พลิกชะตาแค้น : คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่107 คุณหนูรองไม่จำเป็นต้องมากพิธี!

บทที่107 คุณหนูรองไม่จำเป็นต้องมากพิธี!

ครั้นถึงยามเที่ยง ประตูใหญ่จวนจงหย่งโหวก็เปิดกว้างออก ภายในจวนยามนี้ ทั้งประมุขจวนและฮูหยินพร้อมเหล่าอนุและบุตรหลาน ทั้งหมดต่างนั่งคุกเข่าเรียงรายตามลำดับศักดิ์อยู่บนพื้น ถูกต้องตามขนบธรรมเนียมมิมีขาดตกบกพร่อง ทุกคนต่างนั่งนิ่งจนกเกือบจะเป็นกลั้นลมหายใจ รอรับการเสด็จมาขององค์รัชทายาทด้วยความเคารพนบนอบ

รถม้าหยุดลงตรงหน้าประตูจวน ผู้ที่นั่งควบม้าอยู่ด้านหน้านั้นก็หาใช่ใครอื่นไม่ แต่เป็นลั่วกู่ผู้ที่ได้จากไปก่อนหน้าพักหนึ่งนั่นเอง

เมิ่งซีโจวยืนอยู่ท่ามกลางแถวของเหล่าสตรีในจวน เพียงเห็นภาพตรงหน้า ก็รู้สึกคุ้นตาอยู่หลายส่วน — ภาพนี้มิใช่เหมือนกับวันนั้น วันที่นางกลับมาถึงจวนหรอกรึ?

เพียงแต่ครั้งนี้ผู้ที่นั่งอยู่ในรถม้าคันนั้น ก็คือองค์รัชทายาทซ่งเฉิงจี้ ผู้ที่ทุกคนต่างก็เฝ้าชะเง้อคอรอคอยอย่างแท้จริง

ทันทีที่เห็นลั่วกู่กระโดดลงจากด้านหน้ารถม้า แล้วเดินไปเปิดม่านรถม้าขึ้นด้วยท่าทีเคารพนอบน้อมยิ่ง หัวใจของเมิ่งชินรุ่ยก็พลันกระตุกวูบ ก่อนจะลอยขึ้นไปค้างคาอยู่บริเวณลำคอ

ความอัปยศอดสูและความเดือดดาลจากวันนั้น วันที่เขาต้องทำความเคารพใหญ่ต่อเมิ่งซีโจว พลันหวนกลับคืนมาฉับพลัน ทำให้เขาถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะหนึ่ง ทั้งเหม่อลอย ทั้งเสียอาการชัดเจน

และแล้วช่วงเวลาที่ทุกคนตั้งหน้าตั้งตารอคอยก็มาถึง ซ่งเฉิงจี้ที่สวมใส่ฉลองพระองค์สีดำปักด้วยลายมังกรทอง ก็พลันก้าวลงมาจากรถม้าด้วยท่วงท่าสุขุมสง่างามยิ่งนัก

“ถวายบังคมองค์รัชทายาทเพคะ…”

ในห้วงเวลาอันคับขัน เสียงกระจ่างเย็นสงบนิ่งของสตรีนางหนึ่งก็พลันเปล่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ประหนึ่งสายน้ำใสที่ไหลแหวกห้วงอากาศเข้ามา ก่อนจะปลุกเมิ่งชินรุ่ยผู้กำลังจมดิ่งอยู่ในความทรงจำอันน่าอับอายครั้งนั้นให้สะดุ้งตื่นฉับพลัน!

เมิ่งชินรุ่ยถึงกับร่างสั่นสะท้านเฮือกหนึ่ง พลันตกใจจนเหงื่อเย็นไหลซึมทั่วกาย!

เขาได้สติขึ้นมาในบัดดล ตระหนักได้ทันทีว่าตนเกือบจะก่อหายนะใหญ่หลวงเข้าเสียแล้ว!

