ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 191 มองตรงไปที่ซูจิ่งหยาง

บทที่ 191 มองตรงไปที่ซูจิ่งหยาง

แต่ซูจิ่งหยางเห็นด้วยตัวเองว่า ในช่วงพริบตาที่เห็นไป๋เชียนอวี้ หลี่เก๋อเฟยกลับสามารถมีพลังวังชาทันที

ยิ่งกว่านั้น ในช่วงวูบที่ไป๋เชียนอวี้แสดงความตกใจต่อหลี่เก๋อเฟย ซูจิ่งหยางก็สังเกตเห็นทั้งหมด สำหรับสองหญิงคู่นี้ ราวกับกำลังแสดงละคร ซูจิ่งหยางในใจก็นับถือผู้หญิงอย่างยิ่ง

“ที่นี่จะพูดถึงความคุ้นเคยหรือไม่คุ้นเคยได้อย่างไร พวกเจ้าสองพี่น้องช่วยข้า ข้าย่อมต้องตอบแทนบุญคุณ นี่ถึงจะสมเหตุสมผล แต่ข้าคิดแล้วว่า ที่ชนบทของเราไม่มีของดีพิเศษที่คนในเมืองหลวงจะสนใจ ดังนั้นข้าจึงส่งเงินตราไปให้ โดยหวังว่าพวกเจ้าสองพี่น้อง หากเห็นสิ่งของที่ชอบใจในเมืองหลวงก็ใช้เงินเหล่านี้ซื้อ นี่ก็คือความหมายดี ๆ ของข้า”

หลี่เก๋อเฟยก็คือหลี่เก๋อเฟย แม้ในใจจะไม่พอใจที่ไป๋เชียนอวี้เดินทางมาไกลเพื่อตามหาสามี แต่เรื่องบนหน้าตาก็ไม่สามารถเปิดเผยได้

“สินค้าของข้าค้างอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว ข้าอยากถามว่าสามารถพักที่บ้านพี่สาวได้ไหม? พี่สาวว่าอย่างไร? พี่เขย?”

เมื่อไป๋เชียนอวี้เรียก ‘พี่เขย’ คำสุดท้าย นางออกเสียงทีละคำอย่างชัดเจน กลัวว่าซูจิ่งหยางจะไม่ได้ยิน และไม่หันมามองนาง

ตามธรรมดา คำว่า ‘พี่เขย’ นี้ทำให้หลี่เก๋อเฟยได้ยินอย่างชัดเจน หลี่เก๋อเฟยหันมามองซูจิ่งหยางและจ้องมองเขาอย่างต่อเนื่อง

ในช่วงเวลานี้ซูจิ่งหยางกล้าพูดอะไรไม่ได้เลย สถานการณ์นี้ทำให้ซูจิ่งหยางรู้สึกคุ้นเคยราวกับเคยประสบมาก่อน ราวกับว่าไม่มีอะไรจะคุ้นเคยไปกว่านี้อีกแล้ว

แต่ซูจิ่งหยางยังคงไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี อากาศดูเหมือนจะหยุดนิ่งในขณะนั้น

“พูดอะไรสักคำสิ แม่นางไป๋กำลังถามคุณอยู่นะ”

หลังจากผ่านไปสักพัก ไม่มีใครพูดอะไรเลย หลี่เก๋อเฟยจึงจ้องหน้าซูจิ่งหยางอย่างดุดันเพื่อบังคับให้เขาพูด

ตอนนี้ซูจิ่งหยางราวกับกวางน้อยที่ถูกทำให้ตกใจ ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย สามารถตอบกลับอย่างสั้น ๆ อย่างยอม ๆ

แล้วซูจิ่งหยางดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเริ่มพูดขึ้น

“ข้าจะอยู่ต่อ พวกคุณสองคนคุยกันไปเถอะ ข้านึกขึ้นได้ว่ามีธุระนิดหน่อย ข้าจะไปก่อน”

แม้ว่าข้ออ้างนี้จะดูเลวร้ายมาก แต่เขาก็พูดออกมาแล้วซูจิ่งหยางพูดจบก็รีบหมุนตัวและวิ่งหนีไป

ไป๋เชียนอวี้มองตามร่างของซูจิ่งหยางที่เดินจากไป ในใจก็รู้สึกขัดเคือง คนที่ดูดีขนาดนี้ แต่กลับไร้ความรู้สึก

“ตอนนี้เที่ยงแล้ว น้องสาว เรามานั่งพักสักหน่อยดีไหม เส้นทางยาวไกลคงเหน็ดเหนื่อยมาก ข้าจะให้สาวใช้เตรียมน้ำอาบน้ำให้ แล้วหลังจากนั้นก็นอนพักผ่อนสักหน่อย”

ช่วงเวลานี้เป็นโอกาสที่จะแสดงความเป็นผู้หญิงของบ้านอย่างดี และจัดการทุกอย่างให้ไป๋เชียนอวี้อย่างดีที่สุด

“ดี”

ไป๋เชียนอวี้มองไปที่หลี่เก๋อเฟยด้วยความไม่พอใจที่ปกปิดไม่อยู่แล้ว เพียงแค่กล่าวประโยคเดียวก่อนจะให้สาวใช้พาตนเองออกไป

หลี่เก๋อเฟยถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

หลังจากกลับห้องซูจิ่งหยางมองหลี่เก๋อเฟยและกำลังคิดว่าจะพูดอะไรกับเขา

แต่หลี่เก๋อเฟยกลับวิ่งตรงไปที่เตียงและนอนหลับทันที

ซูจิ่งหยางเข้าไปหาด้วยตัวเอง แล้วแตะต้องหลี่เก๋อเฟยอย่างระมัดระวัง ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ จึงรู้ว่าหลี่เก๋อเฟยเหน็ดเหนื่อยมากจนหลับสนิท

