หนูน้อยผู้นี้คือสมบัติล้ำค่าของตระกูลซู - บทที่ 191 คุณลุงสี่คะ... ทำไมคนถึงคลอดลูกเป็นลิงได้ล่ะ?

บทที่ 191 คุณลุงสี่คะ… ทำไมคนถึงคลอดลูกเป็นลิงได้ล่ะ?

“พวกคุณนี่มันไม่มีมารยาทเลยนะ! กล้าดียังไงมาเปิดดูความลับคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้!” พ่อของเจี่ยวเจียวตะคอกเสียงดังด้วยความโกรธจัด พลางพุ่งตัวไปกระชากจดหมายลาตายกลับมาถือไว้แน่น

ส่วนบล็อกเกอร์หนุ่มที่เพิ่งสร้างตำนานไลฟ์สดก็เชิดหน้าตอบอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า “สำหรับคนไร้ยางอายหากินกับชีวิตลูกสาวตัวเองแบบพวกคุณน่ะ มันก็ต้องเจอแบบนี้แหละ!”

ความจริงในใจของพวกเขาจะเป็นอย่างไร มีแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่รู้!

สุดท้ายกลุ่มญาติของเจี่ยวเจียวก็เปิดศึกน้ำลายกับกองทัพสื่อ และเน็ตไอดอลจนชุลมุนไปหมด

เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาสอบสวนอย่างละเอียด ก็พบว่าเรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับซูโล่วเลยแม้แต่นิดเดียว ข้อสรุปง่าย ๆ คือครอบครัวนี้เห็นว่าซูโล่วรวย จึงจงใจใช้ความตายมาข่มขู่ทางศีลธรรม เพื่อรีดไถเงินเท่านั้น ส่วนซูโล่วจะยอมจ่ายหรือไม่นั้น ก็ถือเป็นสิทธิ์ขาดของเขา

เหล่าสื่อมวลชนเริ่มละเลงปากกาเขียนบทความวิพากษ์วิจารณ์กันสนุกมือ บางคนก็ว่าการรีดไถแบบนี้ไม่ควรปล่อยไว้ ไม่อย่างนั้นสังคมจะเสื่อมทราม

ขณะที่บางกลุ่มก็แสร้งทำเป็นใจบุญ ว่าคุณซูเขารวยจะตาย แบ่งเศษเงินให้พ่อแม่ที่เสียลูกสาวไปบ้างจะเป็นไรไป

จะหวังดีจริงหรือแค่เรียกยอดไลก์ ก็สุดแท้แล้วแต่จะเดากันไป

ม่านการแสดงนี้ก็ปิดฉากลง เมื่อกลุ่มญาติจอมก่อเรื่องถูกเชิญตัวไปสงบสติอารมณ์บนโรงพัก แม่ของเจี่ยวเจียวยังคงร่ำไห้ไม่หยุด แต่คราวนี้แววตาของเธอเริ่มดูเลื่อนลอยเหมือนคนเสียสติ

ไม่มีใครมองเห็นเจี่ยวเจียวที่ยังคงเกาะติดอยู่บนแผ่นหลังของแม่ตัวเอง ใบหน้าซีดขาวนั้นแนบชิดติดกับแก้มของคนเป็นแม่ตลอดเวลา… เป็นการล้างแค้นอันแสนเยือกเย็นที่สุด

พ่อของเจี่ยวเจียวเดินคอตก เขาถูกตราหน้าว่าเป็น “พ่อเฮงซวยขายลูกกิน” แถมยังโดนแฟนคลับซูโล่วรุมสกรัมไปหลายหมัด ส่วนพวกญาติ ๆ ก็หน้าหม่นหมอง วุ่นวายแทบตายแต่ไม่ได้เงินสักบาท

ซ้ำยังถูกคนด่าจนเสียหาย ต่อไปคงเชิดหน้าใช้ชีวิตในเมืองเล็ก ๆ ของตัวเองไม่ได้อีกแล้ว ทุกคนต่างเก็บความแค้นไว้ในใจ… เกลียดที่ซูโล่วมีเงินมหาศาลแต่กลับใจดำเหลือเกิน!

*

ซู่เป่าส่ายหัวน้อย ๆ พลางรำพึง “โลกของผู้ใหญ่นี่ซับซ้อนจังเลยนะคะ”

เธอก้มมองลงไปในกระเป๋าสัตว์เลี้ยง ยิ้มจนตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว “จริงไหมคะเสี่ยวอู่ คุณเต่า?”