เขารีบยืดแผ่นหลังตั้งตรงทันที ก่อนจะเปล่งเสียงประกาศดังก้องกังวาน กลบเสียงของเมิ่งซีโจวลงไปเสียสิ้น

“กระหม่อมเมิ่งชินรุ่ย พร้อมด้วยคนทั้งจวนจงหย่งโหว ขอถวายการคารวะต้อนรับองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ! ขอพระองค์จงทรงพระเจริญพ่ะย่ะค่ะ!”

“ไม่ต้องมากพิธี”

“ขอบพระทัยองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ!”

หลังจากนั้น ทุกคนจึงกล้าลุกขึ้นยืน แต่ต่างก็ยังก้มหน้านิ่ง สำรวมกิริยาอย่างพร้อมเพรียง

เมิ่งชินรุ่ยในฐานะประมุขจวน รีบก้าวขึ้นหน้าไปหลายก้าว ใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม ทั้งกิริยายังเคารพนบนอบถึงสิบส่วนเต็ม เอ่ยสนทนาทักทายกับองค์รัชทายาทอย่างระมัดระวัง มิพ้นถ้อยวาจาจำพวก

“การที่องค์รัชทายาทเสด็จมาเยือน นับเป็นเกียรติสูงสุดแก่จวนอันต่ำต้อยของพวกเราแล้ว”

“อากาศหนาวเหน็บยิ่งนัก ต้องลำบากองค์รัชทายาทแล้ว”

ล้วนเป็นคำเกริ่นตามมารยาททั้งสิ้น

ระหว่างที่เอ่ยวาจา เขายังแอบส่งสายตาไปทางเมิ่งหนานอี้ที่ยืนอยู่ข้างกายตนอย่างแนบเนียน

เมื่อเมิ่งหนานอี้ได้รับสัญญาณจากผู้เป็นบิดา หัวใจก็พลันยินดีแทบคลุ้มคลั่ง!

นางรีบก้าวขึ้นหน้าไป ค้อมกายถวายการคาราวะต่อซ่งเฉิงจี้อย่างอ่อนช้อยงดงาม ท่วงท่าดูละมุนละไมตายิ่งนัก แม้แต่น้ำเสียงยังจงใจเลียนแบบความเยียบเย็นใสดุจสายน้ำของเมิ่งซีโจว แต่ขณะเดียวกันก็เจือด้วยความอ่อนหวานเว้าวอนในแบบฉบับของนางเอง

“หม่อมฉันเมิ่งซีโจว ขอถวายพระพรองค์รัชทายาทเพคะ”

ทว่าสิ่งที่นางคาดหมายไว้นั้น มิว่าจะเป็นคำตอบกลับที่อ่อนโยนจากองค์รัชทายาท หรือแม้แต่สายพระเนตรที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นตะลึงชื่นชม กลับมิได้ปรากฏให้เห็นเลยแม้แต่น้อย

ซ่งเฉิงจี้ทอดสายตามองอาภรณ์บนกายของนาง ซึ่งดูโดดเด่นเกินหน้าเกินตาผู้อื่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะละสายตาไป แล้วเผยรอยยิ้มอ่อนโยนเหมาะสมตามฐานันดร พร้อมเอ่ยตอบว่า

“คุณหนูรอง มิจำเป็นต้องมากพิธี”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเมิ่งหนานอี้พลันแข็งค้างในชั่วพริบตา ยามนี้ดูประหนึ่งสวมใส่หน้ากากเสแสร้งและหยาบด้อยชิ้นหนึ่งไว้บนใบหน้า

นางยังคงประคองกิริยาค้อมกายคารวะอยู่เช่นเดิม ทว่ากลับมิอาจควบคุมร่างมิให้สั่นระริกเบาๆได้

นางควรตอบกลับเช่นไรดีเล่า?

จะยอมรับว่าตนคือ ‘คุณหนูรอง’ ต่อหน้าทุกคนอย่างนั้นหรือ? หากเป็นเช่นนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่นางกับมารดาสู้อุตส่าห์วางแผนมาอย่างรอบคอบ มิเท่ากับกลายเป็นเรื่องน่าขันไปจนสิ้นหรอกรึ?

