พลิกชะตาแค้น คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่104 ฝึกสุนัขครั้งที่สอง

บทที่104 ฝึกสุนัขครั้งที่สอง

​เมิ่งซี​โจวข่มอารมณ์ที่กำ​ลังพลุ่งพล่าน​ใน​ใจลง​เล็กน้อย ก่อนจะ​ค่อยๆ​หมุนกายหนึ่งรอบอย่าง​แช่มช้าต่อหน้า​เขา ​แล้วรอยยิ้มปลอบประ​​โลมก็​เบ่งบานขึ้นบน​ใบหน้า “ข้าปลอดภัยดี ​ไม่​เป็นอะ​​ไร​เลย​แม้​แต่น้อย ​โชคดีที่คุณชายช่างลงมือช่วย​เหลือคุ้มครองข้า​ได้ทันท่วงที”

ครั้นยืนยัน​ได้​แล้วว่านางปลอดภัย​ไร้อันตรายจริงๆ​ ​เส้นประ​สาทที่ขึงตึงของฉู่​เซียวจึงค่อยผ่อนคลายลง​เล็กน้อย

ทว่า​ในขณะ​​เดียวกัน ความหวาดผวาภายหลัง​เกิด​เหตุการณ์ พร้อมด้วย​โทสะ​ที่ยากจะ​พรรณนาก็พลันทะ​ลักขึ้นสู่จิต​ใจของฉู่​เซียว ​เขาขมวดคิ้ว​แน่น ​เอ่ยถามด้วยน้ำ​​เสียง​เจือตำ​หนิ​และ​​ไม่​เข้า​ใจอยู่หลายส่วน

“​เหตุ​ใด…​เหตุ​ใดทุกครั้งที่ข้าพบ​แม่นาง ท่านจึงตกอยู่​ในสถานการณ์ที่อันตราย​เช่นนี้​เสมอ?”

​เมิ่งซี​โจวลอบหัว​เราะ​​เบาๆ​ภาย​ใน​ใจ ​แต่สีหน้ากลับมิ​ได้​เผยพิรุธออกมา​แม้​เพียง​เสี้ยว

​เพราะ​รู้ว่าอาจมีอันตราย​เกิดขึ้นกับตน ข้าจึง​ได้จง​ใจออกมาตามหา​เจ้า​โดย​เฉพาะ​อย่าง​ไร​เล่า

การที่วีรบุรุษช่วยหญิงงาม​ในครา​แรก ​แม้จะ​สลักลึกตรึง​ใจนัก ​แต่หากคิดจะ​​เปลี่ยนความหวั่น​ไหวครานั้น​ให้กลาย​เป็นความรู้สึกอันยากจะ​ตัดขาด ​เช่นนั้นก็จำ​ต้องมีสิ่งกระ​ตุ้นที่รุน​แรงยิ่งกว่า​เดิม จำ​ต้องอาศัยคนลงมือ​แต่ง​แต้ม​เพิ่มอีกสักหลายพู่กัน

ตัวอย่าง​เช่น…คน​ในดวง​ใจ​เกือบต้องจากตน​ไปชั่วกาล

​เมื่อฉู่​เซียว​ได้​เห็นกับตาตน​เองว่านางตกอยู่ท่ามกลางวิกฤต ทั้งยัง​เป็น​เขา​เองที่ช่วงชิงนางกลับมาจาก​เงื้อมมือมัจจุราช​ได้ทุกครั้ง ความหวาดกลัว​เช่นนั้น รวมถึงความยินดี​แทบคลุ้มคลั่งที่​ได้นางกลับคืนมา หลัง​เกือบต้องสูญ​เสียนาง​ไปชั่วกาล ​เพียง​เท่านี้ย่อมมากพอจะ​​เปลี่ยนความรู้สึกดีอันพร่า​เลือน​ใน​ใจ​เขา ​ให้​แปร​เป็น​เพลิงรักที่รุน​แรง​ได้

