ท่านบัณฑิตเจ้าขา... ข้ามาแต่งแทน พร้อมระบบสุดป่วน! - บทที่ 238 คำถามของคุณย่า

บทที่ 238 คำถามของคุณย่า

ทองคำ!

แม้แต่ในยุคปัจจุบันก็ถือว่าเป็นราคาที่สูงมากๆ หลี่เก๋อเฟยรู้สึกว่าสมองของเธอประมวลผลไม่ทัน

เมื่อเห็นหลี่เก๋อเฟยไม่พูดอะไร คุณชายคนนั้นคิดว่าเธอคงรู้สึกว่าเงินน้อยเกินไป จึงรีบเสริมว่า “ถ้าคุณหลี่คิดว่าค่าเช่าน้อยเกินไป ผมสามารถจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้าครึ่งหนึ่งได้ คุณหลี่คิดว่ายังไงครับ”

“ดีค่ะ ฉันก็เป็นคนตรงไปตรงมา ในเมื่อคุณชายพูดแบบนี้แล้ว ก็ทำตามวิธีนี้แหละค่ะ พรุ่งนี้ต้องส่งเงินมัดจำครึ่งหนึ่งมาที่หน้าบ้านฉันนะคะ ถ้าไม่มีก็อย่าโทษว่าฉันไม่รักษาคำพูด”

หลี่เก๋อเฟยรู้สึกดีใจมาก พูดออกมาโดยไม่ผ่านการคิดเลย

“แน่นอนครับ”

คุณชายยังคำนับให้หลี่เก๋อเฟยอีกด้วย

หลี่เก๋อเฟยก็คำนับตอบคุณชายเช่นกัน

“ระบบแจ้งเตือน ขอแสดงความยินดี คุณทำภารกิจสำเร็จ ได้รับคะแนนเพิ่ม 50 แต้ม”

หลี่เก๋อเฟยไม่เคยคิดมาก่อนว่าแค่ทำภารกิจง่ายๆ แบบนี้ก็สามารถได้คะแนนมากมายขนาดนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

หลี่เก๋อเฟยรู้สึกว่าการตื่นแต่เช้าวันนี้คุ้มค่ามาก เมื่อได้เงินก้อนนี้มา แล้วรวบรวมเงินที่มีอยู่ การเปิดร้านผ้าไหมก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป

ส่วนนายหญิงหลิ่วและอวิ่นเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ต่างตกตะลึงกับการกระทำที่รวดเร็วของคนทั้งสอง พวกเขายังไม่ทันได้ตั้งตัว ทั้งสองคนก็ตกลงเรื่องนี้กันเสร็จเรียบร้อยแล้ว

หลังจากพูดจบ คุณชายก็ค้อมตัวลาอย่างง่ายๆ ให้กับนายหญิงหลิ่วแล้วเดินจากไปทันที

อวิ่นเอ๋อร์มองตามแผ่นหลังของคุณชายที่เดินจากไป ปากอ้าค้างกว้างขึ้นเรื่อยๆ

นายหญิงหลิ่วยืนนิ่งอยู่กับที่ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นการทำธุรกิจแบบนี้ ไม่มีการต่อรองราคาเลย ถ้าหลี่เก๋อเฟยรู้ว่าตัวเองขาดทุน ไม่รู้ว่าภายหลังจะโมโหจนกระโดดตีนเตะหรือเปล่า

หลังจากที่คุณชายจากไป หลี่เก๋อเฟยจึงหันมามองนายหญิงหลิ่ว

“เถ้าแก่ พรุ่งนี้หลังจากที่เงินมัดจำถูกส่งมาที่คฤหาสน์ของฉันแล้ว ฉันจะส่งสาวใช้มานำเงินที่ติดค้างคุณมาคืนทันที”

นายหญิงหลิ่วได้ยินคำสัญญาที่หลี่เก๋อเฟยมีต่อตนเองทั้งหมด ในใจเริ่มดีใจจนควบคุมไม่อยู่ ดูเหมือนการที่ตนแนะนำคนผู้นี้ให้กับหลี่เก๋อเฟยจะไม่ใช่การตัดสินใจที่ผิดพลาด

