ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 179 การพบกันโดยบังเอิญของซูจิ่งหยางกับสาวน้อย

บทที่ 179 การพบกันโดยบังเอิญของซูจิ่งหยางกับสาวน้อย

หลังจากได้ยินคำพูดของแม่ตัวเอง นางก็ยืนขึ้นอย่างว่าง่าย แล้วคำนับให้แม่และคุณยายตระกูลซู ก่อนจะพูดอย่างช้า ๆ ว่า

“ขอบคุณเจ้าค่ะ งั้นข้าขอตัวออกไปก่อนนะเจ้าคะ”

คุณยายตระกูลซูมองดูสาวน้อยที่ทำตัวเก้อเขินแบบนี้ ในใจก็ไม่ได้รู้สึกยินดีนักหรอก แต่ก็พูดไม่ออกว่าตัวเองไม่ชอบเด็กคนนี้หรือเปล่า แต่เมื่อมองดูเด็กหญิงคนนี้ ซึ่งเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพี่สะใภ้จาง คุณยายตระกูลซูหลังจากได้ฟังแล้ว เมื่อเด็กหญิงพูดจบ ก็ยังแกล้งทำเป็นยิ้มแย้มพูดกับเด็กหญิง

“ไปเถอะ”

หลังจากพูดจบ คุณยายตระกูลซูก็โบกมือ เป็นสัญญาณให้เด็กหญิงออกไปเอง

แม้ว่าเด็กหญิงจะไม่พูดอะไร แต่ก็มีมารยาทมาก หลังจากคุณยายตระกูลซูพูดจบ เด็กหญิงก็ค้อมคำนับเงียบ ๆ ก่อนที่จะเดินตามสาวใช้ออกไปในขณะเดียวกัน ลูกสาวของพี่สะใภ้จางก็ได้จากไปในที่สุด หลังจากนั้นคุณยายตระกูลซูและพี่สะใภ้จางก็คุยกันถูกคอมากขึ้น

ส่วนอีกด้านหนึ่งในห้องเดียวกัน ซูจิ่งหยางและหลี่เก๋อเฟยกลับไม่ได้พูดคุยกันเลย

คนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง อีกคนนั่งอยู่ที่โต๊ะ พวกเขาแค่ดื่มชาเงียบ ๆ และอ่านหนังสือสักพัก ในยามว่าง ซูจิ่งหยางแอบมองหลี่เก๋อเฟย แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรหลังจากผ่านไปนาน ซูจิ่งหยางในที่สุดก็ทนไม่ไหวกับท่าทีของหลี่เก๋อเฟยแบบนี้ ปกติเห็นนางเป็นคนร่าเริงน่ารัก ทำไมช่วงนี้ถึงได้เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

“ภรรยา โจ๊กเช้านี้อร่อยไหม”

หลังจากพูดประโยคนี้จบ ซูจิ่งหยางก็เหมือนกำลังพูดกับอากาศ พูดไปหลายคำแต่ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ เลยนอกจากนี้หลี่เก๋อเฟยก็นอนนิ่งไม่ขยับบนเตียง

ซูจิ่งหยางถามด้วยน้ำเสียงระแวดระวัง แต่ไม่ได้รับการตอบสนอง จึงไม่กล้าพูดอะไรอีก

หลังจากผ่านไปสักพัก ซูจิ่งหยางมองดูหลี่เก๋อเฟยที่ยังคงนอนหันหลังให้เขาบนเตียง โดยไม่พูดอะไรเลย

ในที่สุด ซูจิ่งหยางก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาวางหนังสือในมือลงอย่างจริงจัง แล้วเดินไปที่ข้างเตียงที่หลี่เก๋อเฟยนอนอยู่ “ภรรยา ทำไมวันนี้ถึงไม่พูดอะไรเลยสักคำ? มีที่ไหนไม่สบายหรือเปล่า?”