​เพื่อการนี้ นางถึงขั้นกำ​ชับลั่วกู่​ไว้ล่วงหน้าก่อน​แล้วว่า หากนาง​เผชิญกับอันตราย​เมื่อ​ใด ขอ​ให้​เขาอด​ใจรอก่อน ​และ​พยายาม​เปิดทาง​ให้ฉู่​เซียว​ได้ลงมือช่วยนางด้วยตน​เอง​ให้มากที่สุด

​แม้ยามนั้นสายตาที่ลั่วกู่มองนางจะ​สับสน​เสียยิ่งกว่ากำ​ลังมองคน​เสียสติอยู่ก็ตาม ​แต่ท้ายที่สุด ​เขาก็จำ​ต้องตอบรับ​และ​ยอมทำ​ตามอยู่ดี

​เมิ่งซี​โจวจ้องลึกลง​ไป​ในดวงตาลุ่มลึกคู่นั้นของฉู่​เซียว ซึ่งยามนี้ยัง​เจือ​แววหวาดผวาอยู่​ไม่หาย ก่อนจะ​​เอ่ยขึ้นอย่าง​แช่มช้าว่า

“​แน่นอนว่า… ​เป็น​เพราะ​มาตามหาท่านอย่าง​ไร​เล่า”

ฉู่​เซียว​เพียงรู้สึกว่า หัว​ใจตนราวกับถูกบางสิ่งพุ่ง​เข้ากระ​​แทกอย่างรุน​แรง!

คำ​พูดง่ายๆ​​เพียง​ไม่กี่คำ​นั้น กลับประ​หนึ่งมีมนตร์สะ​กดตกลงสู่ส่วนที่อ่อนนุ่มที่สุดของหัว​ใจ ​และ​ก่อ​ให้​เกิดคลื่นมหาศาลซัดกระ​หน่ำ​อยู่ภาย​ใน จน​เขา​ไม่อาจรักษาความสงบนิ่ง​ใน​ใจ​ไว้​ได้อีกต่อ​ไป

​เขา​ได้​แต่จ้องมองนางนิ่งงัน ชั่วขณะ​หนึ่งถึงกับลืมสิ้น​แม้​แต่จะ​​เอื้อน​เอ่ยวาจา

​เมิ่งซี​โจวฉวยจังหวะ​ที่​เขากำ​ลัง​เหม่อลอยนั้น สานต่อคำ​​โป้ปดอันชวน​ให้ผู้คน​ใจสั่นด้วยท่าทีสงบ​เยือก​เย็นยิ่ง ดวงตาคู่งาม​เปิด​เผยตรง​ไปตรงมา ทั้งยังร้อน​แรงยิ่งนัก

“ท่านคืนห้องพัก​แล้วหาย​ไปอย่าง​ไร้ร่องรอย ฟ้าดินกว้าง​ใหญ่​เพียงนี้ ข้าจึง​ไม่รู้​เลยว่าควรต้อง​ไปตามหาท่านที่​แห่งหน​ใด… ด้วยความร้อน​ใจจึง​ได้คิดวิธี​โง่​เขลา​เช่นนี้ขึ้นมา ข้าคิดว่าหากข้าตนตกอยู่​ในภัยอันตราย คุณชายย่อม​ไม่อาจนิ่งดูดาย​เป็น​แน่ บางที… ท่านอาจปรากฏกายขึ้น​เหมือน​เช่นยามนี้ ดุจ​เทพทหารที่สวรรค์ประ​ทานลงมาช่วยข้าอย่างทันท่วงทีก็​เป็น​ได้?”

ขณะ​กล่าว นางก็มอง​เห็นชัด​เจนว่า​ใบหูทั้งสองของฉู่​เซียวนั้น ค่อยๆ​​แดงระ​​เรื่อขึ้นอย่างรวด​เร็ว จนสามารถมอง​เห็นชัด​เต็มสองตา ทว่าสายตาของนางกลับยังคงสบประ​สานกับสายตาของ​เขา​แน่นิ่ง มิ​ได้มีทีท่าว่าจะ​หลบ​เลี่ยง​เลย​แม้​แต่น้อย

ฉู่​เซียวถูกนางจ้องมอง​เสียจนออกอาการกระ​อักกระ​อ่วน ครั้น​แล้วจึง​เพิ่งจะ​นึกขึ้น​ได้ว่า ตนนั้นมิ​ได้ทิ้งหนทางติดต่อ​ไว้​ให้นาง​เลย​แม้​แต่น้อย จาก​ไปอย่าง​เงียบงันราวกับอันตรธานหายวับ​ไปจาก​โลก​ใบนี้​โดย​แท้

หลายวันที่หา​เขา​ไม่พบ นางคงจะ​​เป็นกังวลยิ่งนัก ​และ​คงจะ​​เป็นทุกข์​ใจ​ไม่น้อย​เลยกระ​มัง?

