ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 166 ไร้ยางอาย ยังอยากทำตัวใหญ่โต

บทที่ 166 ไร้ยางอาย ยังอยากทำตัวใหญ่โต

ซูจิ่งหยางชั่วขณะหนึ่ง พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ท้ายที่สุดแล้วซูหยางก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่เพียงว่าเมื่อคืนตัวเองมึนงงไปหมด ไม่รู้ว่าหลับไปได้อย่างไร พอตื่นขึ้นมาตอนเช้าตรู่ก็เห็นภาพที่หอมหวานเช่นนี้ แม้แต่ ซูจิ่งหยางเองก็ไม่รู้เรื่อง

“พี่สาว นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ พี่อย่าคิดว่าน้องสาวอย่างฉันถูกรังแกง่ายๆ นะ ต้องอธิบายให้พวกเราฟังให้ชัดเจน”

ป้าจางยืนมองเหตุการณ์เหล่านี้อยู่ข้างๆ ในใจหัวเราะร่าอย่างสุขใจ ดีใจมาก จนแทบจะปิดบังความรู้สึกบนใบหน้าไว้ไม่อยู่ มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกขึ้นเล็กน้อย

“จะอธิบายอะไรให้พวกคุณเข้าใจก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าลูกสาวบ้านคุณไร้ยางอายขนาดนี้หรือเปล่า คืนดึกดื่นแบบนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

คุณยายตระกูลตระกูลซูก็ถือว่าได้เปิดหน้าฉากกับคุณป้าจางอย่างสมบูรณ์แล้ว แม้จะรู้ว่าคุณป้าจางไม่ใช่คนดีอะไร แต่คุณยายตระกูลตระกูลซูก็ยังไม่อยากเชื่อว่าคุณป้าจางจะโหดร้ายกับตัวเองขนาดนี้ได้ในวันหนึ่ง เมื่อถึงขั้นลงมือกับลูกชายแท้ๆ ของตัวเองแล้ว คุณยายตระกูลตระกูลซูก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ควรปล่อยให้คุณป้าจางลอยนวลอีกต่อไป

“แม่ครับ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น แม่ครับ จริงๆ แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ลูกก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นนะครับ”

น้ำตาของซูจิ่งหยางไหลไม่หยุดราวกับสายน้ำ เมื่อได้ยินคุณยายตระกูลตระกูลซูตะโกนถามว่าเกิดอะไรขึ้น ซูจิ่งหยางก็สะดุ้งเฮือกราวกับถูกไฟช็อต รีบตอบคำถามของคุณยายตระกูลตระกูลซูทันที

“แม่รู้ แม่รู้ทุกอย่าง ลูกชายของแม่ดีขนาดนี้ จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้ แน่นอนว่าต้องถูกพวกคนชั่วช้าไร้ยางอายพวกนั้นหลอกแน่ๆ แม่จะต้องเอาเรื่องให้ลูกแน่”

ขณะที่พูดประโยคเหล่านี้ คุณย่าแห่งตระกูลซูก็เก็บเสื้อผ้าที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วค่อยๆ สวมให้ซูจิ่งหยาง โชคดีที่เขายังสวมเสื้อผ้าชั้นในอยู่ มีแค่เสื้อนอกเท่านั้น พอสวมเสร็จแล้ว ดูซูจิ่งหยางก็ยังคงมีท่าทางเป็นสุภาพบุรุษอยู่

แต่จางซีเหยียนที่อยู่บนเตียงกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย ส่วนป้าจางก็ยังคงยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นอย่างใจเย็นลุงจางที่อยู่นอกประตูนั้น ตอนแรกก็แค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ในที่สุดก็มองเห็นแผนการของป้าจางและลูกสาวอย่างชัดเจน ครั้งสุดท้ายเขาไม่พูดอะไรเลย เงียบๆ กลับเข้าห้องของตัวเองไปนอนต่อ ราวกับว่าเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับลุงจางเลย ดูเหมือนเขาจะวางตัวเป็นกลางจริงๆ คนที่ไม่รู้อาจคิดว่าลุงจางมีบุคลิกสูงส่งเหนือโลกเสียอีก

แต่คุณยายแห่งตระกูลซูกลับทนดูท่าทีของจางซีเหยียนแบบนี้ไม่ได้

คุณยายแห่งตระกูลซูที่ไม่เคยดุด่าจางซีเหยียนมาก่อน ตอนนี้กลับจ้องมองจางซีเหยียนด้วยสายตาเฉียบคม เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเสียใจหยิบเสื้อผ้าของจางซีเหยียนที่อยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วฟาดไปที่หน้าของเธออย่างแรง เกือบจะเป็นการตบหน้าเธอเลยทีเดียว

“รีบใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้ เป็นผู้หญิงทำไมถึงไม่รู้จักละอายแบบนี้”

จางซีเหยียนยืนตะลึงอยู่กับที่ เธอไม่คิดว่าคุณยายตระกูลซูจะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ ไม่เหมือนกับที่แม่ของเธอบอกเลยว่าแค่นอนกับซูจิ่งหยางคืนเดียว คุณยายตระกูลซูก็จะดีใจมาก ยิ้มแย้มแจ่มใส และขอร้องให้ซูจิ่งหยางแต่งงานกับเธอ

ป้าจางก็ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ เมื่อเห็นคุณยายตระกูลซูปฏิบัติต่อลูกสาวของตัวเองแบบนี้ ตั้งแต่เริ่มต้นแบบนี้ อาจจะไม่สามารถปล่อยให้มันพังไปได้แบบนี้

