หนูน้อยผู้นี้คือสมบัติล้ำค่าของตระกูลซู - บทที่ 227 คุณแม่เลี้ยงยากจริง ๆ

บทที่ 227 คุณแม่เลี้ยงยากจริง ๆ

คฤหาสน์ตระกูลซู

ซูจื่อซีนอนทอดกายอยู่บนโซฟาอย่างหมดแรง เขามองออกไปข้างนอกด้วยแววตาเบื่อหน่ายสลับกับหันกลับมามองเต่าในมือ “น่าเบื่อจังเลย…” เขาบ่นพึมพำพลางพลิกเต่าให้หงายท้องวางบนโต๊ะ แล้วปล่อยให้มันหมุนวนไปมาเป็นวงกลม

เสี่ยวอู่ที่เกาะอยู่บนราวบันไดกระพือปีกพลางส่งเสียงร้องลั่น “ก๊าก ๆ! เฮ้ย! ไอ้หัวล้าน! ข้าอยู่นี่! ถ้าแน่จริงก็มาจับข้าสิ! มัวแต่จับเต่าไม่มีทางสู้มันจะไปมีฝีมืออะไร!”

ซูจื่อซีชายตามองนกแก้ว บัดนี้กลายเป็นตัวประหลาดสีเขียวมันวาว “ก็แกมีปีก ฉันเลยจับไม่ได้เท่านั้นแหละ” เด็กหนุ่มขู่เสียงฟ่อ “ไม่งั้นป่านนี้ขนแกคงถูกฉันถอนจนเกลี้ยงตัวไปแล้ว!”

“ไอ้โง่! ข้าเป็นตัวผู้นะ ข้าเป็นตัวผู้!” เสี่ยวอู่ร้องแล้วบินพรวดออกไปทางหน้าต่าง

ซูเหอเวิ่นกำลังนั่งเล่นตาข่ายดักปลาอยู่ใกล้ ๆ หัวเราะลั่น “ซูจื่อซี นายเป็นอะไรไปน่ะ ถึงคิดจะจับนกมาแก้ผ้าเนี่ย”

“ฉันบอกว่าถอนขน ไม่ใช่ถอดเสื้อผ้า!” ซูจื่อซีโกรธจนหน้าแดงก่ำ

ซูเหอเหวินเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะเปรยเรียบ ๆ “แปลกจัง วันนี้ไม่เล่นเกม… นี่กำลังรอซู่เป่าอยู่เหรอ?” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเขาก็เสริมต่อ “สำคัญขนาดนั้นเลยหรือไง?”

‘ซู่เป่ากลับมาเมื่อไหร่ก็ส่งเสียงดังอยู่แล้ว จำเป็นต้องมานั่งชะเง้อคอรอตรงนี้ด้วยเหรอ?’

ซูจื่อซีที่ถูกจับได้ว่ากำลังรอถึงกับแอบฮึดฮัด “ใครรอ? ฉันแค่อยู่ในห้องแล้วอึดอัด เลยออกมาเล่นกับเต่านิดหน่อยไม่ได้หรือไง?” ซูเหอเหวินหัวเราะหึ

ซูเหอเวิ่นเลยย้อนถามกลับบ้าง “แล้วนายล่ะ ไม่ได้รออยู่เหมือนกันเหรอ?”

“ฉันก็นั่งอ่านหนังสือของฉันตรงนี้เป็นปกติ ใครรอกัน?” ซูเหอเหวินไม่ยอมเงยหน้าจากหนังสือ

หานหานถือน่องไก่วิ่งพรวดออกมาจากครัว “หา? พูดอะไรกันน่ะ? ซู่เป่ากลับมาแล้วเหรอ!”

“หูแทบจะหนวกไปครึ่งข้างแล้วมั้ง” ซูจื่อซีกลอกตา

หานหานไม่สน เธอหมุนตัววิ่งออกไปทันที “ฉันคำนวณดูแล้ว ซู่เป่ากำลังจะกลับมาถึงในอีกไม่ช้า!”