แต่ภายนอก นายหญิงหลิ่วยังต้องแสร้งทำเป็นไม่สนใจต่อความตื่นเต้นที่หลี่เก๋อเฟยจะคืนเงินให้เร็วขนาดนี้

“โธ่ คุณนายหลี่ ไม่ต้องมาเกรงใจขนาดนั้นหรอก พวกเราก็เป็นลูกค้าเก่าแก่กันมาหลายปีแล้ว มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งขนาดนี้ ฉันแค่ช่วยคุณเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเอง ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้”

ขณะที่พูดประโยคเหล่านั้น นายหญิงหลิ่วยังโบกพัดในมือไปทางหลี่เก๋อเฟยอย่างเหมาะสมกับจังหวะ

ตอนนี้หลี่เก๋อเฟยยิ้มแย้มทางริมฝีปาก แต่ในใจนั้นหัวเราะเยาะ ยิ่งไม่พอใจการกระทำของนายหญิงหลิ่วมากขึ้น

“แบบนั้นไม่ได้หรอก อย่างที่สุภาษิตว่า แม้แต่พี่น้องแท้ๆ ก็ต้องคิดบัญชีให้ชัดเจน เรื่องพวกนี้พวกเราต้องพูดให้กระจ่างก่อน แน่นอนว่าความสัมพันธ์ของเราก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม”

ประโยคสุดท้าย หลี่เก๋อเฟยเน้นย้ำเป็นพิเศษ ถึงอย่างไรทุกคนก็เป็นนักธุรกิจ การมีผลประโยชน์ต่างตอบแทนกันย่อมต้องรักษาความสัมพันธ์ที่ดีจึงจะทำให้ธุรกิจเจริญรุ่งเรือง ดังนั้นถึงแม้หลี่เก๋อเฟยจะไม่พอใจนายหญิงหลิ่วและนายหญิงหลิ่วก็ไม่พอใจหลี่เก๋อเฟย แต่ทั้งสองคนก็ยังต้องแสร้งทำเป็นชื่นชมซึ่งกันและกัน

ดังนั้นตอนนี้ นายหญิงหลิ่วจึงยังคงยิ้มแย้มเสแสร้งให้กับหลี่เก๋อเฟยไม่หยุด

“ที่จริงวันนี้ฉันออกมาแต่เช้ามากเลย คุณยายของฉันยังคอยอยู่ที่บ้านเลยนายหญิงหลิ่วขอโทษด้วยนะที่ฉันต้องขอตัวก่อน”

“อ๋อ งั้นรีบกลับไปหาคุณย่าเถอะ ฉันคงไม่ได้ส่งคุณไกลๆ แล้วล่ะ”

เมื่อเรื่องทุกอย่างตกลงกันเรียบร้อยแล้ว การอยู่ต่อก็ไม่มีความหมาย หลี่เก๋อเฟยจึงกล่าวลาแล้วเดินจากไปทันที

อวิ่นเอ๋อร์ที่เดินตามมาด้านหลังมองดูพฤติกรรมของนายหญิงใหญ่ในวันนี้ด้วยความชื่นชมอย่างที่สุด

สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ ตอนที่หลี่เก๋อเฟยกลับมาถึงจวนตระกูลซูยังทันอาหารเช้าพอดี สาวใช้ในจวนได้เล่าให้คุณยายตระกูลซูฟังว่า นายหญิงใหญ่ออกไปแต่เช้าตรู่ ดูท่าทางรีบร้อนและกระวนกระวายมาก

คุณยายตระกูลซูฟังไปก็คอยสังเกตไป ระหว่างทานอาหารก็ทานอย่างช้าๆ สุดท้ายยังได้กำชับพวกสาวใช้ว่า