หรือจะดึงดันยืนกรานว่าตนคือ ‘เมิ่งซีโจว’ ดี? แต่พระวาจาขององค์รัชทายาทที่ได้ตรัสออกมาแล้วนั้น ก็หนักประดุจทองคำ นางจะกล้าปริปากโต้แย้งได้อย่างไรกันเล่า?

นางเพียงรู้สึกว่าพวงแก้มของตนร้อนผ่าวเจ็บแสบ ราวกับกำลังถูกองค์รัชทายาทตบเข้าที่หน้าฉาดใหญ่ต่อหน้าธารกำนัล!

เพราะเหตุใดกัน…?

นางสู้อุตส่าห์ทุ่มเทเลียนแบบเมิ่งซีโจวถึงเพียงนี้แล้ว แต่งเนื้อแต่งตัวด้วยอาภรณ์และเครื่องประดับที่พิถีพิถันอลังการถึงเพียงนี้แล้ว ทว่ายังเป็นได้เพียงตงซือเลียนแบบไซซี สามารถถูกผู้อื่นมองทะลุปรุโปร่งได้โดยง่ายถึงเพียงนี้เชียวรึ?

เพราะเหตุใดกัน… กระทั่งพ่อบ้านในจวนยังมองไม่ออก แล้วเหตุใดองค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์กลับ…?

นางเม้มกัดริมฝีปากล่างของตนไว้แน่น จนสัมผัสได้ถึงรสคาวจางๆของโลหิต ความชิงชังในใจที่มีต่อเมิ่งซีโจวพลันพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดในบัดดล!

เพราะเหตุใดกัน?!

เมิ่งซีโจวมีสิทธิ์อันใดมาช่วงชิงชื่อเสียงด้านปัญญาซึ่งควรเป็นของนาง ทั้งยังครอบครองชะตาหงส์ซึ่งควรจะเป็นของนางอีกเล่า?

นางไม่เข้าใจเลยจริงๆว่า เหตุใดยามนี้แล้วมารดาจึงดื้อดึงไม่ยอมให้เมิ่งซีโจวตายเสียที บอกเพียงแค่ว่าการสลับชะตายังไม่สำเร็จ ทั้งที่หากเมิ่งซีโจวตายไปเสีย ชะตาหงส์ย่อมรู้เองว่าก่อนหน้านี้จดจำเจ้าของผิดคน และย่อมจะหวนมาสถิตในร่างของนางทันทีมิใช่รึ?

เมิ่งหนานอี้คับแค้นใจเสียจนต้องกัดฟันกรอด ผู้เป็นมารดาก็เอาแต่พูดว่า เวลานี้ยังฆ่าเมิ่งซีโจวไม่ได้ ทว่าแท้จริงแล้ว ทั้งหมดคงเป็นเพราะนางไม่สามารถตัดใจฆ่าเมิ่งซีโจวได้ลงกระมัง!

ที่พูดว่านางเมิ่งหนานอี้ เป็นบุตรีที่รักตนใคร่ที่สุดเพียงหนึ่งเดียวนั้น …ทั้งหมดล้วนแต่เป็นคำลวงหลอกทั้งเพ!

ในเมื่อมารดาไม่ยอมลงมือ เช่นนั้นนางก็จะลงมือเองให้สิ้นเรื่อง! ขอเพียงสำเร็จ ต่อแต่นี้ไปนางก็จะไม่ต้องโมโหเพราะเมิ่งซีโจวอีกแล้ว ทั้งยังจะได้กลายเป็นบุตรีเพียงหนึ่งเดียวของมารดาอย่างแท้จริงด้วย…

ทางด้านเมิ่งชินรุ่ยที่ยืนอยู่ข้างกันนั้น ก็ตกตะลึงพรึงเพริดไม่แพ้บุตรีเช่นกัน ภายในใจเปี่ยมไปด้วยความฉงนงุนงงอย่างที่สุด

เขาเอียงศีรษะไปด้านข้าง มอง ‘เมิ่งซีโจว’ ที่อยู่ข้างกายตนด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะกวาดตามองหา ‘เมิ่งหนานอี้’ บุตรีผู้ไร้ความโดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางฝูงชนทันที

