หรงเซียงหนาน

“อืม”

เซียวอวี่รับคำแล้วอ่านฎีกาต่อ