ท่านอ๋องผู้โหดร้ายกับหมอปีศาจ - ตอนที่ 2725 ความรู้สึกของดอกไม้
พลังแห่งชีวิตได้หยุดเศษเสี้ยวจิตวิญญาณของราชาบุปผาคู่เอาไว้ จึงทำให้มันไม่ได้หายไปอย่างสมบูรณ์
ดูเหมือนว่าร่างที่ดูอ่อนแอจนกำลังจะหายไปนั้นกลับแข็งแกร่งขึ้นมาเล็กน้อย ซึ่งเขาก็กล่าวอย่างประหลาดใจว่า “มนุษย์ที่สามารถใช้พลังแห่งชีวิตได้อย่างนั้นหรือ นี่ช่างทำให้ข้าประหลาดใจมากจริง ๆ”
“ข้าอยากที่จะถามท่านว่า ที่ใดยังพอมีดอกของบุปผาคู่อยู่บ้าง เป็นบุปผาคู่ที่ยังมีชีวิต แม้ว่าจะไม่มี แต่เป็นมล็ดก็ได้” มู่เฉียนซีกล่าว
“เหตุใดเจ้าถึงต้องการบุปผาคู่ล่ะ ตอนนี้การดำรงอยู่ของบุปผาคู่อย่างพวกเราได้หายไปในกระแสประวัติศาสตร์ของแดนวิญญาณแล้ว” ราชาบุปผาคู่กล่าว
“ข้าต้องการหาต้นกำเนิดของแดนวิญญาณให้เจอ ด้วยเหตุนี้ ดังนั้นสิ่งที่ข้าต้องการ ไม่ได้มีเพียงบุปผาคู่อย่างท่านเท่านั้น แต่ยังต้องการอีกสามชนิดด้วย” นางกล่าวตอบ
“ที่แท้ก็ต้องการที่จะพบนายท่านนี่เอง!” ใบหน้าที่เฉยเมยของบุปผาคู่นั้นได้เปลี่ยนเป็นความคิดถึงขึ้นมาทันที ซึ่งมันก็รู้สึกคิดถึงนายท่านมากจริง ๆ
“ข้าคิดว่ามันไม่มีความหวังอีกแล้ว แต่เจ้ามีพลังแห่งชีวิตในครอบครอง บางที เจ้าน่าจะลองดูได้! ถึงแดนวิญญาณจะไม่มีบุปผาคู่อยู่อีกแล้ว แต่มันยังมีเมล็ดอยู่!” ทันใดนั้นกล่องใบหนึ่งก็ลอยออกมา
“นี่คือสมบัติที่ข้าปกป้องอย่างระมัดระวังมาโดยตลอด! แม้ว่าพวกข้าจะรู้ชะตาของตนเอง แต่ก็อยากที่จะหลงเหลือรากฐานของเผ่าพันธุ์เอาไว้บ้าง ดังนั้นพวกข้าจึงคัดสรรเมล็ดพันธุ์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดออกมา เพื่อทำให้เผ่าของพวกข้าสามารถดำรงอยู่ต่อไปได้ ตอนนี้ ข้าขอมอบมันให้กับเจ้า ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ ทั้งหมดก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาแล้ว”
หลังจากที่กล่องใบนั้นตกลงไปบนมือของมู่เฉียนซี ร่างกายของเขาก็เริ่มเลือนรางอีกครั้ง
ครั้งนี้แม้ว่าจะมีพลังแห่งชีวิต แต่ก็ไม่สามารถรักษาเขาเอาไว้ได้อีกต่อไป
“หากว่าสามารถพบนายท่านได้จริง ๆ ก็อย่าลืมทักทายนายท่านแทนข้าด้วย และบอกกับนายท่านว่า เรื่องที่เผ่าของพวกข้าถูกทำลายไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลย หวังว่าเขาจะไม่โทษตนเอง” และหลังจากที่บุปผาคู่พูดประโยคนี้จบ เขาก็หายไปอย่างสมบูรณ์
และแล้วกลิ่นหอมของดอกไม้ก็ค่อย ๆ จางลง จนฟุ้งกระจายหายไป…
เมื่อได้ฟังคำพูดของราชาบุปผาคู่แล้ว มู่เฉียนซีก็ตระหนักได้ว่าแม้ต้นกำเนิดสามโลกาจะมีพลังในการสร้างดินแดนขึ้นมา แต่ในระหว่างที่มันสร้างไปด้วย มันก็มีความรู้สึกต่อสิ่งที่งดงามที่ตนเองสร้างออกมาด้วย ซึ่งในขณะที่มันมีความรู้สึกต่อแดนวิญญาณ ในเวลาเดียวกันมันก็ได้รับความรู้สึกรักจากสรรพสิ่งเหล่านี้กลับคืนมาด้วยเช่นกัน
