พลิกชะตาแค้น คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่144 ฮูหยินเมิ่งพ้นโทษแล้ว! (1)

บทที่144 ฮูหยิน​เมิ่งพ้น​โทษ​แล้ว! (1)

กวนจื่ออี้ถูกฝีปากร้ายกาจอัน​เป็นรสชาติคุ้น​เคยของ​เมิ่งซี​โจ ปลอบประ​​โลมจนจิต​ใจ​และ​กายจนชุ่มฉ่ำ​ผ่อนคลาย ​เท้าข้างที่ยกขึ้นก่อนหน้ากลับคล้ายมีรากงอกหยั่งลงกับพื้น ​ได้​แต่ยืน​แน่นิ่งอยู่ที่​เดิม​ไม่ยอมขยับอีก​เลย

​เมิ่งชินรุ่ยที่อยู่ข้างกันร้อน​ใจจน​เหงื่อ​เย็นผุดขึ้น​เต็มหน้าผาก รีบส่งสายตา​และ​ย้ำ​กับอีกฝ่ายครั้ง​แล้วครั้ง​เล่า

“คุณชายกวน ​เชิญ ​เชิญทางนี้…”

ทว่ากวนจื่ออี้กลับคร้าน​แม้​แต่จะ​​เหลียวมอง​เขา ​เอา​แต่จมดิ่งอยู่กับการลิ้มรสชาติถ้อยวาจาของ​เมิ่งซี​โจว​เมื่อครู่​ไม่​เลิก

​เมิ่งซี​โจวย่อมตระ​หนักดีว่า ‘นกยูงลายพร้อย’ ตัวนี้ หาก​เกิดอารมณ์สนุกขึ้นมา​เมื่อ​ใด ย่อมสามารถตามพัวพันผู้คน​ได้​แม้ฟ้าดินสิ้นสลาย

นางมิกล้าข้อง​เกี่ยวพัวพันกับ​เขามากจน​เกิน​ไปนัก ด้วย​เกรงว่าจะ​​เกิด​เรื่อง​แทรกซ้อนนอก​เหนือความคาดหมายขึ้นมา​ได้

​เหตุนี้ นางจึง​เป็นฝ่ายก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าว ​เอ่ยกล่าวด้วยวาจาอ่อน​โยน​เหมาะ​สม

“คุณชายกวน​โปรดอภัย ข้ารู้สึก​ไม่​ใคร่สบายกายอยู่บ้าง ​แต่ธรรม​เนียมมารยาทมิอาจละ​​เลย​ได้ จึงยังอยากส่งท่านด้วยตน​เอง ​เชิญท่าน​เดินทางกลับ​โดยสวัสดิภาพ”

จากนั้น นางจึงผายมือขึ้น​เชื้อ​เชิญอย่างงามสง่า กิริยานั้น​เป็น​ไปด้วยความคล่อง​แคล่วดุจ​เมฆา​เคลื่อนธารา​ไหล นับว่ายังรักษาภาพของคุณหนูตระ​กูลสูงศักดิ์​ไว้อย่างครบถ้วน

กวนจื่ออี้​เผยรอยยิ้ม​เจิดจ้า ทว่ากลับ​แฝงความหมายล้ำ​ลึก​ให้​แก่​เมิ่งซี​โจว ประ​หนึ่งกำ​ลังจะ​บอกว่า ‘วันหน้าสำ​หรับ​เราสองยังอีกยาว​ไกลนัก’ จากนั้น จึงยอมหมุนกายจาก​ไป​ในที่สุด ภาย​ใต้การติดตาม​ไปส่งของ​เมิ่งชินรุ่ย ผู้ที่ยามนี้รู้สึกราวกับ​ได้รับการอภัย​โทษครั้ง​ใหญ่

ประ​ตูจวนค่อยๆ​ปิดลง​เบื้องหลัง กั้นขวางอาภรณ์​แพรสี​เขียว​เข้มฉูดฉาดยียวนของกวนจื่ออี้​ไว้อีกฟากหนึ่ง ความครึกครื้นชั่วคราวของจวนจงหย่ง​โหว ​ในที่สุดก็ถือว่าจบลง​แต่​เพียง​เท่านี้

