ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 169 คุณลุงจางยังอยากจะลงมือทำร้ายคนอีกหรือ

บทที่ 169 คุณลุงจางยังอยากจะลงมือทำร้ายคนอีกหรือ

“อยู่ต่อหรือ คุณยังคิดจะอยู่ต่ออีกหรือ ดูท่าทางที่พวกเขาไล่ครอบครัวเราสิ ตอนนี้แค่พวกเขาไม่เปิดเผยเรื่องนี้ก็ถือว่าดีแล้ว”

ตอนนี้คุณป้าจางมองคุณลุงจางด้วยสายตาดุร้าย

คุณลุงจางยังคงมีสีหน้างุนงงสงสัย ยังคิดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ นี่ก็แค่ซูจิ่งหยางไม่อยากแต่งงานกับลูกสาวของเขาไม่ใช่หรือ ขอเงินก้อนหนึ่งแล้วค่อยจากไปก็ยังไม่สายนี่นา

“แล้วทำไมครอบครัวของพวกเขาถึงไม่สามารถจ่ายเงินเพื่อจบเรื่องนี้ได้ล่ะ หรือว่าคุณจะให้พวกเรากลับไปมือเปล่าอย่างนั้นหรือ บ้านเก่าก็กลับไปไม่ได้แล้ว ถ้าไม่มีเงินติดตัวไว้ใช้ระหว่างทาง พวกเราคงจะอดตายแน่”

คราวนี้เกี่ยวข้องกับปัญหาชีวิตและความตายของตัวเอง คุณลุงจางจึงกระตือรือร้นมาก นี่เป็นคำพูดที่ยาวที่สุดที่เขาพูดตั้งแต่มาถึงตระกูลซู แต่มันจะมีประโยชน์อะไร มันก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้ป้าจางมองหน้าลุงจางด้วยสายตาดุดัน

“เมื่อคืนที่เราทำเรื่องนั้นกับซูซินหยาง ก็ได้วางยาเขาไปแล้ว น่ากลัวว่าเด็กสาวคนนั้นจะหายาแก้มาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ถ้าเราทำเรื่องให้ใหญ่โตขึ้นจริงๆ แล้วไปขึ้นศาล คนที่จะเสียเปรียบก็มีแต่พวกเราเท่านั้น ทำไมคุณถึงยังมองสถานการณ์ไม่ออกอีกล่ะ”

ป้าจางพูดประโยคหลังๆ ด้วยน้ำเสียงตำหนิลุงจางเล็กน้อย โอ้ ช่วงเวลานี้เองที่ทำให้คุณย่าแห่ง ตระกูลซูรู้สึกสงสัยและไม่เข้าใจมากที่สุด ป้าจางเห็นอะไรดีในตัวลุงจางกันแน่ ทำไมถึงได้ทุ่มเทจิตใจให้เขาขนาดนี้

แม้ว่าลุงจางจะเข้าใจแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกไม่พอใจอยู่ดีทันใดนั้น ลุงจางก็เข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา เขาก้าวเท้ายาวๆ อย่างแข็งทื่อ พยายามจะเดินออกไปนอกประตู

ป้าจางเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี รีบกอดลุงจางเอาไว้ทันที

“คุณจะทำอะไร พวกเราไม่ได้อยู่ในฐานะที่ถูกต้องอยู่แล้ว ตอนนี้ถ้าคุณไป ก็จะเป็นแค่การไปหาความอับอายให้ตัวเองเท่านั้น”

“อะไรเรียกว่าการทำให้ตัวเองอับอาย ตอนนี้ฉันต้องการจะตายพร้อมกับพวกเขา รอให้ฉันไปที่ห้องครัวเอามีดมาจับพวกเขาเป็นตัวประกัน ฉันอยากจะดูว่า เมื่อเห็นเลือดสักหน่อย พวกคนเหล่านี้จะยอมจ่ายเงินออกมาบ้างไหม”