เมื่อเปิดกล่องออก ก็ได้เห็นว่าภายในมีเมล็ดพันธุ์อยู่เกือบร้อยเมล็ดเลยทีเดียว
นางมั่นใจว่าต้องมีอัตราการรอดชีวิตที่สูงมากอย่างแน่นอน เพราะสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่บุปผาคู่พยายามอย่างหนักเพื่อหลงเหลือเผ่าพันธุ์สุดท้ายของพวกเขาเอาไว้ ซึ่งสำหรับพวกเขาแล้วทุกเมล็ดล้วนเป็นสมบัติที่ล้ำค่ายิ่ง!
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าได้รับสิ่งที่ข้าต้องการมาแล้ว เช่นนั้นเจ้าก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป ทีนี้ข้าก็สามารถส่งเจ้าไปตามทางของเจ้าได้เสียที!”
พลังแห่งชีวิตได้กลืนกินมันเข้าไปอย่างสมบูรณ์ หลังจากนั้นจิตวิญญาณของสัตว์ร้ายก็ถูกทำลาย และหายไปอย่างไร้ร่องรอย
และในสถานที่แห่งนี้ก็เหลือเพียงโยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นที่ถูกทำให้ตื่นตกใจอยู่เท่านั้น มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ถึงเวลาต้องฆ่าปิดปากแล้ว เพราะเจ้ารู้เรื่องเยอะมากเกินไป ดังนั้นจึงไม่สามารถปล่อยให้เจ้ามีชีวิตต่อไปได้! และไม่สามารถปล่อยให้องค์จักรพรรดิราชันย์วิญญาณจับได้อีกด้วย”
เขาในตอนนี้ถูกทำให้ไร้ความสามารถ ซึ่งมู่เฉียนซีก็ได้วางยาพิษเพื่อล้างความทรงจำของโยวเยี่ยฉื้ออวิ๋น สุดท้ายเขาก็กลายเป็นคนเสียสติไป
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เจ้าอยู่ในป่าแห่งนี้ไปตามยถากรรมก็แล้วกัน! หากถูกสัตว์ภูตวิญญาณกลืนกินเข้าไป องค์จักรพรรดิราชันย์วิญญาณจะมาคิดบัญชีกับข้าได้อย่างไร”
“พวกเราไปกันเถอะ!” เมื่อจัดการเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็จากไปทันที
แม้ว่าครั้งนี้จะน่าหวาดเสียว แต่ด้วยการปกป้องอันยิ่งใหญ่ ทำให้นางได้เมล็ดของบุปผาคู่มาไว้ในครอบครองแล้ว
ส่วนเยว่เจี้ยนและเหลียงเยว่ ก็ได้แก้ไขปัญหาของพวกเขาเองแล้วเช่นกัน
หลังจากที่มู่เฉียนซีจากไปได้ไม่นานนัก ก็มีร่างเงาสองสามร่างพุ่งทะยานผ่านไป
พวกเขากล่าวอย่างประหลาดใจว่า “ฝ่าบาท ดูเหมือนว่านั่นจะเป็นฝ่าบาทฉื้ออวิ๋นนะขอรับ”
“เจ้าคนไร้ความสามารถโยวเยี่ยฉื้ออวิ๋น” หลังจากนั้นน้ำเสียงที่เย็นชาก็ดังขึ้นมา และคนที่มานี้ก็คือโยวเยี่ยจี๋ อดีตองค์รัชทายาทแห่งแดนวิญญาณนั่นเอง
โยวเยี่ยจี๋กล่าวว่า “รีบไปค้นหาความทรงจำของเจ้าโง่นั่นมาซะ ดูที่จิตวิญญาณของเขาว่ามีข้อมูลอะไรที่พอจะเป็นประโยชน์ได้บ้างหรือไม่”
ส่วนขั้นตอนการสอบถามนั้น ไม่มีความจำเป็นเลย!