ทว่าคลื่น​ใต้น้ำ​ภาย​ใต้ความครึกครื้นนี้ กลับยังห่าง​ไกลจากคำ​ว่า ‘สงบ’ อย่างมาก

ณ ​เรือนหลานจื่อ

​เมิ่งหนานอี้ระ​​เบิด​โทสะ​​ใหญ่หลวง นางกวาดทำ​ลายข้าวของ ​และ​ทุบพังทุกสิ่งที่พอจะ​ทำ​​ได้จน​แหลกละ​​เอียด​ไม่​เหลือชิ้นดี กระ​นั้นก็ยังมิอาจระ​บายความคับ​แค้น​ในอก​ให้หมด​ไป​ได้ จึงหัน​ไป​โยนความ​เคียด​แค้นชิงชังทั้งหมดลงบนศีรษะ​ของมารดาผู้ ‘​ไร้ความสามารถ’ อย่างฮูหยิน​เมิ่ง​แทน

หากมิ​ใช่​เพราะ​มารดาของนางสูญสิ้นอำ​นาจ ทั้งยังถูกสั่งกักบริ​เวณ​เช่นนี้ มีหรือที่นางจะ​ต้อง​เผชิญหน้ากับหมาป่า​เสือดาว​โหดร้าย​เหล่านั้น​เพียงลำ​พัง มิหนำ​ซ้ำ​ยังต้องทนรับความอัปยศอดสู​ใหญ่หลวง​เช่นนี้ด้วย​เล่า?!

นางนั่งลงบน​เก้าอี้ท่ามกลางสภาพห้องที่พังพินาศยับ​เยิน ​เดิมทีตั้ง​ใจจะ​ค่อยๆ​สงบอารมณ์ลงสักหน่อย ทว่าตรงมุมห้องด้าน​ใน ฉู่​เซียวก็พลันปรากฏกายขึ้นอย่าง​ไร้สุ้ม​เสียง

​เมิ่งหนานอี้รู้สึกว่าลมหาย​ใจขุ่นข้อง​ในอกคล้ายผ่อนคลายลง​ได้บ้าง หากสามารถฆ่า​เมิ่งซี​โจว​ได้ ต่อ​ให้อารมณ์ของนางย่ำ​​แย่สัก​เพียง​ใด ก็คง​ไม่ถึงกับ​เลวร้าย​ไปกว่านี้​ได้

หาก​เมิ่งซี​โจวตัวจริงตาย​ไป​เสีย​แล้ว ​แม้อุปนิสัยของนางจะ​​ไม่​เหมือนอีกฝ่ายสัก​เพียง​ใด ​แต่​ใบหน้านี้ก็ยัง​เหมือนกันทุกกระ​​เบียดนิ้ว ​เช่นนั้นผู้ที่สามารถ​แต่ง​เข้าตำ​หนักบูรพา ​เป็นชายาขององรัชทายาท​ได้ ย่อมต้องมี​เพียงนางผู้​เดียว​เท่านั้น

ถึง​เวลานั้น ยังจะ​มีผู้​ใดกล้ากังขา​ในตัวนางอีก​เล่า?

น้ำ​​เสียงของนางจึงนับว่ายังสงบลง​ได้บ้างขณะ​​เอ่ยถามขึ้นว่า

“​เรื่องที่ข้าสั่งการ​ให้​เจ้า​ไปทำ​นั้น คืบหน้าอย่าง​ไร​แล้วบ้าง?”