เสี่ยวอู่ยืนเหยียบอยู่บนกระดองเต่าเอียงคอเลียนแบบ “ใช่ ๆ! ในเมืองกลลวงเยอะ ฉันจะกลับชนบท แต่ชนบทพื้นลื่นกว่า จิตใจคนซับซ้อนกว่า! โอ้โห… ตกใจจนต้องหนีไปเมืองเล็ก แต่กลับเจอหลุมพรางซ่อนอยู่เต็มไปหมด~ โอ๊ย! มีหลุมพรางซ่อนอยู่!”

“ว้าว เสี่ยวอู่เก่งจังเลย!” ซู่เป่าปรบมือชอบใจ

คุณเต่าดูเหมือนจะระอาโลก ยื่นหัวออกมาดูโลกภายนอกได้แวบเดียวก็ถูกเสี่ยวอู่จิกปั้บ! พอมันหดคอหนี เจ้านกแก้วตัวแสบก็หดคอตามไปแกล้ง จนคุณเต่ายอมแพ้ หดตัวอยู่ในกระดองไม่ยอมออกมาอีกเลย

“เฮ้ เพื่อนเก่า นายนี่มันเล่นไม่เป็นเอาซะเลย!” เสี่ยวอู่เลยย่ำเท้าลงบนกระดองทำท่าทีเยาะเย้ย

ซู่เป่าหัวเราะคิกคัก เมื่อเทียบกับโลกอันซับซ้อนของผู้ใหญ่ เสี่ยวอู่กับคุณเต่าแก่ดูเข้าใจง่ายกว่าเยอะ!

“คุณลุงคะ พวกเขาจะกลับมาอีกไหม?” เธอเงยหน้าถามคุณลุงสี่

ซูโล่วตอบอย่างมั่นใจ “ไม่มาแล้วล่ะ”

การใช้ศีลธรรมบีบบังคับคนอื่น ทำได้ก็ต่อเมื่อคนคนนั้นยังมีศีลธรรมหลงเหลืออยู่ แต่ตอนนี้คนพวกนั้นถูกฉีกหน้ากากจนไม่เหลือชิ้นดี แถมยังมีหลักฐานมัดตัวแน่นหนา ต่อให้ไปโวยวายบนโลกออนไลน์ก็คงโดนทัวร์ลงจนหาทางกลับบ้านไม่ถูก

ซูโล่วอุ้มซู่เป่าก้าวยาว ๆ เข้าไปในตัวบริษัท วันนี้เขาอุตส่าห์แย่งตัวหลานสาวมาจากเงื้อมมือมู่กุยฝานได้สำเร็จ ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่ยอมคืนให้ง่าย ๆ แน่!

วันนี้ซูโล่วมาในลุคผู้บริหารหนุ่มสุดเท่ กางเกงลำลองทรงเนี้ยบ เสื้อเชิ้ตไหมสีดำ ปลดกระดุมคอเผยให้เห็นเนกไทที่ผูกไว้อย่างไม่เป็นทางการ พร้อมแว่นตากรอบทองนั้นเสริมให้ดูสง่างามแต่แฝงความเจ้าเล่ห์

ทันทีที่สาว ๆ ด้านนอกเห็นภาพซุปตาร์หนุ่มอุ้มหนูน้อยน่ารักไว้ในอ้อมแขน เสียงกรี๊ดก็ดังสนั่นหวั่นไหว

“พี่ชายหล่อมากกก!”

“กรี๊ดดด! พี่คะ หนูยอมเป็นแม่ของลูกพี่ค่ะ! หนูจะ [1] คลอดลูกลิงให้พี่เองงง!”

ซู่เป่าซบไหล่คุณลุงอยู่ถึงกับหูผึ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย “คุณลุงสี่คะ… ทำไมพี่สาวคนนั้นบอกว่าจะคลอดลูกลิงให้คุณลุงล่ะคะ?”

“เด็กตัวแค่นี้ห้ามถามเรื่องพวกนี้ครับ” ซูโล่วหน้ามืดครึ้มไปทันที

“โอเคค่ะ… งั้น… งั้นซู่เป่าขอถามอีกคำถามเล็ก ๆ นะคะ” เธอชูนิ้วก้อยทำท่าประกอบ ซูโล่วเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ “ว่ามาสิ”

“ทำไมคนถึงคลอดลูกเป็นลิงได้ล่ะคะ? แล้วลูกลิงเกิดมาจะเป็นคนหรือเป็นลิง? เขาจะพูดภาษาคนได้ไหม? แล้วเขาจะกินข้าวเหมือนเรา หรือกินแต่กล้วยกับผลไม้คะ?”