ต้องขอบคุณมู่เฉียนซีจริง ๆ ที่มองการณ์ไกล เพราะนางได้ทำให้ความทรงจำของเขาหายไปก่อนหน้านี้แล้วนั่นเอง
และนี่ไม่ได้เป็นเพียงการทิ้งโยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นที่ไร้ประโยชน์เอาไว้ที่นี่เท่านั้น แต่นางได้ปล่อยเขาไปตามยถากรรมอีกด้วย
“เรียนฝ่าบาท ไม่มี ไม่มีอะไรเลยขอรับ เขาน่าจะถูกคนอื่นใช้วิธีการอะไรบางอย่าง ไม่ว่าจะทำเช่นไรก็ตรวจสอบไม่ได้ขอรับ”
“ดูเหมือนว่าจะไม่มีประโยชน์อะไรเลยสินะ เดิมทีคิดว่าเขาจะสามารถรู้ความลับที่เกี่ยวกับมู่เฉียนซีบ้าง แต่ทั้งหมดนี้ เป็นสิ่งที่มู่เฉียนซีกับคนของนางสร้างขึ้นมาอย่างนั้นสินะ!” โยวเยี่ยจี๋จ้องมองไปยังร่องรอยที่หลงเหลือไว้หลังจากการต่อสู้ด้วยความตื่นตกใจ
หลุมขนาดใหญ่ รอยแตกลึก และพลังแห่งความตาย…
ดูเหมือนว่าความสามารถของคนที่ลงมือนั้นจะแข็งแกร่งมากจริง ๆ!
“ในเมื่อไม่มีประโยชน์แล้วก็ฆ่าทิ้งเสีย!” และลูกน้องของโยวเยี่ยจี๋คนหนึ่งก็ทำท่าราวกับจะฆ่าปิดปาก
“มู่เฉียนซีทิ้งเขาเอาไว้ที่นี่ เพราะต้องการจะให้สัตว์ภูตวิญญาณในป่านี้กำจัดเขา พวกเราก็ไม่ต้องลงมือช่วยมันหรอก อย่างไรเสียเขาก็คือลูกชายของเสด็จพ่อ หากเขาต้องมาตายด้วยน้ำมือของพวกเรา เสด็จพ่อจะต้องมาตรวจสอบกับข้าแน่นอน ตอนนี้ยิ่งมีปัญหาน้อยมากที่สุดเท่าไรก็ยิ่งดี!” โยวเยี่ยจี๋กล่าว
“ขอรับ!”
ด้วยเหตุนี้โยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นจึงถูกปล่อยไปตามยถากรรมอยู่ที่นี่ เขาโง่เขลา และมีความเป็นไปได้ที่เขาจะถูกปลิดชีพอยู่ตลอดเวลา
ในตอนที่มู่เฉียนซีเพิ่งจะเดินออกมาจากป่า นางก็ได้เจอกับอาเล็กของตนเองพอดี
“ซีเอ๋อร์ เจ้ารับปากกับอาเล็กไว้ว่าอย่างไร สถานที่ที่มีพลังแห่งความตายแข็งแกร่งถึงเพียงนั้น เจ้าก็ยังจะไปสถานที่แห่งนั้นอีกหรือ!!”
