หนูน้อยผู้นี้คือสมบัติล้ำค่าของตระกูลซู - บทที่ 230 ผีใจดำ

บทที่ 230 ผีใจดำ

ในขณะที่เมล็ดแตงกำลังจะถูกยัดเข้าปากคุณปู่เฉิน ก็มีวัตถุสีดำทะมึนพุ่งแหวกอากาศมาจากด้านข้าง เสียงดังขึ้นเมื่อมันกระแทกเข้าข้อมือของคุณปู่อย่างจัง

เมล็ดแตงโสโครกในมือคุณปู่ร่วงกราวลงพื้นทันที คราบเลอะเทอะกระเด็นเกลื่อนไปทั่วตัว ชายชราตกใจจนสะดุ้งร้องเสียงดังลั่น ส่วนวัตถุสีดำนั้นตกลงบนหญ้านุ่มในแปลงดอกไม้ กลิ้งไปสองรอบ…

ที่แท้มันคือคุณปู่เต่านั่นเอง!

ดูเหมือนเจ้าเต่าจะชินกับสถานการณ์แบบนี้เสียแล้ว มันพลิกตัวขึ้นมาด้วยความชำนาญ แล้วนอนนิ่งทำเนียนไม่ขยับเขยื้อน

เสี่ยวอู่โผล่หัวออกมาจากกระเป๋าใส่สัตว์เลี้ยง แผดเสียงร้องลั่น “ผมคิดว่า [1] ลวี่ปู้เก่งที่สุดแล้ว ไม่คิดว่าคนนี้จะดุดันกว่า ช่างไม่มีเหตุผลอะไรเลยจริง ๆ!… มหาอำนาจแห่งมังกรสวรรค์!”

จี้ฉางถึงกับกระตุกมุมปากอย่างระอา

หลูซูเหวินมองไปที่ซู่เป่าและนกแก้วเสียงเจื้อยแจ้ว ก่อนหันไปมองเต่าตัวนั้น เธอไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นสภาพของคุณปู่เฉิน เธอก็สะดุ้งตกใจรีบวิ่งเข้าไปหาทันที เพราะบนตัวเต็มไปด้วยเปลือกเมล็ดแตง

“พ่อ! พ่อเป็นอะไรไหมคะ?” หลูซูเหวินรีบช่วยปัดสิ่งสกปรกออก พลางถามด้วยความเป็นห่วง คุณปู่เฉินจับข้อมือตัวเองไว้ มองลูกสะใภ้ด้วยสายตาน้อยใจและส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ

ผู้ดูแลถึงกับช็อกจนแทบสิ้นสติ… ‘เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลูซูเหวินเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่!’

ด้วยความลนลาน เธอรีบยัดโทรศัพท์ที่ยังไม่ได้ปิดเข้ากระเป๋ากางเกง แล้วถลาเข้าไปทำทีเป็นช่วยทำความสะอาด “อา… คุณผู้หญิง ขอโทษค่ะ! เมื่อกี้ดิฉันเร่งรีบมากเลยแวบไปเข้าห้องน้ำหน่อยเดียว เห็นท่านอยากกินเมล็ดแตงมานาน เลยแอบเอามาให้ท่านลองชิมดูบ้าง…”

“ไม่คิดเลยว่าท่านจะทำเลอะเทอะขนาดนี้…” พี่เลี้ยงแสร้งทำหน้ารู้สึกผิดสุดซึ้ง

ปกติแล้วนายจ้างมักเชื่อใจว่าเธอเป็นคนดี การแสร้งบอกว่าเป็นห่วงคนไข้จนแอบเอาขนมมาให้มักจะได้รับความเห็นใจเสมอ แต่ในครั้งนี้… กลับมีเสียงเด็กน้อยคนหนึ่งดังขัดขึ้นมา “ป้าคะ ป้าโกหก!”

ผู้ดูแลชะงักกึก มองไปยังซู่เป่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอทำหน้าสงสัยทันที “ฉันไม่ได้ทำนะ! นี่… หนูน้อย อย่าพูดเรื่อยเปื่อยแบบนี้นะคะ!”

