ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 197 คุณยายแห่งตระกูลซูตอบรับแล้ว

บทที่ 197 คุณยายแห่งตระกูลซูตอบรับแล้ว

แต่คุณยายแห่งตระกูลซูรู้สึกตื่นเต้นมากในใจ เกี่ยวกับเรื่องที่ไป๋เชียนอวี้กระตือรือร้นและพยายามอย่างมากในการนำเสนอเรื่องนี้ต่อตน

คุณยายแห่งตระกูลซูรู้สึกว่าฉากนี้คุ้นเคยราวกับตอนที่ป้าจางชักชวนให้ซื้อบ้านหลังใหญ่ที่เขาแนะนำ และยังไม่รู้เลยว่าไป๋เชียนอวี้มีเจตนาอะไรแอบแฝงอยู่

แท้จริงแล้ว แม้คุณยายจะตกลงในใจไปแล้ว แต่ข้อเสนอต่างๆ ของไป๋เชียนอวี้ คุณยายแห่งตระกูลซูก็ยังคงวางท่าเฉยๆ ราวกับไม่สนใจ และพูดกับไป๋เชียนอวี้ด้วยท่าทีสบายๆ

“เรื่องนี้ดี แต่ก็ควรถามความคิดเห็นของจิ่งหยางก่อนว่าจะให้มีภรรยาน้อยหรือไม่ เราน่าจะรอให้พวกเขากลับมาหลังรับประทานอาหารค่ำแล้วค่อยพูดเรื่องนี้”

มองดูตัวเองที่กำลังพยายามอย่างมากในการชักชวนคุณยายแห่งตระกูลซู แม้ว่าตระกูลซูคุณยายจะยังไม่แสดงท่าทีที่ชัดเจน แต่ไป๋เชียนอวี้ไม่อยากพูดต่อไปอีก คุณยายคนนี้ชัดเจนว่าตั้งใจไม่อยากสื่อสารกับตน

ไป๋เชียนอวี้เริ่มคิดว่าตนเองทำไมต้องบีบบังคับตระกูลซูคุณยายขนาดนี้ด้วย ยังไงก็มีเวลาอีกมาก ไป๋เชียนอวี้ละทิ้งปักกิ่งเพื่อจะได้เห็นซูจิ่งหยางทิ้งธุรกิจสำคัญหลายอย่าง และให้น้องสาวดูแลร้านค้าสำคัญบางแห่ง

แม้จะไม่ได้ซูจิ่งหยางไป๋เชียนอวี้ก็จะไม่มีทางปล่อยให้หลี่เก๋อเฟยสบายไปเสียหน้า

หลังจากนั้นไป๋เชียนอวี้ก็เริ่มพูดคุยต่อไปตามที่คุณยายแห่งตระกูลซูกล่าว เธอคิดว่าเหมาะสมที่จะพูดคุยกับคุณยาย และไม่เสียหายอะไรไป๋เชียนอวี้จึงยังคงพยายามประจบประแจงคุยกับคุณยายแห่งตระกูลซูต่อไป

เมื่อซูจิ่งหยางและหลี่เก๋อเฟย กลับถึงบ้าน คนรับใช้ของไป๋เชียนอวี้ก็มารายงานเธอไปแล้ว

“คุณยาย พวกคุณจิ่งหยางและหลี่เก๋อเฟยน่าจะกลับมาแล้ว เราไปดูพวกเขากันไหมคะ บางทีอาจจะช่วยทำอาหารในครัวก็ได้”

“ลูกรัก แขกก็เป็นแขก เราจะให้เธอไปช่วยทำงานในครัวได้อย่างไรล่ะ ปล่อยให้คู่สามีภรรยาคู่นั้นทำอาหารเอง แล้วเอามาเสิร์ฟเราก็แล้วกัน เรานั่งรอกินเลยดีกว่า”

