ทะลุมิติสู่ยุค 70 ไปแต่งงานกับผู้ชายคลั่งรัก - ตอนที่ 748 ไปดูให้เห็นกับตา(1)

ตอนที่ 748 ไปดูให้เห็นกับตา(1)

ตอนที่ 748 ไปดูให้เห็นกับตา(1)

เมื่อได้ยินฉินมู่หลานพูดเช่นนั้น หลี่เสวี่ยเยี่ยนก็หยุดคิดไปชั่วครู่ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าหล่อนและสามีอย่างเซี่ยเจ๋อเหว่ยไม่ได้เจอกันมานานมากแล้ว สามียุ่งอยู่กับธุรกิจที่เซินเจิ้น ส่วนหล่อนก็มีธุรกิจที่ต้องดูแลเช่นกัน จึงไม่มีเวลามากนัก

“มู่หลาน ถ้าฉันมีเวลาว่าง ฉันจะไปเยี่ยมเจ๋อเหว่ยนะ”

เมื่อเห็นว่าหลี่เสวี่ยเยี่ยนยังไม่เข้าใจความหมายของเธอ ฉินมู่หลานจึงพูดเข้าประเด็นมากขึ้น “พี่สะใภ้ ตอนนี้พี่กับพี่ใหญ่แยกกันอยู่นานเกินไปแล้ว มันอาจส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของพวกพี่ได้นะคะ”

หลี่เสวี่ยเยี่ยนกลับหัวเราะออกมาอย่างขบขัน พูดว่า “มู่หลาน เธอไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอก ฉันกับเจ๋อเหว่ยมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน ถึงแม้ตอนนี้เราจะอยู่กันคนละที่ ก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของพวกเราแน่นอน”

ฉินมู่หลานไม่คาดว่าหลี่เสวี่ยเยี่ยนจะไม่รู้สึกกังวลเลย จึงได้แต่พูดความจริงออกมา

“พี่สะใภ้ ฉันเพิ่งไปเซินเจิ้นมา แล้วพบว่าที่ตลาดวัสดุก่อสร้างมีพนักงานหญิงคนใหม่หน้าตาสวยมากคนหนึ่ง”

จากนั้นเธอก็เล่าเรื่องของเจียงเพ่ยหลิงให้ฟังทั้งหมด รวมถึงสิ่งที่เธอได้เห็น “ถึงพี่ใหญ่จะไม่ยอมรับ แต่ฉันก็แน่ใจว่าระหว่างเขาทั้งสองต้องมีอะไรบางอย่าง เพราะฉะนั้นพี่ควรไปดูด้วยตัวเองน่ะค่ะ”

“อะไรนะ…”

หลังจากที่ฟังจบแล้ว หลี่เสวี่ยเยี่ยนก็หน้าซีดเผือดด้วยความไม่อยากเชื่อ

“มันจะเป็นไปได้ยังไง…เจ๋อเหว่ยจะทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง”

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของหลี่เสวี่ยเยี่ยนเปลี่ยนไปมาก ฉินมู่หลานจึงรีบปลอบ “พี่สะใภ้ อย่าเพิ่งตกใจไป เจียงเพ่ยหลิงเป็นคนแบบที่ฉันเคยเห็นมาเยอะแล้ว หล่อนคงเห็นว่าพี่ใหญ่เป็นเถ้าแก่ตลาดวัสดุก่อสร้าง จึงเข้ามาตีสนิท วันนั้นตอนที่เยวี่ยจงจีและหลี่หมิงฮุยเข้าไปที่ร้าน หล่อนคนนั้นก็มองพวกเขาด้วยสายตาเป็นประกายเหมือนกัน หล่อนเป็นคนโลภ ฉันมั่นใจว่าพี่ใหญ่คงแค่หลงไปชั่วครู่ พี่ไม่ต้องกังวลหรอก”

ในตอนนี้ เสียงของฉินมู่หลานเหมือนกับลอยหายไปในอากาศ เพราะหลี่เสวี่ยเยี่ยนไม่ได้ยินอะไรเลยนอกจากประโยคที่ว่าเซี่ยเจ๋อเหว่ยมีผู้หญิงคนอื่น

ขณะนั้น เหยาจิ้งจือได้เดินเข้ามาและหันไปถามหลี่เสวี่ยเยี่ยน “เสวี่ยเยี่ยน เดี๋ยวเธอจะกลับบ้านคุณตากับคุณยายพร้อมกับเสี่ยวอวี่ไหม?”

แต่หลี่เสวี่ยเยี่ยนกลับไม่ได้ยินและไม่ได้ตอบคำถามใด ๆ

เหยาจิ้งจือจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าสีหน้าของลูกสะใภ้คนโตดูแปลกไป จึงรีบหันไปถามฉินมู่หลานว่า “มู่หลาน พี่สะใภ้ของเธอเป็นอะไร?”