ผู้ดูแลกล้าปฏิเสธเพราะเธอมั่นใจว่าจุดที่เธอยืนอยู่เป็นมุมอับของสวน และหลูซูเหวินไม่มีทางเห็นเหตุการณ์แน่นอน ส่วนคำพูดของเด็กตัวแค่นี้ ใครเขาจะไปเชื่อกัน!

สีหน้าของหลูซูเหวินดูย่ำแย่ลง เธอเริ่มไม่แน่ใจหลังจากได้ยินคำของซู่เป่า จึงเอ่ยตำหนิผู้ดูแล “ไม่ใช่ว่าไม่ให้ไปห้องน้ำนะ แต่คุณควรพาท่านกลับเข้าบ้านก่อนสิ! ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะทำยังไง?”

ผู้ดูแลรีบตีหน้าเศร้า “ใช่ค่ะ ๆ ดิฉันสะเพร่าเอง คุณนายโปรดอภัยด้วยนะคะ ต่อไปจะระวัง… ไม่สิ จะไม่มีครั้งต่อไปแน่นอนค่ะ!”

ซู่เป่าจ้องมองผู้ดูแลเขม็งพลางพูดชัดถ้อยชัดคำว่า “เมื่อกี้ป้าไม่ได้ไปห้องน้ำ ป้ากำลังถือของสกปรกจะป้อนคุณปู่”

ถึงซู่เป่าจะมองไม่ชัดในตอนแรก แต่คุณแม่ซูจิ่นอวี้และท่านอาจารย์จี้ฉางเห็นชัดเต็มสองตา!

แถมอาจารย์ยังบอกด้วยว่า บนหัวของป้าคนนี้มี ผีใจดำสิงอยู่ ใครที่มีผีตนนี้ติดตัวย่อมไม่ใช่คนดีแน่ ๆ

ผีใจดำเมื่อเห็นจี้ฉางก็ตั้งท่าจะเผ่นหนี แต่ถูกจี้ฉางใช้อาคมตรึงไว้บนหัวของผู้ดูแลอย่างแน่นหนา

“เอ่อ… คุณปู่แค่กินเมล็ดแตงเองนะคะ ไม่ได้กินอย่างอื่นเลย…” ผู้ดูแลเริ่มหงุดหงิดแต่ยังคงแสร้งทำหน้างง

ซู่เป่าเริ่มแจกแจงช่องโหว่ทีละข้อ “หนึ่ง ป้าคะ รองเท้าแตะของป้าตกอยู่ใต้เท้าคุณปู่ข้างหนึ่ง ป้าใส่รองเท้าข้างเดียวเดินไปห้องน้ำเหรอคะ?”

“สอง คุณปู่แกะเมล็ดไม่เป็น แต่เปลือกพวกนี้มีเยอะและแกะออกเรียบร้อยเลยนะคะ”

“สาม ถ้าคุณปู่กินเอง คุณปู่คงไม่เคี้ยวเมล็ดจนละเอียดเละเทะแล้วคายออกมาเพื่อกินซ้ำหรอกค่ะ แถมเมล็ดยังมีทรายผสมอยู่ด้วย” เด็กน้อยยกคำพูดของคุณแม่มาสรุปได้อย่างยอดเยี่ยม

ผู้ดูแลเริ่มลนลาน พยายามทำท่าเหมือนถูกใส่ร้าย “นี่… ฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ นะคะ! รองเท้าข้างนั้นน่ะ ฉันรีบวิ่งเกินไปจนมันหลุดเอง…”

“ส่วนเมล็ดแตง ฉันช่วยแกะให้ท่าน ท่านอาจใจร้อนหยิบกินเองเป็นกำมือตอนฉันไปห้องน้ำก็ได้นี่คะ?”

หลูซูเหวินขมวดคิ้วถามต่อ “แล้วเรื่องทรายที่ปนอยู่ในเมล็ดล่ะ?”

พี่เลี้ยงรีบแถ “อาจจะทำตกพื้นแล้วคุณปู่เก็บขึ้นมาเอง…”

ซู่เป่าทำหน้าเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย “ป้าคะ การโกหกมักมีช่องโหว่นะคะ คุณปู่นั่งอยู่บนรถเข็นจะก้มลงไปเก็บของบนพื้นได้ยังไงกัน? คนที่นั่งรถเข็นเก็บของเองไม่ได้หรอกค่ะ!”