ประโยคนี้เธอเลียนแบบมาจากซู่เป่าแน่นอน เพราะจริง ๆ แล้วหานหานไม่มีความสามารถในการคำนวณด้วยนิ้วมืออะไรทั้งนั้น

แต่หลังจากที่เธอวิ่งผ่านสนามหญ้าไปไม่นาน รถหลายคันก็แล่นเข้ามาในเขตคฤหาสน์จริง ๆ

ซู่เป่ากลับมาแล้ว!

ทันทีที่เด็กน้อยลงจากรถ สิ่งแรกที่เห็นคือเสี่ยวอู่รีบบินถลาเข้ามาหา “ช่วยด้วย! มีคนจะถอดเสื้อผ้าข้าหมดตัวแล้ว!” ตามมาด้วยหานหานที่ยื่นน่องไก่มาจ่อหน้า “นี่! ให้ กินเลย!”

ซู่เป่าทำหน้างงไปหมด ยังไม่ทันตั้งตัว นกตัวหนึ่งก็มาเกาะอยู่บนหัว ส่วนในปากก็ถูกยัดน่องไก่เพิ่มมาอีกชิ้น ซู่เป่ายกน่องไก่ขึ้นกัดโดยอัตโนมัติ “ว้าว อร่อยจริง ๆ ด้วย!”

“แน่นอนอยู่แล้ว ฉันทาเกลือแล้วเอาไปย่างเองกับมือเลยนะ!” หานหานยืดอกอย่างภูมิใจ

ซูจื่อซีแสร้งทำเป็นวิ่งไล่ตามเสี่ยวอู่ออกมา “ไอ้นกแสบ หยุดนะ… เอ๊ะ! ซู่เป่ากลับมาแล้วเหรอ!”

“อื้ม! พี่จื่อซีทำอะไรอยู่เหรอคะ?” ซูจื่อซีชี้ไปยังเสี่ยวอู่บนหัวน้องสาว “ฉันกำลังจะจับมันอยู่น่ะสิ”

เด็ก ๆ ทั้งสามคนเริ่มคุยกันจ้อกแจ้กทันที ซู่เป่าพูดอะไรบางอย่างที่ฟังไม่ถนัดก่อนโบกมือเรียก “ตามหนูมา!”

บัดนี้เด็กน้อยมีผู้ติดตามเพิ่มมาอีกสองคน

และสองคนนี้ดันเป็นพี่ชายกับพี่สาวของเธอเอง…

ทั้งสามวิ่งพรวดพราดเข้าไปในตึกหลัก

ซูเหอเวิ่นล้วงกระเป๋าเดินออกมาอย่างสง่างามตั้งท่าจะทักทายบางอย่าง แต่วิญญาณของซูจิ่นอวี้พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วพลางอุทาน “อา… กลับบ้านช่างดีจริง ๆ!” เมื่อเห็นซูเหอเวิ่น เธอก็เอื้อมมือไปลูบผมเขาด้วยความเอ็นดู “ว่าไง เหอเหวิ่นน้อย!” พูดไปลูบไป จากนั้นเธอก็ทะลุผ่านใบหน้าของเขาบินเข้าไปข้างใน

ซูเหอเวิ่นรู้สึกได้ถึงสัมผัสอันเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง จนสั่นสะท้านไปถึงกระดูก

ช่วยด้วย! อาหญิงที่ตายไปแล้วจู่ ๆ ก็มาโจมตีผม!

*

เมื่อคุณยายซูออกจากโรงพยาบาล บรรยากาศในบ้านก็เต็มไปด้วยความสุข กลิ่นหอมของไก่ต้มลอยอวลไปทุกที่

“เตรียมทานข้าวกันได้แล้ว!” มู่กุยฝานตะโกนเรียกเสียงดัง

ซู่เป่าวิ่งไปจุดธูปหนึ่งดอกปักลงบนพื้นดินหน้าประตูใหญ่ จากนั้นก็ช่วยแม่บ้านอู๋นำไก่ต้มขาวออกมาวางบนโต๊ะเพื่อไหว้บรรพบุรุษก่อน

ทันใดนั้นทั่วลานบ้านก็อบอวลไปด้วยกลิ่นไก่และไม้จันทน์ ให้ความรู้สึกเหมือนบรรยากาศวันปีใหม่ไม่มีผิด! ซู่เป่าพูดอย่างเสียดาย “ขาดแค่เสียงประทัด ถ้ามีประทัดสักชุดก็จะสมบูรณ์แบบมากเลยค่ะ!”