ฉินมู่หลานมีอาการลังเล แต่ก็ไม่ได้พูดเรื่องเซี่ยเจ๋อเหว่ยออกมาทันที

แต่ในจังหวะนั้นหลี่เสวี่ยเยี่ยนก็รู้สึกตัว เมื่อเห็นแม่สามีถามฉินมู่หลาน หล่อนจึงพูดขึ้นตรง ๆ ว่า “แม่คะ เจ๋อเหว่ยมีผู้หญิงอื่น”

“อะไรนะ…เป็นไปไม่ได้…”

เหยาจิ้งจือปฏิเสธทันที แต่เมื่อเห็นลูกสะใภ้คนโตหน้าซีด จึงอดใจเต้นไม่ได้และได้เอ่ยถามอย่างระมัดระวังว่า “จริงเหรอ เจ๋อเหว่ยทำผิดต่อเธอจริง ๆ เหรอ?”

หลี่เสวี่ยเยี่ยนพูดเรื่องของเซี่ยเจ๋อเหว่ยและเจียงเพ่ยหลิงด้วยความขมขื่นใจ ก่อนจะพูดปิดท้ายว่า “แม่คะ พรุ่งนี้ฉันจะไปเซินเจิ้น”

เหยาจิ้งจือก็ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินเรื่องเหล่านี้ เมื่อเห็นลูกสะใภ้พูดแบบนี้ หล่อนก็พูดโดยไม่ลังเลว่า “ได้ แม่จะไปกับเธอด้วย อยากถามเซี่ยเจ๋อเหว่ยให้รู้แล้วรู้รอดเหมือนกันว่าเขาคิดอะไรอยู่”

แต่เดิม ฉินมู่หลานแค่อยากให้หลี่เสวี่ยเยี่ยนไปคุยกับเซี่ยเจ๋อเหว่ยให้รู้เรื่อง แต่กลับกลายเป็นว่าแม้แต่แม่สามีก็รู้แล้ว เมื่อเห็นว่าทั้งสองกำลังจะไป เธอจึงอดพูดขึ้นไม่ได้ว่า “หรือว่า…ให้ฉันไปด้วยดีคะ”

ช่วงนี้หลี่เสวี่ยเยี่ยนวิ่งไปมาหลายที่ ทำให้ร่างกายตื่นตัวกว่าแต่ก่อนมาก ตอนที่ได้ยินว่าสามีมีผู้หญิงอื่น หล่อนแค่ตั้งตัวไม่ทัน แต่ตอนนี้เมื่อรู้สึกตัวแล้ว ก็ค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลง

“มู่หลาน เธอเพิ่งกลับมา ไม่ต้องไปกับพวกเราหรอก ฉันไปกับแม่สองคนก็พอ แต่ว่าเรื่องนี้เธออย่าเพิ่งบอกคนอื่นนะ ฉันกับแม่จะไปเงียบ ๆ แล้วดูว่าเซี่ยเจ๋อเหว่ยทำผิดจริงหรือเปล่า”

ฉินมู่หลานพบว่าพี่สะใภ้สงบสติอารมณ์ลงแล้วจึงวางใจ แต่ต่อให้จะมีแม่สามีไปด้วย เธอก็ยังไม่ค่อยวางใจอยู่ดี “แม่ หรือจะให้เหยาอู่ไปกับพวกคุณด้วย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหยาจิ้งจือจึงพยักหน้าและพูดว่า “ถูกแล้ว ให้เหยาอู่ไปด้วยกัน ถ้าเซี่ยเจ๋อเหว่ยทำผิดต่อเสวี่ยเยี่ยนจริง ๆ แม่จะให้เหยาอู่จัดการกับเขาอย่างหนัก”

เมื่อเห็นว่าแม่สามียินยอมให้เหยาอู่ไปด้วย เธอก็วางใจ

เมื่อคิดว่าต้องออกเดินทางพรุ่งนี้ เหยาจิ้งจือและหลี่เสวี่ยเยี่ยนก็พาเสี่ยวอวี่กลับไปยังบ้านหลังใหญ่ของตระกูลเหยา และยังต้องบอกเหยาอู่เรื่องไปเซินเจิ้นในวันพรุ่งนี้ด้วย

หลังจากเหยาจิ้งจือและคนอื่น ๆ ออกไป เซี่ยเจ๋อหลี่และฉินมู่หลานก็พาลูก ๆ กลับเข้าห้อง

หลังจากเซี่ยเจ๋อหลี่กล่อมลูก ๆ นอนแล้ว เขาจึงหันไปถามฉินมู่หลาน ว่า “เกิดอะไรขึ้น ผมเห็นสีหน้าแม่กับพี่สะใภ้ไม่ค่อยดี”

ฉินมู่หลานไม่ได้ปิดบังเซี่ยเจ๋อหลี่และเล่าเรื่องของเซี่ยเจ๋อเหว่ยให้ฟังทั้งหมด

ฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว สีหน้าของเซี่ยเจ๋อหลี่ก็ขรึมลง