“ข้าก็ไม่เป็นอะไรนี่นา! อาเล็กอย่างกังวลไปเลยเจ้าค่ะ ข้ามีข่าวดีด้วยนะเจ้าคะ!” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ในเมื่อเฉียนซีกลับมาอย่างปลอดภัย เสด็จพี่อวู่ซวงก็อย่ากังวลเกินไปนักเลย รีบพานางกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ แม้ว่าจะไม่มีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้น แต่นางต้องลำบากมากแน่นอน”
เจ้าเมืองคนใหม่ของเมืองฉื้ออวิ๋นกล่าวด้วยรอยยิ้ม มู่อวู่ซวงรีบร้อนมายังดินแดนของเขาเพื่อตามหาหลานสาวของตนเอง แน่นอนว่าเขาไม่กล้าที่จะละเลยอยู่แล้ว
เขาไม่ได้เป็นเพียงแค่เจ้าเมือง แต่เป็นถึงองค์รัชทายาทเลยต่างหาก!
มู่เฉียนซีจ้องมองไปยังคนผู้นี้ และมุมปากของนางก็กระตุกขึ้นมาเล็กน้อย
นับตั้งแต่ที่อาเล็กกลายเป็นองค์รัชทายาท จากคนที่เคยเรียกอาเล็กว่าน้องล้วนเปลี่ยนมาเรียกว่าเสด็จพี่กันหมดแล้ว แน่นอนว่าพวกเขาเปลี่ยนคำพูดกันอย่างเป็นธรรมชาติมากจริง ๆ
ความจริงแล้วพวกเขาแต่ละคนล้วนมีอายุมากกว่าอาเล็กมากนัก แต่ด้วยความที่ไม่สามารถสู้ได้ จึงทำได้เพียงถ่อมตนเท่านั้น
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ใช่แล้ว! อาเล็ก ข้าเหนื่อยแล้ว เหนื่อยมากเลยเจ้าค่ะ ท่านไม่รู้หรอกว่าเจ้าตัวใหญ่นั่นน่ารำคาญมากแค่ไหน...”
ในเมื่อมู่อวู่ซวงไม่สามารถต้านทานได้ เขาจึงกล่าวว่า “ตกลง เช่นนั้นพวกเรากลับไปพักกันเถอะ!”
ซึ่งมันก็ยังคงเป็นสถานที่เดิมที่นางเคยอยู่ก่อนหน้านี้ และตอนนี้บริเวณโดยรอบก็ไม่มีคนอื่นอยู่อีกแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าหาเมล็ดพันธุ์ของบุปผาคู่เจอแล้ว มันอยู่นี่…”
มู่อวู่ซวงเองก็คิดไม่ถึงเลยว่าการออกมาของซีเอ๋อร์ของเขารอบนี้ จะทำให้นางหาบุปผาคู่เจอจนได้ เขากล่าวว่า “ซีเอ๋อร์ยอดเยี่ยมมาก แต่การเข้าไปเสี่ยงอันตรายก็เป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้องอยู่ดี! อันที่จริงแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ อาอยากรู้เรื่องทั้งหมด”
“เอาล่ะ! มันเริ่มมาจากการปนเปื้อนของพลังแห่งความตาย และสัตว์ภูตวิญญาณก็ถูกพลังแห่งความตายควบคุมให้เข้ามาโจมตีเมืองและสังหารผู้คน!” มู่เฉียนซีเล่าอย่างละเอียดโดยที่ไม่ปิดบังอาเล็กของนางเลยแม้แต่น้อย
“อ้อ! นี่คือเหลียงเยว่ ส่วนนี่เยว่เจี้ยน ข้าต้องการพาพวกเขากลับไปที่เมืองอวู่ซวงด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ พวกเขาทั้งสองคนมีพรสวรรค์ที่ไม่เลวเลยเจ้าค่ะ” มู่เฉียนซีกล่าว
เรื่องที่นางได้รับเมล็ดพันธุ์ของบุปผาคู่ พวกเขาทั้งสองคนก็มีส่วนช่วยอย่างมากเช่นกัน มิเช่นนั้นนางคงไม่ได้เจอกับราชาบุปผาคู่อย่างแน่นอน
.
.
Comments for chapter "ตอนที่ 2725 ความรู้สึกของดอกไม้"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