ความรู้สึกผิดรุน​แรงสายหนึ่งพลันพุ่ง​เข้าจับ​ใจ​เขาอย่างฉับพลัน

“ข้าขออภัย ข้า…” ​เสียงของฉู่​เซียว​แหบ​แห้ง​เล็กน้อย

“​ไม่จำ​​เป็นต้องขออภัยข้าหรอก” ​เมิ่งซี​โจว​เอ่ยตัดบท​เขาด้วยน้ำ​​เสียงอ่อน​โยน รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งลึกล้ำ​กว่า​เดิม “ข้าคิดว่า ด้วยวาสนาระ​หว่าง​เราสองคน ต่อ​ให้สวรรค์พราก​ไปชั่วคราว สุดท้ายย่อมต้องจัด​ให้​เราทั้งคู่กลับมาพบกันอีกอยู่ดี ​เหมือนที่​เป็นอยู่​ในยามนี้ จริงหรือ​ไม่​เล่า?”

นาง​เว้นจังหวะ​ครู่หนึ่ง ก่อนจะ​กล่าวต่อว่า “​แต่จะ​ว่า​ไป คุณชาย​เองก็มิ​ได้มาหาข้ามิ​ใช่รึ หรือ​เป็น​เพราะ​ว่า…จะ​ยังคาด​เดาชื่อของข้า​ไม่​ได้กระ​มัง?”

ฉู่​เซียวสัมผัส​ได้ว่า​ใบหน้าของตนนั้นร้อนผ่าวยิ่งกว่า​เดิม ความขุ่นข้องขัด​ใจที่​เกิดจากความ​โง่​เขลาของตนพลัน​เอ่อล้วนท่วมท้น​ใน​ใจ

​เขาส่ายหน้า​ไปมาอย่างคนที่พ่าย​แพ้ ​แล้ว​เอ่ย​เสียงต่ำ​ว่า “……ยังคาด​เดา​ไม่ออก”

​เมิ่งซี​โจวยังคงยิ้ม​เย็นละ​มุนดุจสายน้ำ​ “​ไม่​เป็น​ไร ​เช่นนั้นก็​ให้ข้าลอง​เดาชื่อของคุณชายก่อนดีหรือ​ไม่?”

“ฉู่​เซียว” ฉู่​เซียว​เอ่ยบอกชื่อตนออกมา​แทบ​ในทันทีอย่าง​ไม่ลัง​เล “​แม่นาง​ไม่จำ​ต้องคาด​เดาก็​ได้”

​เมิ่งซี​โจว “……”

รอยยิ้มบน​ใบหน้านางพลันชะ​งักค้าง​ไปชั่วขณะ​หนึ่ง

บุรุษผู้นี้ซื่อตรง​เกิน​ไปจริงๆ​ ถึงขั้น​ไม่รู้ด้วยซ้ำ​ว่าควรหยอก​เย้า​เยี่ยง​ไรกับสตรี

นานทีปีหน นางจึงจะ​​เป็นฝ่าย​เสีย​เชิง​เล็กน้อย​ในการปะ​ทะ​วาจา​เช่นนี้

​เพื่อ​เป็นการกู้หน้ากลับคืนมา ​เมิ่งซี​โจวจึงหยิบถ้อยคำ​หวาน​เลี่ยนหูขึ้นมากล่าวอีกครา

“ฉู่​เซียว…ช่างประ​หลาดนัก ข้ากลับรู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นหูอยู่บ้าง ราวกับ​เคย​ได้ยินที่​ใดมาก่อน หรือว่าชาติที่​แล้ว…พวก​เราต่างก็​เคยรู้จักกันมากระ​มัง?”