“ช่วงนี้นายหญิงใหญ่ของพวกเธอยุ่งมาก ถ้าไม่มีเรื่องจำเป็นก็ไม่ต้องไปรบกวนเธอหรอก อาหารเช้าวันนี้ รวมถึงอย่างอื่นๆ ให้อุ่นเอาไว้ด้วย อย่าให้นายหญิงใหญ่ของพวกเธอที่ยุ่งอยู่ข้างนอกมาตั้งนาน กลับมาแล้วต้องมาทานข้าวเย็นชืด”

“ค่ะ”

สาวใช้ทั้งหลายรีบตอบรับคำพูดของคุณหญิงตระกูลซูทันที

มื้อนี้คุณหญิงตระกูลซูทานอาหารช้าๆ เพื่อรอให้หลี่เก๋อเฟยกลับมา การที่เธอออกไปแต่เช้าขนาดนี้ต้องมีเรื่องสำคัญแน่ๆ และนอกจากเรื่องที่จะทำเงินได้แล้ว ก็ไม่มีเรื่องใดสำคัญอีก

แน่นอน ไม่นานหลี่เก๋อเฟยก็เดินเข้ามาในประตู

“เก๋อเฟย วันนี้ทำไมออกไปแต่เช้าจัง ฉันยังคิดอยู่เลยว่าทำไมรีบร้อนขนาดนั้น ไม่รู้ว่าเธอได้ทานอาหารเช้าข้างนอกหรือเปล่า”

เมื่อเจอกับความห่วงใยอย่างจริงใจของคุณหญิงตระกูลซู หลี่เก๋อเฟยก็ไม่รู้สึกแปลกใจอะไร เพราะหลายวันมานี้คุณหญิงตระกูลซูให้ความสนใจกับหลี่เก๋อเฟยมากเกินไปหน่อย

แม้หลี่เก๋อเฟยจะไม่เข้าใจว่าทำไมคุณหญิงตระกูลซูถึงสนใจเรื่องนี้มากนัก แต่หลี่เก๋อเฟยรู้ดีว่าถ้าเรื่องนี้สำเร็จ ชีวิตของคุณหญิงตระกูลซูในบ้านคงจะสบายขึ้นอีก แต่หลี่เก๋อเฟยก็ไม่ได้ใส่ใจที่คุณหญิงตระกูลซูคิดแบบนั้น เพราะคุณหญิงตระกูลซูเป็นแม่ของซูจิ่งหยางตัวเธอเองในฐานะสะใภ้ของคุณหญิงตระกูลซูการทำหน้าที่แบบนี้ก็เป็นสิ่งที่สมควรแล้ว

เมื่อหลี่เก๋อเฟยนั่งลง คุณหญิงตระกูลซูก็ถามว่า “ออกไปแต่เช้าขนาดนี้ มีธุระสำคัญอะไรหรือ”

แม้จะถามแบบนั้น แต่หลี่เก๋อเฟยรู้ว่าคุณหญิงสนใจเรื่องร้านค้า ไม่คิดว่าคุณหญิงตระกูลซูจะจับตาดูความคืบหน้าของเรื่องนี้อยู่ตลอด หลี่เก๋อเฟยก็รู้สึกจนปัญญา แต่เดิมการเปิดร้านค้าเป็นเรื่องใหญ่ ควรมีเงินทุนที่เพียงพอ แต่ตอนนี้เพื่อซื้อคฤหาสน์หลังใหญ่นี้ เงินก็ใช้ไปเกือบหมดแล้ว แม้แต่เงินที่คุณชายบอกว่าจะส่งมาให้วันนี้ ก็คงต้องหาเพิ่มเติมอีก

แต่หลี่เก๋อเฟยไม่กล้าบอกเรื่องที่จริงจังขนาดนี้กับคุณหญิงตระกูลซูเพราะคุณหญิงตระกูลซูอายุมากแล้ว ถ้าพูดถึงความยุ่งยากของเรื่องพวกนี้ออกไป อาจจะทำให้ท่านตกใจจนป่วยได้ มีเรื่องให้กังวลน้อยกว่าจะดีกว่า