“ที่รัก… คำถามนี้ของหนู มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แล้วนะ”

จี้ฉางที่ลอยอยู่ข้าง ๆ ถึงกับมุมปากกระตุก เขาเอื้อมมือไปโยกหัวซู่เป่าเบามือ “ตัวแค่นี้แต่ช่างซักช่างถามจริง ๆ นะเรา”

ซู่เป่ารีบเอามือกุมหัวพลางทำแก้มป่อง

หนูแค่สงสัยจริง ๆ นี่นา ทำไมผู้ใหญ่ชอบเลี่ยงไม่ตอบคำถามกันจัง

ถังเถียนเถียนเพิ่งจัดการเรื่องตำรวจเสร็จรีบวิ่งตามมา ใบหน้ากลม ๆ ของเขายิ้มร่า “คุณหนูซู่เป่าครับ ทานเค้กเพิ่มไหม? ลุงหาเชฟมิชลินมาทำให้เลยนะ!”

“ไม่เอาแล้วค่ะ! หนูสัญญากับคุณยายไว้ว่าจะกินเค้กแค่วันละมื้อ วันนี้หนูกินไปแล้วค่ะ” ซู่เป่าส่ายหัวดิก

“อืม… เป็นไปได้ไหมครับ ว่า ‘หนึ่งมื้อ’ ของเราจะเริ่มตั้งแต่เช้าไปจบเอาตอนเย็น?” ถังเถียนเถียนทำตาเจ้าเล่ห์

ซู่เป่ามองหน้าถังเถียนเถียนแล้วพยักหน้าเห็นใจ “มิน่าล่ะคะ… พุงของคุณลุงถังถึงได้ใส่เสื้อเชิ้ตไม่พอดีแบบนี้” ถังเถียนเถียนยังคงยิ้มแป้นไม่ถือสา

ทว่าจี้ฉางกลับเตือนสติขึ้นมา “อย่าลืมจุดประสงค์ที่พวกเราออกมาในวันนี้นะ”

“อืม ๆ ตกปลา! ตกปลา!” ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก

การตกปลาครั้งนี้เธอเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว อาจารย์บอกว่าไม่ใช่การไปนั่งถือเบ็ดจริง ๆ แต่เป็นการใช้ ‘คุณลุงสี่’ เป็นเหมือนเหยื่อล่อชั้นดี เพื่อล่อวิญญาณร้ายที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังให้ออกมาปรากฏตัวต่างหาก!

“โอ้! คุณหนูซู่เป่าอยากไปตกปลาเหรอครับ?” ถังเถียนเถียนได้ยินเข้าก็หูผึ่งทันที “ได้เลยครับ!”

ถังเถียนเถียนรับคำสั่งอย่างกระตือรือร้น เขาแอบส่งสัญญาณให้ลูกน้องไปปิดระบบน้ำพุหลังบริษัทเป็นการด่วน จากนั้นก็สั่งให้กว้านซื้อปลามาหลายถังเพื่อนำไปปล่อยลงในบ่อ…

กะว่างานนี้คุณหนูซู่เป่าต้องได้ตกปลาสมใจอยากแน่นอน

ซู่เป่ามองท่าทางลี้ลับของคุณลุงถังด้วยสายตาเอ็นดู เหมือนกับกำลังมองลูกชายเศรษฐีที่ดินผู้แสนซื่อ เธอเขย่งเท้ากระซิบกับซูโล่วเบา ๆ “ไปกันเถอะค่ะลุงสี่ รีบไปกันเถอะ”

“แล้วสรุปซู่เป่าอยากไปไหนล่ะ?” ซูโล่วถามพลางขมวดคิ้ว

“ไม่ไปไหนไกลหรอกค่ะลุงสี่ หนูจะพาลุงสี่ไปเดินเล่นรอบ ๆ นี้เอง!”

พูดจบเด้กน้อยก็ดิ้นลงจากอ้อมกอด ก่อนฉวยจังหวะคว้าปลายเนกไทของซูโล่วไว้มั่น แล้วออกแรงลากคุณลุงคนหล่อให้เดินตามไปข้างหน้าทันที

ทำไมความรู้สึกมันเหมือนโดนจูงไปเดินเล่น…

เหมือนที่เขาทำกับน้องหมาไม่มีผิดเลย!