ยังไม่ทันพูดจบ ก็มีประทัดถูกขว้างเข้ามา

ตูม! ปัง!

จู่ ๆ ก็มีเสียงประทัดดังลั่นขึ้นจนเด็ก ๆ กระโดดเหยงวิ่งหนีกันอลหม่าน!

ซูอิงเอ๋อร์หัวเราะลั่น “มาแล้ว! อยากได้ประทัดใช่ไหม ลุงจะช่วยเติมเต็มความฝันเด็กน้อยทุกคน!”

“ลุงห้า! คุณลุงโกงนี่นา!” ซู่เป่าทำหน้าบึ้ง ซูอิงเอ๋อร์ยิ้มกว้างพลางอุ้มหลานสาวขึ้นแบกบนบ่าเดินเข้าบ้าน

บนโต๊ะอาหาร ซู่เป่าบรรจงตักข้าวใส่ชาม วางเนื้อและกับข้าวอย่างเป็นระเบียบ แล้วเสียบตะเกียบไว้บนข้าว…ตามธรรมเนียมของผู้ล่วงลับ

“แม่คะ ทานเลยนะ!” เธอวางชามข้าวนั้นไว้ด้านข้าง

คุณนายเฒ่าซูมองดูภาพนั้นด้วยความกังวล… ‘หนูน้อยคงคิดถึงแม่มากสินะ?’

แต่แล้วเธอก็เห็นซูอิงเอ๋อร์ช่วยคีบอาหารใส่ชามเพิ่มให้ด้วย “ทานเยอะ ๆ นะ ทานเยอะ ๆ!”

แม้แต่ซูอีเฉินยังช่วยคีบผักชีออกจากเนื้อไก่ เพราะรู้ว่าซูจิ่นอวี้ไม่ชอบทานผักชี

คุณนายเฒ่าซูได้แต่จ้องมองลูกชายทั้งสองอย่างตำหนิ…

เด็ก ๆ เล่นสนุกกัน พวกแกยังจะไปเล่นตามหลานอีกเหรอ!

ด้านข้าง ซูจิ่นอวี้ทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น เธอกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยจนไม่นานชามข้าวก็หมด ซู่เป่าทำหน้าย่น แอบเหลือบมองกระเป๋าเงินตัวเอง พร้อมรีบนำข้าวเย็นชืดมาไว้ตรงหน้า แล้วส่งชามเล็ก ๆ ของตัวเองไปเสียบตะเกียบแทน

“เอ๊ะ! ยังมีอีกเหรอ!” ซูจิ่นอวี้กินต่อด้วยความเอร็ดอร่อยและไม่นานก็กินหมดอีกครั้ง

ใบหน้าของซู่เป่าเริ่มฉายแววกังวล เด็กน้อยเริ่มบีบนิ้วมือนับเลขในใจ…

‘แม่กินไก่หนึ่งตัวต่อมื้อ วันหนึ่งอย่างน้อยก็ 200 หยวน’

‘เดือนหนึ่งก็ตั้ง… ปีหนึ่งก็ต้อง… อ๊า! หนูเลี้ยงแม่ไม่ไหวแล้ว!’

เมื่อเห็นว่าอาหารทุกอย่างถูกซูจิ่นอวี้กวาดเรียบจนหมด ซู่เป่าก็เปิดกระเป๋าสตางค์ใบเล็กออกมาด้วยความปวดใจ ในซองอั่งเปานี้เหลือเงินแค่ 200 หยวนสุดท้ายแล้วเองนะ!