ลุงจางพูดประโยคนี้ด้วยความตื่นเต้นมาก ร่างกายสั่นไม่หยุด

ป้าจางกลับยิ่งกอดลุงจางแน่นขึ้น กลัวว่าถ้าตัวเองไม่ระวังปล่อยมือแม้แต่นิดเดียว ลุงจางจะไปทำร้ายคนจริงๆ ถึงตอนนั้นมันจะไม่ใช่แค่ปัญหาหนี้พนันเล็กน้อยอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นเรื่องชีวิตและความตายเลยทีเดียว”คุณก็เห็นหน้าลูกสะใภ้คนใหม่ของพวกเขาแล้วไม่ใช่หรือ พวกเราไม่มีทางได้เปรียบหรอก มีแต่จะทำให้คุณต้องเสียชีวิตไปเปล่าๆ ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าคุณจะถูกตัดสินประหารชีวิตหรือเปล่า”

แต่เดิมลุงจางก็เป็นแค่นักพนันเท่านั้น ไม่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับการฆาตกรรม หลังจากได้ยินประโยคนี้แล้ว เขาก็หยุดมือและยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

จากนั้นป้าจางก็เก็บข้าวของคนเดียว ครอบครัวของพวกเขาเดินจากไปอย่างหมดท่า

หลี่เก๋อเฟยแอบสังเกตครอบครัวของป้าจางอยู่เงียบๆ ในบ้าน กลัวว่าพวกเขาจะก่อเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นมาอีก ถ้าครอบครัวนี้จากไปแล้วยังเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาอีก ก็คงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไรอย่างไรก็ตาม โชคดีที่ป้าจางและครอบครัวทั้งหมดได้ออกไปจากประตูบานนี้แล้ว

“ระบบแจ้งเตือน ภารกิจเสร็จสิ้นอย่างเป็นทางการแล้ว เพิ่ม 50 คะแนน”

ว้าว คะแนนเยอะขนาดนี้เลยเหรอหลี่เก๋อเฟยอดไม่ไหวจนต้องอ้าปากกว้าง เธอแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าเพิ่งได้ยินระบบพูดอะไรออกมา

ฉันเพิ่งทำภารกิจอะไรสำเร็จ ทำไมถึงได้คะแนนเพิ่มขึ้นมากมายขนาดนี้

“การแจ้งเตือนจากระบบ เจ้านายเพิ่งขับไล่ป้าจางผู้เป็นอันธพาลไป เป็นการกระทำที่ทำให้ผู้คนรู้สึกสะใจ ภารกิจรองสำเร็จแล้ว ขอแสดงความยินดีกับเจ้านายที่เลื่อนระดับขึ้นอีกหนึ่งขั้น” หลี่เก๋อเฟยได้ยินประโยคนี้แล้วรู้สึกตื่นเต้นและดีใจเป็นอย่างมาก

เธอไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถทำภารกิจที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้สำเร็จได้โดยไม่รู้ตัว หลี่เก๋อเฟยดีใจจนแทบจะลอยได้ เกือบจะเต้นระบำอยู่ตรงนั้นแล้ว

“ภรรยา กินข้าวได้แล้ว”

เห็นหลี่เก๋อเฟยจ้องมองไปทางที่ครอบครัวของป้าจางเดินจากไปโดยไม่ขยับเขยื้อน ซูจิ่งหยางอดไม่ได้ที่จะเรียกหลี่เก๋อเฟยหนึ่งครั้งหลังจากได้ยินเสียงนั้น หลี่เก๋อเฟยก็รู้ว่าเป็นซูจิ่งหยางที่กำลังเรียกเธอ แม้จะไม่หันไปมอง

หลังจากกลอกตาใส่อากาศ หลี่เก๋อเฟยก็เดินเข้าบ้านไปเลย โดยไม่แม้แต่จะมองหน้าซูจิ่งหยาง

แม้ว่าหลี่เก๋อเฟยจะรู้ว่าซูจิ่งหยางถูกใส่ร้าย แต่เหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นเมื่อเช้านี้ที่เกิดขึ้นต่อหน้าเธอ ทำให้เป็นไปไม่ได้ที่หลี่เก๋อเฟยจะให้อภัยซูจิ่งหยางได้ง่ายๆตอนนี้ช่วงเวลาอาหาร จำนวนคนกลับลดลงไปมากอย่างกะทันหัน คุณยายแห่งตระกูลซูรู้สึกเหงาอยู่บ้าง ก็นะ คนแก่ชอบความคึกคักสนุกสนานนี่แหละ