ซูโล่วรีบแก้ปมเนกไทออกทันที พร้อมนึกในใจว่าตอนแรกเขาบอกดีไซเนอร์แล้วว่าเนกไทนี่มันดูเกะกะ เห็นไหมล่ะ…

โดนหลานจูงเป็นหมาไปเรียบร้อยแล้ว!

**

เมื่อทุกคนจากไป…

ท่ามกลางกลุ่มแฟนคลับ วิญญาณของเจี่ยวเจียว ในชุดแต่งงานสีแดงสดก็ค่อย ๆ ลอยเด่นออกมา หลังจากกลายเป็นผี เธอก็สามารถข้ามผ่านการขัดขวางของพนักงานรักษาความปลอดภัยได้ง่ายดาย เธอแทรกตัวเข้าไปในตึกถังหมิงเซิ่งซื่อ ล่องลอยไปตามห้องต่าง ๆ เพื่อตามหาซูโล่วไปทั่วทุกมุม

“พี่ชายขา…”

“พี่ชาย… อยู่ที่ไหนกันน้า~”

ร่างสีแดงฉานลอยวนเวียนไปมาทั่วบริษัทด้วยน้ำเสียงโหยหวน…

ในขณะเดียวกัน ซูโล่วก็อุ้มซู่เป่าที่เริ่มจะเดินไม่ไหว คนตัวสูงเดินทอดน่องไปตามระเบียงทางเดินที่ทอดยาว

“เลี้ยวซ้ายตรงปลายทางเดินนี้ ก็ถึงห้องพักส่วนตัวของลุงแล้วละ” ซูโล่วเอ่ยพร้อมกับลูบหัวหลานสาวไปด้วย “พื้นที่ไม่กว้างมาก แต่ก็น่าจะพอให้หนูพักผ่อนได้ เล่นจนเหนื่อยแล้วล่ะสิ หืม?”

จู่ ๆ ซู่เป่าก็ทักขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณลุงสี่คะ ทางเดินนี้มันยาวเกินไป สองข้างทางมีแต่ห้องแถมยังเป็นเส้นตรงทะลุไปถึงสุดทางแบบนี้… นี่เรียกว่า ‘จั่วซินซา’ ค่ะ”

ซูโล่วเลิกคิ้วถามอย่างไม่ใส่ใจนัก “หืม? ซู่เป่าน้อยของเราเดี๋ยวนี้รู้เรื่องฮวงจุ้ยด้วยเหรอ? แล้วไอ้จั่วซินซานี่มันเป็นยังไงล่ะ?”

“อืม… ก็จะทำให้มีผีโผล่ออกมาไงคะ” ซู่เป่าตอบหน้าตาย

เขานิ่งไปอึดใจ ก่อนปลอบใจตัวเองเงียบ ๆ

ไม่มีทางหรอก… นี่มันกลางวันแสก ๆ แดดเปรี้ยงขนาดนี้ ผีจะโผล่มาได้ไง ในละครเขาก็ออกกันแต่ตอนกลางคืนทั้งนั้นแหละ

พอคิดได้ดังนั้น เขาก็เลี้ยวตรงหัวมุมทางเดินเข้าสู่หน้าห้องพักของตัวเองทันที

ทว่า… ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น!

เจี่ยวเจียวในชุดแต่งงานสีแดงสดยืนตระหง่านอยู่หน้าห้องพักของเขาพอดิบพอดี เมื่อเธอได้ยินเสียงฝีเท้า เธอก็ค่อย ๆ หันหน้ากลับมาจ้องมองเขาตรง ๆ

บนใบหน้าขาวซีดจนดูสยดสยองของเจี่ยวเจียว ปรากฏรอยยิ้มแห่งความดีใจ จนกล้ามเนื้อบนใบหน้าบิดเบี้ยวผิดรูปไปหมด

“โอ้วววว~ พี่ชายขาาาา~~~”

“!!!”

[1] มาจากตัวละคร “ซุนหงอคง” (ที่เป็นลิง) ซึ่งเป็นฮีโร่ที่เก่งและหล่อมากในสายตาคนจีน แฟนคลับเลยใช้คำนี้ประชดประชันความรักแบบขำ ๆ ว่า “อยากมีลูกลิงตัวน้อย ๆ ให้คุณ” จนกลายเป็นคำติดปากเวลาเจอคนหล่อ