นอกจากไป๋เชียนอวี้แล้ว ยังคงพยายามชักชวนให้ซูจิ่งหยางรับนางบำเรอ เรื่องนี้ทำให้คุณยายของตระกูลซูรู้สึกไม่ค่อยพอใจไป๋เชียนอวี้แต่สำหรับเรื่องอื่นๆ คุณยายของตระกูลซูมองดูไป๋เชียนอวี้แล้วรู้สึกชื่นชอบเป็นอย่างมาก ไม่รู้เลยว่าเด็กสาวน่ารักและเรียบร้อยคนนี้ ครอบครัวไหนจะมีโชคดีได้แต่งเธอกลับบ้าน

ในช่วงเวลานี้ไป๋เชียนอวี้สามารถทำได้เพียงยิ้มบังคับ ทำให้มุมปากขยับอย่างเครื่องจักร

“ดี ก็ดี”

ไป๋เชียนอวี้รู้ดีว่าคุณยายของตระกูลซูมองเธอด้วยความพอใจอย่างมาก และเกือบจะพูดได้ว่าชอบเธอ เด็กสาวคนนี้

สิ่งนี้ก็เป็นเพียงความห่วงใยของผู้ใหญ่ที่มีต่อเด็ก ๆ เท่านั้นไป๋เชียนอวี้ไม่ได้ต้องการสิ่งนี้อย่างแท้จริง แต่ต้องการให้คุณยายแห่งตระกูลซูสามารถมอบความหวังให้กับไป๋เชียนอวี้นี่ต่างหากคือสิ่งที่ไป๋เทียนอวี่หวังหมายอย่างแท้จริง

ในครัวซูจิ่งหยางและหลี่เก๋อเฟยตอนนี้กลับมีความเข้าใจกันอย่างดี ทั้งสองคนร่วมมือกันทำอาหารที่อร่อย

เมื่อถึงโต๊ะอาหาร หลี่เก๋อเฟยยังคงอารมณ์ดี แม้ขณะมองไปที่ไป๋เชียนอวี้เธอก็ยังคงยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ

“มานั่งกับฉันนะ เชียนอวี้ นั่งกับคนแก่อย่างฉันเถอะ ให้เก๋อเฟยดูแลเด็ก ๆ ไป เธอเป็นสาวน้อย คงยังไม่รู้วิธีดูแลเด็กหรอก”

แค่ช่วงบ่ายหนึ่งของไป๋เชียนอวี้ได้นั่งคุยกับคุณยายของตระกูลซูสักพัก ตอนนี้คุณยายของตระกูลซูเริ่มมองเธอเหมือนลูกของตัวเอง และเริ่มหยอกล้อไป๋เชียนอวี้บ้างแล้ว

แต่ไป๋เชียนอวี้ผู้มีนิสัยของคุณหญิงใหญ่ เมื่อได้ยินคุณยายของตระกูลซูหยอกล้อตัวเอง กลับรู้สึกไม่ค่อยพอใจเลย

นี่หมายความว่าอะไรกัน นี่ไม่ใช่การบอกว่าเธอเลี้ยงลูกไม่เป็น และความสามารถในการเป็นลูกสะใภ้ของครอบครัวพวกเขาไม่เพียงพอหรอกหรือ

ไป๋เชียนอวี้มองคุณยายของตระกูลซูด้วยความโกรธอย่างมาก แต่เธอก็ไม่กล้าแสดงออกมา เพราะนี่คือคนที่เธอจะต้องทำให้พอใจในอนาคต

แต่เพียงแค่คุณยายของตระกูลซูกล่าวขึ้นอย่างง่ายๆ ก็แก้ปัญหาเรื่องที่นั่งได้อย่างหนึ่ง

แต่เดิมทีแล้วไป๋เชียนอวี้ก็ตั้งใจจะนั่งติดกับซูจิ่งหยาง ไป๋เชียนอวี้ยืนชิดข้างซูจิ่งหยางเต็มตัว รอคอยเพียงแค่ซูจิ่งหยางนั่งลงไป๋เชียนอวี้ก็จะนั่งตามทันที