แม้ว่าคำพูดนี้จะเป็นการถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ซูจิ่งหยางก็คิดไม่ออกจริง ๆ ว่าจะมีคำพูดอื่นใดที่จะสามารถชวนหลี่เก๋อเฟยคุยได้อีก

ซูจิ่งหยางรู้ดีว่าหลี่เก๋อเฟยกำลังงอนเขาอยู่ แต่สาเหตุที่งอนนั้นคืออะไร ซูจิ่งหยางคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก หลังจากพูดประโยคนั้นจบ ก็เหมือนกำปั้นของซูจิ่งหยางต่อยลงบนปุยนุ่น ทั้งตัวใช้แรงออกไปแต่ไม่มีที่ให้ลงแรง ทำให้ซูจิ่งหยางรู้สึกกระวนกระวายใจมาก

หลี่เก๋อเฟยยังคงไม่พูดอะไรสักคำ เพียงแค่หันหลังให้ซูจิ่งหยาง

ซูจิ่งหยางที่แต่เดิมยืนอยู่ข้างเตียงของหลี่เก๋อเฟย ตอนนี้ก็ทนไม่ไหวแล้ว จึงค่อย ๆ ลองนั่งลงที่ขอบเตียงของหลี่เก๋อเฟยอย่างระมัดระวัง หลี่เก๋อเฟยยังคงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ไม่พูดอะไรสักคำ และไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ

ทุกคนนั่งลงข้าง ๆ หลี่เก๋อเฟย ซูจิ่งหยางดูเหมือนจะฉวยโอกาสนี้

ซูจิ่งหยางรีบยื่นมือออกไปแตะแขนของหลี่เก๋อเฟยแล้วเขย่าเบา ๆ

หลี่เก๋อเฟยขยับตัวด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย เป็นสัญญาณให้ซูจิ่งหยางหยุดการกระทำ ถ้ายังขยับอีกนางจะโกรธจริง ๆ ซูจิ่งหยางมองดูหลี่เก๋อเฟยแบบนั้นก็รู้ว่าตัวเองกำลังหาเรื่องใส่ตัวเอง

หลังจากมองดูเงาด้านหลังของหลี่เก๋อเฟยเงียบ ๆ สักพัก ซูจิ่งหยางคิดว่าแบบนี้ก็ไม่ได้

มันน่าเบื่อเหลือเกิน มีภรรยาแต่เหมือนไม่มี ซูจิ่งหยางรู้สึกไม่สบายใจ แล้วด้วยความโมโห เขาก็เดินจากไป “ฮึ”

หลังจากส่งเสียงฮึเบา ๆ ซูจิ่งหยางก็สะบัดแขนเสื้ออย่างที่คิดว่าตัวเองดูเท่มาก จากนั้นจึงหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด

หลี่เก๋อเฟยแน่นอนว่ารู้ว่าซูจิ่งหยางเดินจากไปแล้ว แม้ว่านางจะไม่ค่อยพูดคุยกับหนอนหนังสือคนนี้สักเท่าไหร่ แต่สามีที่หน้าตาดีขนาดนี้ หลี่เก๋อเฟยก็ต้องคอยจับตาดูไว้อย่างแน่นอน หลี่เก๋อเฟยให้ความสนใจอย่างมากต่อทุกการกระทำของซูจิ่งหยาง

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้หลี่เก๋อเฟยยังไม่อยากให้อภัยซูจิ่งหยางง่าย ๆ ถึงแม้ว่าจะถูกใส่ร้าย แต่การขึ้นเตียงกับผู้หญิงอื่นก็เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ หากให้อภัยซูจิ่งหยางง่าย ๆ แบบนี้ มันก็เหมือนกับบอกซูจิ่งหยางว่าต่อไปนี้จะนอกใจอย่างไรก็ได้ เพราะยังไงเมียโง่ ๆ ที่บ้านก็ไม่ทำอะไรหรอก และจะให้อภัยเขาอย่างรวดเร็วอยู่ดี

