ทะลุมิติสู่ยุค 70 ไปแต่งงานกับผู้ชายคลั่งรัก - ตอนที่ 727 เยี่ยมบ้านตระกูลเซี่ย(2)

ตอนที่ 727 เยี่ยมบ้านตระกูลเซี่ย(2)

……….

ตอนที่ 727 เยี่ยมบ้านตระกูลเซี่ย(2)

เชิ่งลี่เห็นลูกสาวคนโตพูดอย่างนั้น ก็จ้องเขม็งทันที “ปิงชิงก็มีลูกโตขนาดนี้แล้ว เฟิงจื่อจวิ้นจะมาเฝ้าคิดถึงหล่อนได้ยังไง คราวหน้าพูดจาให้ระวังหน่อยนะ”

เมื่อครู่เซี่ยปิงหรุ่ยเผลอปากไวไปหน่อย จึงรีบพยักหน้าหงึกหงัก “ค่ะ คราวหน้าฉันจะระวัง”

หลังจากที่ทุกคนกลับถึงบ้าน ฟู่โฮ่วหลิ่นก็หาโอกาสถามเรื่องของเฟิงจื่อจวิ้น “หนุ่มคนนั้นเมื่อครู่นี้คืออดีตคู่หมั้นน้องสาวคุณเหรอ?”

“ใช่แล้ว”

เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องปิดบัง เพราะคนในบ้านรู้กันหมด เซี่ยปิงหรุ่ยจึงเล่าให้ฟู่โฮ่วหลิ่นฟังคร่าว ๆ และกำชับว่า “อย่าได้เอ่ยชื่อของเขาต่อหน้าปิงชิงและสามีของหล่อนเป็นอันขาดนะ”

“ผมรู้แล้ว”

ทั้งคู่มาในครั้งนี้เพื่อเยี่ยมเยียนญาติมิตรของตระกูลเซี่ยโดยเฉพาะ หลังจากที่เซี่ยปิงหรุ่ยพาฟู่โฮ่วหลิ่นไปเยี่ยมบ้านของญาติสนิทสองสามบ้านแล้ว พวกเขาก็ตัดสินใจจะกลับ

แต่หลินหย่งเฉียงและฟางข่ายยังไม่ค่อยอยากกลับเท่าใด

หลายวันที่ผ่านมานี้ เซี่ยปิงหรุ่ยและฟู่โฮ่วหลิ่นวุ่นอยู่กับการไปเยี่ยมเยียนญาติ ส่วนหลินหย่งเฉียงกับฟางข่ายก็ให้ลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งของเซี่ยปิงหรุ่ยพาเดินสำรวจบ้านตระกูลเซี่ยทั้งหลังทั้งนอกและใน และพวกเขายังเข้าร่วมประชุมแลกเปลี่ยนความคิดเห็นอีกหลายครั้งด้วย ซึ่งได้ความรู้กลับไปเพียบ

“เสี่ยวเซี่ย พรุ่งนี้ต้องกลับจริงเหรอ อยู่ต่ออีกสักพักได้ไหม?”

เซี่ยปิงหรุ่ยได้ยินหลินหย่งเฉียงพูดแบบนี้ก็อดหัวเราะไม่ได้ “หัวหน้าแผนกหลิน พวกเราต้องกลับจริง ๆ แล้วค่ะ ออกมานานหลายวันแล้วด้วย ที่สำคัญฉันก็พาโฮ่วหลินไปเยี่ยมญาติที่ต้องไปทั้งหมดแล้วด้วย”

หลังจากที่ได้ยินเซี่ยปิงหรุ่ยพูดแบบนี้แล้ว หลินหย่งเฉียงก็พูดออกมาด้วยความเสียดาย “ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้พวกเรากลับก็ได้”

หลังจากพูดคุยกับหลินหย่งเฉียงและฟางข่ายจบ เซี่ยปิงหรุ่ยและฟู่โฮ่วหลิ่นก็ไปหาพ่อแม่ของตัวเอง

“พ่อคะ แม่คะ พรุ่งนี้พวกเราจะกลับแล้วนะ”

เชิ่งลี่ยังไม่อยากให้ลูกสาวไป แต่ก็รู้ว่าหล่อนจำเป็นต้องกลับแล้ว “คืนนี้เราจะไปกินข้าวที่บ้านคุณปู่เป็นการส่งพวกเธอแล้วกัน”

“ค่ะ”

หลังจากที่ทั้งครอบครัวมาถึงบ้านของผู้เฒ่าเซี่ย พวกเขาก็รับประทานอาหารมื้อค่ำร่วมกันอย่างอบอุ่น