“พี่ใหญ่โง่เขลาจริง ๆ เขาทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง”

ฉินมู่หลานส่ายหัวแล้วกล่าวว่า “นั่นน่ะสิ พี่ใหญ่คิดอะไรของเขาอยู่ เสี่ยวอวี่ก็โตขนาดนั้นแล้ว ฉันหวังว่าแม่กับพี่สะใภ้ไปหาเขาคราวนี้ คงจะแก้ไขปัญหาได้ลุล่วง”

ตอนแรกเซี่ยเจ๋อหลี่ยังไม่ทราบเรื่องราวทั้งหมด แต่ตอนนี้เมื่อได้ทราบแล้ว เขาอยากจะติดตามไปด้วย

ฉินมู่หลานรู้เรื่องแล้วอดขำไม่ได้ “ถ้าคุณมีเวลา ก็ไปด้วยได้นะ”

อย่างไรก็ตาม…เซี่ยเจ๋อหลี่กลับไม่มีเวลา

“เฮ้อ…รอให้แม่กลับมาค่อยถามแล้วกัน ดีนะที่คุณแนะนำให้เหยาอู่ไปด้วย พวกเราจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของคุณแม่กับพี่สะใภ้”

ฉินมู่หลานพยักหน้า “จริงสิ พวกเรารอข่าวจากพวกเขากันเถอะ”

อีกด้านหนึ่ง เหยาจิ้งจือและนายท่านเหยาก็บอกว่าจะพาพวกเหยาอู่ไปยังเซินเจิ้นด้วยกัน

นายท่านเหยาแปลกใจถามว่า “จู่ ๆ จะไปเซินเจิ้นกันทำไม”

เหยาจิ้งจืออยากจะไปตรวจสอบเรื่องของลูกชายคนโตด้วยตัวเอง หล่อนจึงไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่บอกว่าอยากจะไปเยี่ยมเซี่ยเหวินปิงและเซี่ยเจ๋อเหว่ยกับหลี่เสวี่ยเยี่ยน แต่พวกหล่อนเป็นผู้หญิงทั้งคู่ หากออกเดินทางไกลเพียงลำพังก็กังวลอยู่บ้าง จึงต้องให้เหยาอู่ไปด้วย

นายท่านเหยาได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ และให้เหยาอู่ติดตามไปด้วย

วันรุ่งขึ้น เหยาจิ้งจือ หลี่เสวี่ยเยี่ยน เหยาอู่ และเหยาลิ่วไปเซินเจิ้นด้วยกัน ครั้งนี้เพื่อให้ไปถึงเร็วขึ้น พวกเขาจึงเลือกเดินทางด้วยเครื่องบิน

เมื่อพวกเขาเดินทางไปถึงเซินเจิ้น พวกเขาก็ไม่ได้รีบไปหาเซี่ยเหวินปิงทันที

เหยาอู่และเหยาลิ่วแปลกใจเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม ทำได้แค่เดินตามเหยาจิ้งจือและหลี่เสวี่ยเยี่ยนไปเงียบ ๆ

หลี่เสวี่ยเยี่ยนหันไปมองเหยาจิ้งจือถามว่า “แม่คะ เราจะไปตลาดวัสดุก่อสร้างเลยไหมคะ?”

เหยาจิ้งจือเหลือบมองลูกสะใภ้แล้วกล่าวว่า “อย่าเพิ่งรีบร้อน พวกเราหาที่พักผ่อนก่อน อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยไปก็ยังทัน”

หลี่เสวี่ยเยี่ยนร้อนใจมาก แต่พอได้ยินคำพูดของแม่สามี หล่อนก็อดมองตนเองไม่ได้ จึงได้สังเกตเห็นว่าตนเองอยู่ในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยและใบหน้าซีดเซียวเพราะการเดินทางขนาดไหน หล่อนจึงพยักหน้าและกล่าวว่า “ค่ะ พวกเราหาที่พักผ่อนก่อน”

แม่สามีกับลูกสะใภ้หาที่พักเสร็จก็นอนพักสักครู่ใหญ่ จากนั้นค่อยตื่นขึ้นมาแต่งตัว พอพวกหล่อนแต่งตัวเสร็จก็ตกเย็นพอดี

“แม่คะ ตลาดวัสดุก่อสร้างคงเลิกงานกันหมดแล้วมั้ง”

“ไม่หรอก นี่เพิ่งจะกี่โมงเอง”

แม่สามีกับลูกสะใภ้พูดคุยกันพลางเดินไปยังตลาดวัสดุก่อสร้างพลาง โดยมีเหยาอู่และเหยาลิ่วเดินตามพวกหล่อนเงียบ ๆ

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

เรื่องถึงหูพี่สะใภ้แล้ว คราวนี้จะได้รู้กันล่ะว่ามีคนนอกใจจริงไหม

ไหหม่า(海馬)