ใบหน้าทั้งสองที่เหมือนกันราวกับแกะ หากแต่อุปนิสัยและบุคลิกกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว! เขามั่นใจว่าตนไม่มีทางจำผิดเป็นแน่! แต่เหตุใดองค์รัชทายาทจึง…

ภายในใจเขาเฝ้าคร่ำครวญไม่หยุด ทว่าก็มิอาจเอ่ยบอกไปตรงๆว่า “องค์รัชทายาททรงจำผิดแล้ว” จึงได้แต่ฝืนกล่าวแก้ไขอ้อมๆไปว่า

“พระองค์… พระองค์… ทรงอยากบุตรีคนรองของกระหม่อมด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ซ่งเฉิงจี้กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงตอบกลับเรียบเฉย หากแต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นที่ไม่อาจโต้แย้ง

“ปรากฏว่าท่านโหวยังแยกแยะบุตรีตนเองไม่ออกงั้นรึ? มิว่าดูเยี่ยงไรคนผู้นี้ก็คือคุณหนูรองชัดแจ้ง”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเมิ่งชินรุ่ยพลันแข็งค้างโดยสมบูรณ์ เขากระอักกระอ่วนเสียจนแทบอยากจะมุดแทรกแผ่นดินหนีไปจากตรงนั้น!

ได้แต่พร่ำบ่นอย่างขมขื่นใจว่า องค์รัชทายาทเอ๋ย องค์รัชทายาท! แม้แต่คู่หมั้นของพระองค์เองก็ยังทรงจำผิดได้ นี่มัน…นี่มันเรื่องอันใดกัน!?

ส่วนเมิ่งหนานอี้ในยามนี้ นางรู้สึกเพียงว่าฟ้าดินหมุนคว้าง ความอัปยศอดสูใหญ่หลวงแทบจะกลืนกินนางจนสิ้น

ภายใต้เครื่องประทินโฉมที่นางบรรจงแต่งแต้มไว้เป็นอย่างดีนั้น ยามนี้กลับมิอาจปกปิดใบหน้าซีดขาวราวกระดาษได้

ขณะนั้นเอง ฮูหยินเมิ่งจึงได้เอ่ยขึ้นทำลายบรรยากาศกระอักกระอ่วนชวนอึดอัด ที่ทำให้ทุกผู้ทุกคนในที่นี้แทบหายใจหายคอไม่ออก

“อากาศหนาวเหน็บเพียงนี้ เกรงว่าพระวรกายสูงศักดิ์ดุจทองหมื่นชั่งขององค์รัชทายาท คงมิควรประทับอยู่ด้านนอกนานนัก เชิญเสด็จเข้าไปภายในจวนเถิดเพคะ”

สายตาของซ่งเฉิงจี้กวาดมองผ่านใบหน้าของฮูหยินเมิ่ง ก่อนจะพยักหน้าเพียงเล็กน้อย

“ต้องรบกวนฮูหยินแล้ว”

เมิ่งชินรุ่ยประหนึ่งคว้าฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตตนเอาไว้ได้ จึงนึกซาบซึ้งใจอยู่ลึก และรู้สึกว่าตนคิดถูกยิ่งนักที่ให้นางออกมารับเสด็จด้วย!

นับว่ายังดีที่เขารอบคอบมองการณ์ไกล หาไม่แล้วสถานการณ์ในวันนี้ หากปล่อยให้อนุเสิ่นผู้ไร้สง่าราศีนั่นเป็นผู้จัดการ นางคงมิอาจเก็บกวาดได้ไหวเป็นแน่

เขารีบเบี่ยงกายหลีกทาง พลางค้อมกายคาราวะกล่าวเชื้อเชิญ

“เชิญเสด็จพ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท!”

ซ่งเฉิงจี้ก้าวเท้าผ่านท่ามกลางการรายล้อมอย่างนอบน้อมของผู้คน แล้วเดินข้ามธรณีประตูใหญ่ของจวนจงหย่งโหวเข้าไป