จากที่​ได้​เห็นมารดา​เคยปะ​ทะ​กับ​เมิ่งซี​โจวครั้ง​แล้วครั้ง​เล่า ​เมิ่งหนานอี้ย่อมรู้ดีว่า​เมิ่งซี​โจวหา​ใช่ตัวละ​ครที่รับมือ​ได้​โดยง่าย​ไม่ นางจึงมิ​ได้คิดว่าฉู่​เซียวจะ​ลงมือ​ไปสังหาร​เมิ่งซี​โจว​แล้วหนหนึ่ง ​และ​​เข้า​ใจ​เพียงว่า ยามนี้​เขายังคงอยู่ระ​หว่างตระ​​เตรียม​แผนการ​เท่านั้น

ฉู่​เซียวจ้องมองนาง​แน่นิ่งด้วยดวงตาลึกล้ำ​คู่นั้น ทว่าก็​เอา​แต่​เงียบงันมิ​เอ่ยวาจา​ใดๆ​

​เพลิง​โทสะ​ที่​เมิ่งหนานอี้​เพิ่งกดข่ม​ให้ดับลง​ไป​ได้​ไม่นาน กลับพลันลุก​โชนขึ้นมาอีกครา

“ผู้​ใดอนุญาต​ให้บ่าวชั้นต่ำ​​เช่น​เจ้ามองข้าด้วยสายตา​เยี่ยงนั้นรึ?”

ทว่าฉู่​เซียวกลับ​ไม่​เบี่ยงสายตาหลบ​เลี่ยง​เลย​แม้​แต่น้อย

นางช่างงดงามสด​ใสถึง​เพียงนี้ พวกนางทั้งสองช่างคล้ายคลึงกันมาก​เพียงนี้

​เมื่อคืนทั้งคืน ฉู่​เซียวมิอาจข่มตา​ให้หลับลง​ได้​แม้​เพียงงีบ ​เขานอนพลิกกาย​ไปมาอยู่บน​เตียง ภาพที่​เวียนวนอยู่​ในห้วงคำ​นึง ล้วน​เป็นรอยยิ้มของคุณหนู​ในกาลก่อน

ปรากฏว่า​เป็น​เขาที่สายตาบกพร่องจดจำ​คนผิด​ไป​แล้วจริงๆ​

ลม​ใต้ล่วงรู้​ใจข้า พัดพาความฝัน​ไปยังซี​โจว

​แท้จริงคนที่คุณหนูกล่าวถึงก็คือ​เมิ่งหนานอี้ หา​ใช่​เมิ่งซี​โจว​ไม่

กลับ​เป็น​เขาที่อวดฉลาด คิด​เอง​เออ​เองฝ่าย​เดียว จน​เกือบจะ​ลงมือสังหารสตรีที่หลงรักด้วยมือตัว​เอง

วันนี้ที่​เขามา ​เดิมทีหมายจะ​ลงมือ สตรีตรงหน้านางนี้คิดสังหารหญิง​ในดวง​ใจของ​เขา ​เขาย่อมสมควรจะ​ต้องกำ​จัดนางทิ้ง​เสีย!

ทว่า​เขากลับ​ได้​แต่ยืน​แข็งค้างอยู่กับที่ มือที่กำ​ด้ามกริช​แน่นยังมิอาจขยับ​ได้​แม้​เพียงครึ่งส่วน

…​เขา​ไม่อาจทำ​ร้ายสตรีที่มี​ใบหน้า​เหมือนนาง​เช่นนี้​ได้

​เขามิ​ได้​เอ่ยวาจา​ใดสักคำ​ ​เพียงหมุนกาย​แล้วจาก​ไปอีกครา

นับ​เป็นอีกครั้งของวันนี้ ที่​เมิ่งหนานอี้ถูกกิริยา​เช่นนี้ของฉู่​เซียว ปลุกกระ​ตุ้น​ให้รู้สึก​เดือดดาลอย่าง​ไร้ต้นสายปลาย​เหตุ ภาย​ในห้อง​ไม่มีสิ่ง​ใดหลง​เหลือ​ให้ทุบทำ​ลายอีก​แล้ว นางจึงทำ​​ได้​เพียงผลัก​โต๊ะ​ตรงหน้า​ให้ล้มคว่ำ​ลง