ซู่เป่าจำได้แม่นตอนคุณยายยังนั่งรถเข็น เวลาของตกคุณยายก็เก็บเองไม่ได้ ซู่เป่าเหลือบมองซูจิ่นอวี้เหมือนจะถามว่า ‘ใช่ไหมคะแม่?’ ซึ่งคุณแม่ก็ชูนิ้วโป้งให้ด้วยความภูมิใจ “ลูกรักของแม่ฉลาดที่สุด!”

“ถูกต้อง มันเป็นไปไม่ได้เลย”หลูซูเหวินเริ่มคล้อยตาม

คราวนี้พี่เลี้ยงจนแต้มด้วยเหตุผล เธอจึงเริ่มโวยวาย “โอ๊ย ๆ อะไรกันคะเนี่ย ฉันไม่รู้จริง ๆ นะคะ! ถ้าไม่เชื่อก็ไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดสิคะ!”

เธอกล้าท้าเพราะสำรวจมาดีแล้วว่าจุดนี้กล้องส่องไม่ถึง หลูซูเหวินยิ้มเหยียด “ได้ งั้นเราไปตรวจกัน”

จังหวะนั้นเอง เฉินเจียคังและซูอีเฉินได้ยินเสียงวุ่นวายจึงเดินออกมา เฉินเจียคังขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย “เข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่า?”

พี่เลี้ยงคนนี้ได้รับการคัดเลือกมาโดยพิถีพิถันจากบริษัทมืออาชีพชั้นนำ เธอมีเกียรติบัตรประดับฝาบ้านมากมาย ทั้งยังได้รับการรับรองจากวงการว่าเป็นถึงพี่เลี้ยงดีเด่นอีกด้วย

หลูซูเหวินเอ่ยเสียงเข้ม “จะเป็นความเข้าใจผิดหรือไม่ ตรวจสอบกล้องวงจรปิดก็รู้!”

ซูอีเฉินก้าวมายืนเคียงข้างหลานสาวพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่หนักแน่น “ซู่เป่าของพวกเราไม่เคยโกหก” เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของซูอีเฉิน เฉินเจียคังจึงไม่ได้พูดขัดอะไรอีก

ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดใจกลับเกิดขึ้น เมื่อเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดดู ทุกคนกลับพบว่ามุมสวนตรงนั้นเป็นจุดบอดที่กล้องบันทึกภาพไปไม่ถึงพอดี…

พี่เลี้ยงเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า เธอพูดด้วยน้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจ “ช่างมันเถอะค่ะ… คนทำงานรับจ้างเหมือนพวกเราถูกเจ้านายเข้าใจผิดบ่อยจนชินเสียแล้ว…”

เธอมองซู่เป่าด้วยสายตาอ่อนใจ “บางทีเด็กน้อยคนนี้อาจตาฝาดไปเองก็ได้ แต่ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องนี้ทำให้ฉันได้กลับมาทบทวนตัวเอง ฉันยอมรับว่าฉันประมาทจริง ๆ เป็นความผิดของฉันเองค่ะ”

ซูจิ่นอวี้ที่ยืนมองอยู่ถึงกับถุยน้ำลาย “ชิ! อายุจะสี่สิบห้าสิบแล้วยังจะมาเล่นบทใสซื่ออีก! เห็นแล้วน่ารำคาญชะมัด!”

จี้ฉางหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนกระซิบสั่งเสียงเบา “ซู่เป่า ตรวจโทรศัพท์ของเธอดู”

ซู่เป่าไม่รอช้ารีบหันไปบอกคุณลุงใหญ่ทันที “คุณลุงใหญ่คะ! ค้นโทรศัพท์ของป้าคนนี้ดูด้วยค่ะ!”

ทันทีที่ได้ยินคำนั้น ผู้ดูแลถึงกับใจหายวาบ สีหน้าเปลี่ยนไปในพริบตา…

[1] ลวี่ปู้ หมายถึง แม่ทัพสามก๊ก