หลี่เก๋อเฟยก็เห็นการกระทำเล็กๆ ของไป๋เทียนอวี้เหล่านี้ในตอนกลางวัน ในใจก็ไม่ค่อยพอใจมาตั้งนาน สีหน้าก็ดึงลงมาทันที พยายามบีบยิ้มออกมาอย่างฝืนใจ หลี่เก๋อเฟยตอนนี้ไม่อยากจะทนอีกแล้ว

แต่เมื่อคุณยายของตระกูลซูเรียกเช่นนั้น

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวันนี้ไป๋เชียนอวี้ประจบประแจงคุณยายของตระกูลซูจนร่างกายเกิดการตอบสนองแบบมีเงื่อนไข หรือเพราะคุณยายของตระกูลซูเพิ่งจะพูดให้ไป๋เชียนอวี้นั่งข้างๆ เธอ เท้าเล็กของไป๋เชียนอวี้ก็เดินไปยังข้างๆ คุณยายของตระกูลซูและเมื่อไป๋เชียนอวี้ตระหนักตัว เธอก็ต้องนั่งลง

แม้ว่าไป๋เชียนอวี้จะรู้สึกเสียใจอย่างมาก แต่ตอนนี้เหตุการณ์ก็เกิดขึ้นแล้ว

หลี่เก๋อเฟยมองไป๋เชียนอวี้ เมื่อไป๋เชียนอวี้เดินออกไปไม่นาน หลี่เก๋อเฟยก็เดินไปยังที่ที่ไป๋เชียนอวี้เพิ่งยืนอยู่ และนั่งลงทันที

พอดีเป๊ะ เขาจะนั่งลง ทำให้ไป๋เชียนอวี้ไม่มีโอกาสเข้าใกล้ซูจิ่งหยางเลย

ที่จริงตอนนี้ไม่ใช่แค่หลี่เก๋อเฟยที่ดีใจซูจิ่งหยางที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็มีความสุขในใจเช่นกัน

เดิมทีคิดว่าจะเป็นสงครามโหดร้าย แต่ไม่คาดคิดว่าหลังจากกระแสใต้น้ำ คลื่นนี้ก็สงบลงอย่างเงียบๆ

ซูจิ่งหยางก็ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะได้รับความนิยมขนาดนี้ ใครจะไปคิดได้เล่า

“นี่ กินนี่เยอะๆ นะ ชิงอวี้ ครั้งแรกที่เธอมาที่บ้านเรา ถ้าชอบก็แวะมาหาป้าบ่อยๆ นะ”

คุณยายตระกูลซูไม่ได้ปิดบังความรักที่มีต่อไป๋เชียนอวี้ต่อหน้าพี่ชายของเธอแต่อย่างใด

“คุณยาย บ้านของคุณดีมาก ไม่ใช่แค่ดีนิดหน่อยหรอกนะ ฉันชอบมาก และยินดีแวะมาเยี่ยมคุณบ่อยๆ”

มองดูคุณยายของตระกูลซูกำลังตักอาหารใส่จานตัวเองอย่างไม่หยุดไป๋เชียนอวี้รู้สึกกระวนกระวายใจมากขึ้นเรื่อยๆ นี่มันจะไม่พูดถึงประเด็นสำคัญสักทีหรือไง

เมื่อตอบคำพูดของคุณยายของตระกูลซูทุกครั้งที่ไป๋เชียนอวี้มองหน้าคุณยายของตระกูลซูเธอก็คอยส่งสายตาใส่คุณยายของตระกูลซูตลอดเวลา

หลี่เก๋อเฟยและซูจิ่งหยางมองเห็นไป๋เชียนอวี้กำลังขยี้ตาและส่งสายตาใส่คุณยายของตระกูลซูก็รู้สึกงงงวยไปหมด