“เอ๊ะ อย่างน้อยฉันก็ยังเรียกคุณว่าพี่สาว แต่นี่คุณพูดอะไรออกมาแบบนี้ อะไรกันที่บอกว่าลูกสาวของฉันไม่รู้จักละอาย ใครจะรู้ล่ะว่าลูกชายของคุณนั่นแหละที่เจ้าชู้จนเป็นนิสัย แม้แต่ลูกพี่ลูกน้องของตัวเองก็ไม่ไว้หน้า”

ป้าจางนี่ทำอะไรออกมาได้ทุกอย่างจริงๆ

คุณยายแห่งตระกูลซูยิ่งรู้สึกว่าคนติดการพนันไม่มีใครดีเลยสักคน ถ้ารู้แต่แรกก็คงไม่ควรรับป้าจางเข้ามาอยู่ด้วย

“ไม่รู้ว่าใครกำลังป่วนอยู่เบื้องหลัง ตอนนี้ให้เด็กสองคนใส่เสื้อผ้าก่อนเถอะ ไปคุยกันที่ห้องใหญ่กัน”

ตอนนี้ซูจิ่งหยางได้สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว คุณย่าตระกูลซูช่วยพยุงซูจิ่งหยางที่กำลังคุกเข่าอยู่ให้ลุกขึ้น จากนั้นก็ผลักซูจิ่งหยาง เบาๆ พร้อมกับพูดประโยคนั้น ซูจิ่งหยางเข้าใจทันทีแล้วรีบออกจากห้องนั้นไป

“แม่ เรื่องนี้จะสำเร็จหรือเปล่า ทำไมฉันรู้สึกว่าท่าทีของคุณย่าซูโจวแปลกๆ จัง” จางซีเหยียนพูดประโยคนี้กับป้าจางด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างออดอ้อนและขมวดคิ้วเล็กน้อย

ป้าจางทำท่าทางมั่นใจว่าจะชนะ ยิ้มให้กับจางซีเหยียน

“เธอดูฉันสิ คราวนี้พวกเราจะได้อยู่ในตระกูลซูตลอดไปจริงๆ แล้ว ใส่เสื้อผ้าก่อนนะ”

ซูจิ่งหยางเพิ่งเข้ามาในห้องด้านใน พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นหลี่เก๋อเฟยทันทีอย่างไรก็ตาม ในตอนนี้หลี่เก๋อเฟยก็ไม่ได้จ้องมองไปที่ซูจิ่งหยางด้วยดวงตาเบิกกว้างและท่าทีโกรธเกรี้ยวเหมือนเมื่อครู่นี้

เพียงแค่เมื่อสักครู่ที่หลี่เก๋อเฟยเปิดผ้าห่มที่ซูจิ่งหยางและจางซีเหยียนนอนอยู่ และเห็นว่าทั้งคู่ยังแต่งตัวเรียบร้อย ความโกรธในใจของหลี่เก๋อเฟยก็เริ่มลดลงบ้างแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเห็นท่าทีของซูจิ่งหยางที่คุกเข่าขอโทษตนเอง หลี่เก๋อเฟยก็ไม่ค่อยเชื่อในใจว่า ซูจิ่งหยาง จะแอบนอนกับจางซีเหยียนลับหลังเธอจริงๆเมื่อเข้าไปนั่งในห้องด้านใน เพียงชั่วครู่หลี่เก๋อเฟยก็เริ่มคาดเดาว่า บางทีทั้งหมดนี้อาจเป็นแผนการของจางซีเหยียนและป้าจางก็ได้

เมื่อมองดูซูจิ่งหยางที่มีท่าทางน่าสงสารเช่นนั้น หลี่เก๋อเฟยยิ่งรู้สึกว่ามันเป็นเช่นนั้นจริงๆ

ไม่นานนัก จางซีเหยียนก็ก้มหน้าเดินเข้ามามองดูป้าจางอีกครั้ง เธอมีท่าทางองอาจผึ่งผายเหมือนแม่ไก่ที่เพิ่งออกไข่ เชิดหน้าอวดโฉมไปทั่ว ราวกับกลัวว่าจะมีใครสักคนไม่รู้เรื่องนี้

“พูดมาสิ พวกคุณวางแผนยังไง ฉันเป็นสาวบริสุทธิ์ถูกพวกคุณทำให้เสียหาย ยังไงก็ต้องได้เป็นเมียเอกนะ”

ป้าจางเป็นคนเอ่ยปากก่อน ดีเหมือนกัน เข้าเรื่องเลยทีเดียว

ตอนนี้ ซูจิ่งหยางก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่คิดเลยว่าป้าจางจะวางกับดักหลานชายแท้ๆ ของตัวเอง นั่นมันลูกสาวแท้ๆ ของเธอนะ เอามาให้คนอื่นดูแบบนี้ ช่างไม่มีความละอายเอาเสียเลยซูจิ่งหยางที่อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ได้แต่มองดูตัวเองกลายเป็นคนโง่ที่ถูกหลอก แต่การให้ตัวเองแต่งงานกับจางซีเยียนเป็นภรรยาเอก และให้หลี่เก๋อเฟยเป็นภรรยารอง เป็นเรื่องที่เลวร้ายและอกตัญญูเกินไป ไม่ใช่สิ่งที่คนมีคุณธรรมอย่างซูจิ่งหยางจะทำลงได้

ซูจิ่งหยางเงยหน้าขึ้นด้วยความกล้าหาญ แล้วตะโกนไปทางป้าจางและจางซีเยียน

“เป็นไปไม่ได้ ผมจะไม่มีวันให้เก๋อเฟยเป็นภรรยารองเด็ดขาด ซีเยียนเป็นน้องสาวของผมก็จริง แต่เรื่องที่ผิดศีลธรรมเช่นนี้ ผมไม่มีทางทำได้แน่นอน ป้าจางอย่าได้ใส่ร้ายคนดีเช่นนี้เลย”