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปกี่ชั่วโมง หลี่เก๋อเฟยตื่นจากความฝัน แต่ยังไม่ลุกจากเตียง เพียงแค่นอนคิดอะไรบางอย่าง

ยิ่งคิดยิ่งโกรธ แต่หลี่เก๋อเฟยก็ไม่รู้ว่าจะระบายความโกรธกับซูจิ่งหยางอย่างไรดี

แม้ว่าซูจิ่งหยางจะเป็นคนพาให้ไป๋เชียนอวี้มา แต่ทั้งสองก็ไม่ได้พูดคุยกันมากนักในเมืองหลวง ซูจิ่งหยางบริสุทธิ์โดยสิ้นเชิง

ยิ่งกว่านั้น จากท่าทางของซูจิ่งหยางเขาดูไม่สนใจไป๋เชียนอวี้เลยแม้แต่น้อย ตัวเขาเองก็แค่เป็นห่วงโดยใช่เหตุ

แต่เมื่อเห็นไป๋เชียนอวี้แสดงความกระตือรือร้นต่อซูจิ่งหยาง หลี่เก๋อเฟยรู้สึกไม่ดีเลย เรื่องนี้คงต้องโทษซูจิ่งหยางเพราะเขาหน้าตาดีเกินไป

หลังจากตื่นนอน หลี่เก๋อเฟยก็ต้องลุกจากเตียง ซูจิ่งหยางเตรียมของว่างวางไว้บนโต๊ะตั้งแต่เช้า เขาคิดถึงภรรยาของตัวเอง และหวังว่าเมื่อตื่นขึ้นมาจะมีอะไรกิน ซึ่งน่าจะทำให้หลี่เก๋อเฟยอารมณ์ดีขึ้นมาก

“ภรรยา”

หลังจากเรียกหลี่เก๋อเฟย ซูจิ่งหยางก็รีบคีบของว่างส่งให้ทันที

ผลปรากฏว่าหลี่เก๋อเฟยดูอารมณ์ดีขึ้นมากเมื่อเห็นของว่าง แต่ขณะที่มองของว่าง เขาก็นึกถึงไป๋เชียนอวี้ที่มาเยือนตอนเที่ยงวันนี้

หลังจากเปิดผ้าห่มอย่างเด็ดเดี่ยว หลี่เก๋อเฟยก็เดินออกไปนอกห้อง ซูจิ่งหยางมองตามหลี่เก๋อเฟยด้วยความสงสัย เมื่อครู่นี้นางยังยิ้มใส่เขาอยู่เลย แต่ทำไมตอนนี้กลับเดินจากไปเฉย ๆ

“ภรรยา เจ้าจะไปไหน”

“ข้าจะไปดูแขกที่เพิ่งมาถึงวันนี้ ดูว่าพวกเขาพักสบายหรือเปล่า”

หลี่เก๋อเฟยตอบกลับอย่างที่ไม่คาดคิด

“อ้อ”

เมื่อเผชิญหน้ากับผู้หญิงคนอื่น ซูจิ่งหยางกลับไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้ ตอนนี้เขาได้แต่ตอบรับเพียงเสียงเดียว

เมื่อหลี่เก๋อเฟยออกไป เขาเดินตรงไปยังห้องรับรอง สาวใช้ที่ตามหลังสังเกตเห็นเส้นทางที่ไม่ถูกต้อง ดูเหมือนจะคาดเดาเจตนาของหลี่เก๋อเฟยได้ จึงรีบร้อนเรียกเขาจากด้านหลัง

“ฮูหยิน ฮูหยิน เส้นทางนี้คงจะผิด วันนี้แม่นางไป๋อาบน้ำเสร็จแล้ว ไม่ได้พักในห้องรับรอง”

“อะไรนะ แล้วนางไปที่ไหน?”

หลี่เก๋อเฟยหันกลับมามองสาวใช้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และหยุดเดินทันที

“แม่นางไป๋เดินไปทั่ว และนั่งอยู่ในห้องโถง ตอนนี้คุณหญิงใหญ่น่าจะตื่นแล้ว และกำลังสนทนากับแม่นางไป๋ในห้องโถง”

หลังจากได้ยินประโยคนี้ หัวใจของหลี่เก๋อเฟยก็ราวกับถูกฟ้าผ่ากลางแดด เด็กสาวคนนี้มาตอนนี้ไม่รู้ว่ามีเจตนาอะไร

รีบวิ่งไปยังห้องโถงทันที และเพิ่งจะเดินมาถึงประตูห้องโถง

“ฮ่า ๆ ๆ คุณยายพูดถูกต้อง นั่นแหละคือเหตุผล”

หลี่เก๋อเฟยได้ยินบรรยากาศในห้องโถงดูเป็นมิตร และได้ยินเสียงหัวเราะดังออกมาเป็นระยะ

ตอนแรกคิดว่าสาวน้อยจากเมืองหลวงคนนี้น่าจะมีนิสัยไม่ค่อยดี แต่พอเข้ามาในตระกูลซูกลับสามารถเอาใจคุณยายตระกูลซูได้

หลี่เก๋อเฟยเพิ่งเริ่มสนใจไป๋เชียนอวี้คนนี้จริง ๆ นี่คือสาวน้อยที่มีฐานะติดตัว หากนางต้องการแต่งเข้าสู่ตระกูลซู เพียงแค่ได้รับความยินยอมจากหัวหน้าตระกูลซูก็เรียบร้อยแน่นอน