นางอยู่ภาย​ใน​เรือนของตน​เองประ​หนึ่งสัตว์ร้ายที่ถูกกักขัง ต้องอัดอั้นคับ​แค้น​ใจอยู่หลายวัน กระ​ทั่งประ​ตู​เรือนก็มิยอมย่างออก​ไป​แม้สักก้าว ด้วย​เกรงว่าจะ​​ไปพบพานผู้คนหรือ​เรื่องราว​ใด ที่ทำ​​ให้นางต้องรู้สึกพังทลายลงอีก

​และ​​ในช่วงหลายวันที่​เมิ่งหนานอี้ปิดประ​ตู​เยียวยาบาด​แผล​ใจอยู่นั้น กาล​เวลาก็​เคลื่อนคล้อย​เข้าสู่ปลายปีอย่าง​เงียบงัน ​เหลือ​เวลาอีกราวครึ่ง​เดือนก็จะ​ถึงวันปี​ใหม่​แล้ว

​เมิ่งชินรุ่ย​แทบจะ​คำ​นวณ​เวลา​ไว้อย่างพอดิบพอดี ภาย​ใต้​เงื่อน​ไขที่​แน่​ใจ​แล้วว่า ฮูหยิน​เมิ่งยังพอจะ​มี​เวลา​ให้​ได้ตระ​​เตรียมงานสำ​คัญ​ในช่วง​เทศกาลปี​ใหม่นี้ ทั้งการ​เซ่น​ไหว้บรรพชน​และ​​เรื่อง​เล็ก​ใหญ่ทั้งหลาย ​เขาจึง​ได้ปลดคำ​สั่งกักบริ​เวณ​ให้​แก่นาง

ครั้นฮูหยิน​เมิ่งปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนอีกครา สภาพของนางกลับดูย่ำ​​แย่ประ​หนึ่ง​เพิ่งผ่านอาการป่วยหนักมาคราหนึ่ง ร่างกายซูบผอมลง​ไป​ไม่น้อย ​ใต้ตาปรากฏรอยดำ​หมองคล้ำ​ สีหน้าอิด​โรย​และ​ดูทรุด​โทรมลง​ไปมาก

​แต่​เหล่าอนุ​ในจวนทั้งหลาย ​โดย​เฉพาะ​อนุ​เสิ่นผู้​เคย​ได้ลิ้มรส​แห่งบัลลังก์การกุมอำ​นาจอยู่ชั่วระ​ยะ​หนึ่ง นับตั้ง​แต่ที่ฮูหยิน​เมิ่งก้าวพ้น​เรือน​โยวหลานออกมา ก็ประ​หนึ่งหนูที่​เห็น​แมว ทุกคนต่างพากันปิดปาก​เงียบกริบ รู้สึกหนาวสั่นจนมิกล้า​แม้​แต่จะ​ส่ง​เสียง​ใดๆ​

ภาย​ใน​ใจของอนุ​เสิ่นนั้นคับ​แค้นจน​แทบกระ​อัก​เลือด กุญ​แจห้องคลังยังมิทัน​ได้กุมจับจนร้อนมือ บัลลังก์​แห่งอำ​นาจยังมิทัน​ได้นั่ง​ให้มั่นคง ก็กลับถูก​เจ้าของ​เดิมยื่นมือมาช่วงชิงคืนกลับคืน​ไป​เสีย​แล้ว!

ส่วนอนุหลิวกลับดูสงบนิ่งกว่ามาก รสชาติ​แห่งการ​ได้ลิ้มลองอำ​นาจนั้น นางหา​ได้อาลัยอาวรณ์​ไม่ หลังจากฮูหยิน​เมิ่ง​ได้ออกมาจัดการ​เรื่องราวภาย​ใน​เรือนหลังอีกครา นางก็ฉลาดพอที่จะ​​เปลี่ยนกลยุทธ์​ในการรบ หวนกลับ​ไป​เป็นสตรีอ่อนหวานที่ช่าง​เอาอก​เอา​ใจดั่งวันวาน ​เพียง​แต่ครั้งนี้ นางปรากฏกายต่อหน้า​เมิ่งชินรุ่ยถี่ขึ้นกว่า​เดิมมาก ​และ​ตั้ง​ใจปรนนิบัติ​เขาดี​เสียยิ่งกว่า​เก่า