รุ่งเช้า เซี่ยปิงหรุ่ย ฟู่โฮ่วหลิ่น หลินหย่งเฉียงและฟางข่ายก็เดินทางกลับปักกิ่ง

“เฮ้อ…ในที่สุดก็มาถึง”

ช่วงที่ผ่านมาเซี่ยปิงหรุ่ยเอาแต่ตระเวนเยี่ยมญาติ ทำให้หล่อนเหนื่อยมาก จึงรู้สึกว่าไปทำงานที่โรงพยาบาลยังจะดีเสียกว่า

ฟู่โฮ่วหลิ่นเห็นดังนั้นจึงพูดติดตลก “เรารีบเดินทางกลับแบบนี้ มันทำให้คุณเหนื่อยขนาดนั้นเลยเหรอ พรุ่งนี้คุณจะพักผ่อนอีกสักวันไหม แล้วค่อยไปทำงานที่โรงพยาบาลในวันมะรืน”

อย่างไรก็ตามเซี่ยปิงหรุ่ยกลับส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่ต้องหรอก ทำงานโรงพยาบาลก็ไม่ได้เหนื่อยอะไร”

ฟู่โฮ่วหลิ่นได้ยินดังนั้นจึงส่ายหน้าแล้วหัวเราะ

หลินหย่งเฉียงกับฟางข่ายเห็นคู่รักดูหวานชื่นกันเหลือเกิน จึงรีบกล่าวคำร่ำลา

หลังจากที่หลินหย่งเฉียงและฟางข่ายจากไป ฟู่โฮ่วหลิ่นก็พาเซี่ยปิงหรุ่ยไปกินข้าวที่ร้านอาหาร จากนั้นก็ไปส่งหล่อนที่บ้านพัก “ปิงหรุ่ย พรุ่งนี้ผมต้องกลับเข้ากรมแล้ว คงอีกสักพักเลยถึงจะหยุดได้อีกครั้ง”

“ไม่เป็นไรหรอก เอาไว้รอให้คุณหยุด เราก็ค่อยเจอกันใหม่”

“ได้”

ฟู่โฮ่วหลิ่นรอจนกระทั่งเซี่ยปิงหรุ่ยเข้าไปในบ้านแล้วจึงค่อยจากไป

เช้าวันถัดมา เซี่ยปิงหรุ่ยก็ไปที่โรงพยาบาลปักกิ่งแต่เช้า

ฉินมู่หลานได้พบกับเซี่ยปิงหรุ่ยก็รู้สึกแปลกใจ “ปิงหรุ่ย เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ฉันมาตั้งแต่เมื่อวาน เมื่อคืนได้นอนพักผ่อนเต็มที่แล้ว วันนี้ก็เลยกลับมาทำงานน่ะ”

เมื่อเห็นเซี่ยปิงหรุ่ยดูมีชีวิตชีวา ฉินมู่หลานก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม จากนั้นจึงซักถามถึงเรื่องที่พวกเขาไปซีอาน “พ่อแม่เธอประทับใจในตัวฟู่โฮ่วหลิ่นหรือเปล่า?”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เซี่ยปิงหรุ่ยก็ถอนหายใจและกล่าวว่า “ไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่”

ฉินมู่หลานเข้าใจว่าเรื่องของตระกูลฟู่อาจทำให้พ่อแม่ของเซี่ยปิงหรุ่ยไม่ประทับใจในตัวฟู่โฮ่วหลิ่น “แล้วคุณปู่ล่ะ?”

“คุณปู่กลับประทับใจเขามาก”

เมื่อพูดถึงท่าทางของคุณปู่ เซี่ยปิงหรุ่ยก็อดยิ้มไม่ได้ “ตั้งแต่ที่ได้เจอคุณปู่ ท่าทีของพ่อแม่ฉันที่มีต่อฟู่โฮ่วหลิ่นก็เปลี่ยนไป ดังนั้นการเดินทางในครั้งนี้ก็ถือว่าคุ้มค่า”

“อย่างนั้นก็ดี”

ฉินมู่หลานเอ่ยแสดงความยินดี จากนั้นก็เห็นว่าเวลาล่วงเลยไปมากแล้ว ทั้งคู่จึงแยกย้ายกันไปที่ห้องตรวจ

ปัจจุบันชื่อเสียงของฉินมู่หลานดีขึ้นเรื่อย ๆ ดังนั้นผู้ป่วยที่มารับการตรวจก็มีมากขึ้น ส่วนเซี่ยปิงหรุ่ยก็ไม่น้อยหน้า ตลอดช่วงเช้าทั้งสองแทบไม่มีเวลาว่างเลยจนกระทั่งถึงเวลาพักกลางวัน

“มู่หลาน เราไปกินข้าวที่โรงอาหารกัน”