ผีตนอื่นมีโอกาสได้กินแค่ช่วงเทศกาลที่มีคนจุดธูปไหว้ หรือบางทีอาจไม่ได้กินอะไรเลยตลอดทั้งปี แต่คุณแม่ของเธอนี่สิ… เลี้ยงยากจริง ๆ เลย!

บนโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น บรรดาผู้ใหญ่ในบ้านต่างพากันล้อมวงสนทนากันถึงเรื่องบางอย่าง แว่ว ๆ ว่าเป็นเรื่องพ่อของเพื่อนคนสนิทคนหนึ่งที่เพิ่งเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล และในตอนนี้ก็ถึงกำหนดที่จะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว

เมื่อทราบข่าวดังนั้น ทุกคนในครอบครัวจึงเริ่มเตรียมตัวและนัดแนะวันเวลาเพื่อจะเดินทางไปเยี่ยมเยียนและแสดงความยินดีที่ท่านหายจากอาการป่วย

ซูอีเฉินเปรยขึ้นว่าเขาจะไปเป็นตัวแทนของตระกูลซูเพียงคนเดียวก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องยกโขยงไปกันมากมายขนาดนั้น…

ในจังหวะนั้นเอง เขาหันไปเห็นซู่เป่าที่กำลังจ้องมองมาทางเขาด้วยสายตาเป็นประกายและเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง หลานสาวรีบพูดขึ้นทันทีว่า “คุณลุงใหญ่คะ หนูอยากไปด้วยค่ะ”

ซูอีเฉินตั้งใจจะเอ่ยปากปฏิเสธในตอนแรก แต่พอสบตาคู่นั้น คำพูดที่หลุดออกมากลับกลายเป็นว่า “ได้สิ”

‘เพื่อซู่เป่าน้อย ๆ แล้ว เขานี่ช่างเป็นลุงที่ไม่มีหลักการเอาเสียเลย…’

เวลาล่วงเลยผ่านไปสามวัน และแล้วก็ถึงเวลาที่คุณนายซูจะต้องได้รับการฝังเข็มอีกครั้ง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอคิดไปเองหรือเปล่า แต่คุณนายซูรู้สึกว่าการฝังเข็มในครั้งนี้มันช่างเจ็บปวดรวดร้าวเสียยิ่งกว่าคราวแล้ว แต่เมื่อซู่เป่ายืนยันด้วยเสียงใสว่านี่เป็นเรื่องปกติธรรมดามาก เธอจึงได้แต่เงียบกริบไม่กล้าถามอะไรต่อ

พอเข้าสู่วันที่สี่ ซู่เป่าก็ยังคงฝังเข็มต่อไป ภายใต้แสงอาทิตย์สาดส่อง ปลายเข็มเงินดูราวกับเปล่งประกายเย็นเยียบจนน่าขนลุก

ในที่สุดคุณนายซูก็เริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจริง ๆ เพราะหลายวันที่ฝังเข็มต่อเนื่องมานี้ ขาของเธอกลับดูเหมือนใช้งานได้น้อยลงเรื่อย ๆ จากแต่ก่อนยังพอฝืนยืนได้บ้าง แต่ตอนนี้กลับทำได้เพียงนอนนิ่งอยู่บนเตียง แถมยังรู้สึกปวดหนึบไปทั้งตัว

ซู่เป่าเองก็ดูเหมือนเหนื่อยล้ามากเช่นกัน บนหน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าเล็กนั้นแดงระเรื่อด้วยความตั้งใจจริง

“ซู่เป่า… ถ้าหนูทำไม่ไหวก็หยุดพักก่อนเถอะนะลูก?” คุณนายซูเอ่ยด้วยความสงสารหลาน

ซู่เป่าเงยหน้าขึ้นขวับทันทีพลางสวนกลับเสียงดัง “ทำไม่ไหว? ใครบอกว่าหนูทำไม่ไหวล่ะคะ? ไหน… ใครพูด ออกมาบอกหนูสิ!”

ก็ยายนี่ไงล่ะที่พูดน่ะ!