ระหว่างทานอาหารก็มีเรื่องให้สังเกต หลังจากเรื่องคราวที่แล้ว ก็ไม่ค่อยพูดจาแล้ว ตอนกินข้าวก็ไม่ได้อึกทึกครึกโครมเหมือนแต่ก่อน

เหลือแค่หลี่เก๋อเฟยกับซูจิ่งหยางแล้ว เพราะเรื่องเมื่อเช้านี้ ซูจิ่งหยางก็ไม่กล้าชวนหลี่เก๋อเฟยคุยก่อน ตัวเองเพิ่งถามหลี่เก๋อเฟยไปนิดหน่อยเท่านั้น ไม่คิดว่าหลี่เก๋อเฟยจะไม่แม้แต่จะมองหน้าตัวเองเลยครั้งนี้ ซูจิ่งหยางระมัดระวังมาก เขามองหลี่เก๋อเฟยเป็นระยะ แต่หลี่เก๋อเฟยไม่ได้มองมาทางซูจิ่งหยางเลยแม้แต่น้อย ไม่มีทีท่าว่าจะพูดคุยกับซูจิ่งหยางเลย

คุณยายแห่งตระกูลซู มองดูคนทั้งสองแล้วก็รู้ว่าเป็นเพียงการทะเลาะกันของสามีภรรยา อีกไม่กี่วันก็คงดีขึ้นเอง

คุณยายแห่งตระกูลซูจึงก้มหน้าก้มตากินข้าว แต่ผ่านไปหลายวัน หลี่เก๋อเฟยกับ ซูจิ่งหยางก็ยังไม่พูดคุยกัน

ไม่มีครอบครัวของป้าจาง อีกทั้งคุณปู่แห่งตระกูลซูก็สุขภาพดีขึ้น ตระกูลซูจึงสงบเงียบลงมากในช่วงนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่นานคุณยายแห่งตระกูลซูก็ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านเก่าของตระกูลซู

“ปัง! ปัง! ปัง!”

เสียงประทัดดังสนั่น ตามด้วยเสียงหัวเราะและคำอวยพรจากทุกคนที่มีความสุขร่วมกัน

“ยินดีด้วยนะ คุณยายซู”

“ยินดีด้วย”

“ยินดีด้วยนะคะ คุณยายแห่งตระกูลซู”

“อ๋อ ขอบคุณ ขอบคุณ”

คุณยายแห่งตระกูลซูได้รับคำอวยพรมากมายจากเพื่อนบ้านเก่าๆ ตั้งแต่อยู่ที่หน้าประตู

คนส่วนใหญ่ยังนำของขวัญมาด้วย โชคดีที่หลี่เก๋อเฟยได้คาดการณ์เหตุการณ์เช่นนี้ไว้แล้ว จึงได้จัดเตรียมงานเลี้ยงไว้ข้างใน

และยังจ้างคนรับใช้ชั่วคราวมาดูแลแขกเหล่านี้ไว้ล่วงหน้าแล้วด้วยตระกูลซู คุณยายยิ่งมองหลี่เก๋อเฟยก็ยิ่งรู้สึกถูกชะตา และยิ่งรู้สึกว่าการหมั้นหมายที่ตกลงกันไว้แต่แรกนั้นช่างดีเหลือเกิน

“ยินดีด้วย ยินดีด้วย”

คุณยายพูดประโยคนี้ไม่หยุด ศิลปินไม่คิดว่าเพื่อนบ้านเก่าๆ จะมาแสดงความยินดีกับตนเอง ไม่คิดว่าทุกคนจะดีกับเธอขนาดนี้

“โอ้โห นี่ไม่ใช่คนเก่าตระกูลซูหรอกหรือ” หลี่เก๋อเฟยรู้สึกว่าเสียงนั้นคุ้นหู จึงหันกลับไปมอง