“ได้”

หลังออกจากห้องตรวจ ฉินมู่หลานและเซี่ยปิงหรุ่ยก็เจอกันที่ทางเดินหน้าห้อง และตรงไปที่โรงอาหารด้วยกัน

ขณะกินข้าว ฉินมู่หลานได้เล่าเรื่องที่ได้พบปะกับพ่อบุญธรรมและเซี่ยปิงชิง “เด็ก ๆ สนุกกันมาก เราเลยวางแผนว่าจะรวมตัวกันอีกครั้งในสุดสัปดาห์นี้ แต่พ่อและอาหลี่อาจจะไม่ว่าง ดังนั้นก็จะมีแค่เราและเด็ก ๆ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซี่ยปิงหรุ่ยจึงรีบพูดว่า “ตกลงๆ คราวนี้ฉันจะไปด้วย ชวนอันเหอไปด้วยนะ”

“ฉันก็คิดแบบนั้น ครั้งก่อนเราไม่ได้ชวนอันเหอ หล่อนพูดถึงเรื่องนี้หลายวันเชียวล่ะ ครั้งนี้เราต้องชวนหล่อนไปด้วย”

คิดถึงฉากนั้นแล้ว เซี่ยปิงหรุ่ยก็อดหัวเราะไม่ได้ จากนั้นก็ได้นัดแนะกับฉินมู่หลานว่าหลังเลิกงานจะไปที่ร้านซิ่งหลิน

“งั้นตกลงตามนี้”

รอจนฉินมู่หลานและเซี่ยปิงหรุ่ยเลิกงานกัน ทั้งคู่ก็ไปที่ร้านซิ่งหลินพร้อมกัน

เซี่ยปิงชิงและคังอันเหอเห็นเซี่ยปิงหรุ่ยกลับมาก็ดีใจกันหน้าบาน “ปิงหรุ่ย กลับมาจากซีอานแล้วเหรอ?”

“ใช่ กลับมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”

เซี่ยปิงหรุ่ยพูดพลางยิ้ม จากนั้นก็หันไปมองเซี่ยปิงชิงแล้วพูดขึ้นว่า “ปิงชิง คุณปู่และพ่อแม่ถามหาเธอและหลาน ๆ ทั้งวันเลย”

“ฉันก็ตั้งใจว่าจะหาเวลาว่าง ๆ กลับไปเยี่ยมพวกท่านสักหน่อย”

เซี่ยปิงชิงพูดถึงแผนของตัวเอง จากนั้นก็ถามด้วยความอยากรู้ว่า “เป็นไง พ่อแม่รู้สึกดีกับฟู่โฮ่วหลิ่นไหม?”

“คราวนี้ก็ราบรื่นดีนะ”

เซี่ยปิงหรุ่ยเล่าเรื่องราวคร่าว ๆ จากนั้นก็พูดถึงเรื่องนัดเจอกันวันเสาร์อย่างออกรสชาติ ด้านคังอันเหอก็ดูสนใจไม่แพ้กัน “งั้นเราตกลงตามนี้”

พอถึงวันเสาร์ เซี่ยปิงหรุ่ยก็ไปที่บ้านตระกูลเจี่ยงก่อน จากนั้นหล่อนกับเซี่ยปิงชิงก็พาเด็ก ๆ ไปที่บ้านตระกูลฉิน ส่วนคังอันเหอก็ตรงไปที่นั่นเพียงลำพัง

วันนี้ชิงชิงและเฉินเฉินพาเสี่ยวฮวาเพื่อนรักมาด้วย

“เสี่ยวฮวา…มานี่เร็ว”

เมื่อสุดสัปดาห์ที่แล้ว ทั้งสามคนเล่นด้วยกันอยู่ตลอด พอมาถึงโรงเรียนอนุบาลก็ยังอยู่ด้วยกันเสมอ ทำให้ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิม เซี่ยปิงหรุ่ยและคังอันเหอไม่เคยเจอเสี่ยวฮวา เลยพากันถามด้วยความอยากรู้ พอรู้ว่าเป็นเพื่อนของชิงชิงและเฉินเฉินก็ยกยิ้มพลางเอ่ยทักทายอย่างเป็นมิตร

แต่เซี่ยปิงหรุ่ยกลับจ้องมองเด็กหญิงตรงหน้าก่อนจะอุทาน ‘หืม…?’ ขึ้นมาไม่ได้

“เด็กหญิงคนนี้หน้าเหมือนเฟิงจื่อจวิ้นจัง”

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

เสี่ยวฮวาเป็นอะไรกับเฟิงจื่อจวิ้นงั้นเหรอ?

ไหหม่า(海馬)