ดังนั้นหลี่เก๋อเฟยจึงไม่ได้ตามไปด้วย

ซูจิ่งหยางไม่มีอะไรทำ จึงเดินไปเดินมาในบ้านหลังนี้มองดูสิ่งของเก่า ๆ เหล่านี้ ทำให้ซูจิ่งหยางนึกถึงตอนที่ยังเด็ก ตอนที่ตระกูลซูยังไม่ตกต่ำ ก่อนที่นายท่านซูจะล้มป่วย ในตอนนั้นครอบครัวยังอยู่กันอย่างสงบสุข ซูจิ่งหยางยังเป็นเด็กที่ไม่รู้เดียงสาต่อโลก ยังไม่เคยผ่านพบเจออะไรที่รุนแรงมาก่อนเลย

ไม่นึกเลยว่าเพียงแค่เวลาผ่านไปไม่กี่ปี ซูจิ่งหยางก็ได้ผ่านประสบการณ์มากมายขนาดนี้ ตั้งแต่ตัวเองสอบผ่านซิ่วไฉ แล้วก็แต่งงาน จนกระทั่งพ่อของเขาป่วยหนัก ตระกูลตกต่ำ ถูกทุกคนดูถูก แต่โชคดีที่ได้แต่งงานกับภรรยาที่ดีคนหนึ่ง และหลังจากนั้นก็วนเวียนไปมาจนสุดท้ายตัวเองก็ยังสามารถกลับมาได้อีกครั้ง

กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เวลาก็เลื่อนไหลผ่านปลายนิ้วของซูจิ่งหยางไปเช่นนี้ ซูจิ่งหยางเดินมาถึงสวนหลังบ้านเสียแล้ว ในตอนนี้ เขาเห็นเด็กสาวตัวน้อยสวมชุดสีชมพูอยู่ท่ามกลางดอกท้อ สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านเผยให้เห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของนาง แก้มทั้งสองข้างเป็นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย ทำให้คนมองอยากจะเข้าไปจุ๊บสักสองที

แต่ในเวลาเช่นนี้ กลับไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ เด็กสาวคนนั้นเลย

ซูจิ่งหยางยังคงจำไม่ได้ว่าเด็กสาวคนนี้เป็นใคร สวมชุดสวยงามเช่นนี้ ดูไม่เหมือนสาวใช้ในจวนเลย ซูจิ่งหยางด้วยความอยากรู้อยากเห็น ค่อย ๆ เดินไปข้างหน้าทีละก้าว

ในที่สุดก็มองเห็นได้ชัดเจน เด็กหญิงตัวน้อยคนนี้คือลูกสาวของพี่สะใภ้จาง

แต่ซูจิ่งหยางมองไปรอบ ๆ กลับไม่เห็นใครอยู่ข้าง ๆ เด็กหญิงคนนี้เลย นอกจากคนที่อยู่ข้างตัวเองแล้วก็ไม่มีใครอีก แล้วทำไมเด็กหญิงคนนี้ถึงเดินมาที่นี่ได้? นางไม่ควรจะอยู่ในห้องดื่มชาคุยกับพี่สะใภ้จางหรอกหรือ?

เด็กหญิงคนนี้ดูเรียบร้อยน่ารัก ตามหลักแล้ว ก่อนหน้านี้ไม่พูดอะไรสักคำ ตอนนี้เห็นซูจิ่งหยางควรจะค่อย ๆ ถอยหลังไป แต่เด็กสาวตัวน้อยคนนี้ไม่มีทีท่าจะถอยหลังเลยแม้แต่น้อย และไม่มีความรู้สึกกลัวซูจิ่งหยางแม้แต่นิดเดียว

ตรงกันข้าม นางยังคงชื่นชมดอกไม้อยู่ที่นี่ราวกับไม่มีใครอยู่รอบข้าง ไม่รู้ว่าเด็กสาวตัวน้อยคนนี้ตั้งใจทำแบบนี้หรือเปล่า ซูจิ่งหยางเข้าใกล้มาทางนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งสามารถมองเห็นเด็กสาวตัวน้อยคนนี้ได้อย่างชัดเจน

เด็กสาวตัวน้อยกลับยิ้มน้อย ๆ ให้กับทิศทางของซูจิ่งหยาง ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนเป็นพิเศษ

รอยยิ้มบาง ๆ นั้นเหมือนสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านใบหน้า ทำให้ผู้ที่ได้เห็นรู้สึกสบายใจเป็นอย่างยิ่ง