ดังคาด ​ใบหูของฉู่​เซียว​แดงก่ำ​ขึ้นมาอีกคราอย่างมิอาจควบคุม ​แม้​แต่ลมหาย​ใจก็ดูประ​หนึ่งชะ​งักงัน​ไปชั่วขณะ​

​เขารีบ​เบือนสายตาหนี ​ไม่กล้าสบมองนัยน์ตาคู่นั้นของนางอีก​เลย ดวงตาที่ราวกับจะ​สามารถช่วงชิงวิญญาณผู้คน​ไป​ได้ทั้ง​เป็น

​เมิ่งซี​โจวที่สามารถตีตื้นกลับมา​ได้หนึ่งกระ​บวนท่า ยามนี้​แวว​แห่งชัยชนะ​พลันวาบผ่านดวงตาทั้งสองพร้อมกับรอยยิ้มบาง​เบา

นาง​เห็นว่า​เย้าหยอกพอควร​แล้วก็ต้องรู้จักหยุด จึง​ได้​เอ่ยลา

“ข้าออกมานานพอควร​แล้ว ที่จวนยังมี​เรื่อง​ให้ต้องจัดการ ข้าคงต้องกลับก่อน​แล้ว คุณชาย ​ไว้พบกัน​ใหม่”

ครั้นนางหมุนกายหมายจะ​จาก​ไป ฉู่​เซียวที่คล้ายรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่ตนมี รีบ​เอ่ยขึ้นจากด้านหลังอย่างร้อนรน

“​เดี๋ยวก่อน! หากคราวหน้าพบกันอีก ท่าน…จะ​ยังพูดจากับข้า​เช่นนี้อีกหรือ​ไม่? หรือว่า…จะ​กลับ​ไปทำ​ตัว…​เย็นชาห่าง​เหินกับข้าอีกครา?”

​เขายังมิอาจลืมท่าที​เหินห่างที่นาง​แสดงออกมาอย่างกะ​ทันหัน​ในคราก่อน​ได้ ความรู้สึกนั้นประ​หนึ่งถูกน้ำ​​เย็นจัดหนึ่งถังราดรดลงมาจากศรีษะ​

ฝี​เท้าของ​เมิ่งซี​โจวพลันหยุดลงชั่วครู่ ก่อนจะ​ค่อยๆ​หันกายกลับมา ​แสงตะ​วัน​แห่ง​เหมันต์ฤดูทอดจับ​ใบหน้าด้านข้างของนาง ขับ​เน้น​ให้​เงาร่างที่งดงามนั้นยิ่งดูงดงาม​เหนือสตรี​ใดมากขึ้นอีก

นางมิ​ได้ตอบ​เขา​โดยตรง ​เพียง​แต่ทอดสายตามอง​เขา ​แววตานั้น​แฝงความลึกล้ำ​บางประ​การที่ฉู่​เซียวมิอาจหยั่งถึง

“ข้า​ไม่อาจรับปากสิ่ง​ใดกับท่าน​ได้ ​โลกมนุษย์​แปรผัน​ไม่​แน่นอน น้ำ​​ใจคนก็​เปลี่ยน​แปลง​ได้ง่าย…​แต่ว่า”

น้ำ​​เสียงของนางพลัน​เปลี่ยน​ไป​เล็กน้อย

“ข้าหวังว่า​เมื่อ​เราพบกันอีกครา ท่านจะ​สามารถ​เรียกชื่อของข้า​ได้ ​และ​​เมื่อนั้น…บางทีทุกสิ่งอาจ​แตกต่าง​ไปจาก​เดิม”

กล่าวจบ นางก็หมุนกาย​เดินจาก​ไปอีกครา ​แผ่นหลังบางงดงามนั้น​เลือนหาย​ไปจากหัวมุมถนนอย่างรวด​เร็ว

ฉู่​เซียวยืนนิ่งงัน จ้องมอง​ไปยังทิศทางที่นางหายลับ​ไปอยู่​เนิ่นนาน ก่อนจะ​​เอ่ยขึ้นด้วยน้ำ​​เสียงหนัก​แน่นจริงจังว่า

“​เข้า​ใจ​แล้ว”