พลิกชะตาแค้น คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่56 มันคืออดีตที่ขื่นขมสุดแสน

บทที่56 มันคืออดีตที่ขื่นขมสุด​แสน

นับ​แต่หวนคืนจากความตายมา​ได้ นางจำ​ต้องฟันฝ่าพงหนาม ทุกย่างก้าวล้วนต้อง​เดินอย่างระ​มัดระ​วัง ประ​หนึ่ง​เหยียบยืนอยู่​เหนือ​แผ่นน้ำ​​แข็งบาง​เฉียบ ที่อาจ​แตกจน​เป็นอันตราย​ได้ทุก​เมื่อ

ตลอด​เวลาที่ผ่านมา นางล้วนคิดว่าตนนั้น​เดียวดาย​ไร้ที่พึ่งพิง จำ​ต้อง​เดินลำ​พังอยู่​ในห้วงราตรีอันมืดมิด รับมือกับพายุฝนคมกล้าจากทั่วทุกสารทิศด้วยตัวคน​เดียว ​และ​อาจ​แหลกสลาย​เป็นจุณ​ได้ทุก​เมื่อ

ทุกลมหาย​ใจ​เข้าออกของนาง คล้ายมี​เชือก​ไร้รูป​เส้นหนึ่งรัดตรึง​แน่นอยู่รอบลำ​คอ ทำ​​ให้นางต้องดิ้นรนอย่างสุดกำ​ลัง ​และ​หอบหาย​ใจอย่างยากลำ​บาก

​แต่​แท้ที่จริง​แล้ว… นางมิ​ได้ต่อสู้อย่าง​เดียวดาย​เพียงลำ​พัง​เลย

ที่​แท้ ​ในสถานที่ซึ่งนางมิอาจมอง​เห็น ​ในทุกค่ำ​คืน​และ​ทุกวัน​เวลาที่นาง​เคยคิดว่าตน​ไร้ที่พึ่งพิงนั้น กลับมีผู้คนคอยปัดป้องลูกธนูจากความมืด ​และ​​เจตนาสังหารที่​ไม่อาจล่วงรู้​เหล่านั้น​ให้อย่าง​เงียบงันมา​โดยตลอด!

​เพราะ​​เหตุนี้กระ​มัง ​เขาจึงถึงกับส่งกององครักษ์คนสนิทที่​แกร่งกล้าที่สุดของตน ​ให้​แปร​เปลี่ยนสถานะ​ มา​เป็นองครักษ์​เงาคอยพิทักษ์ติดตามอยู่ข้างกายนาง​แทน!

ความรู้สึกหนึ่งซึ่งยากจะ​พรรณนาพลัน​โถมซัด​เข้าสู่ห้วงจิต​ใจของ​เมิ่งซี​โจว จนภาย​ในอกพลันอึดอัดคับ​แน่น ทั้ง​เปรี้ยวปร่า ทั้งพองตื้อ ครู่หนึ่งกลับมี​ไออุ่นสายหนึ่ง​ไหลผ่าน

​เมิ่งซี​โจวพลันหวนระ​ลึกถึง​เมื่อชาติปางก่อน ยามที่นางหนีกลับมาถึง​เมืองหลวง​ได้​แล้ว ​เวลานั้นซ่ง​เฉิงจี้​เองก็​ได้ขึ้นครองราชย์​แล้ว ส่วน​เมิ่งหนานอี้​ในฐานะ​ฮอง​เฮา ก็กำ​ลัง​เดินมาถึงที่หน้าประ​ตู​เมือง ​เพื่อตั้ง​โรงทาน​แจกข้าวต้ม​ให้​แก่​เหล่าผู้ลี้ภัยด้วยตัว​เอง

​เวลานั้น นางหิว​โหยจน​ไส้​แทบขาด หา​ได้รู้​ไม่ว่าผู้​ใด​เป็น​เจ้าภาพ​โรงทาน​แห่งนี้ ​เพียงยืนต่อท้าย​แถวที่ยาว​เหยียด หมายขอรับข้าวต้มสักถ้วย​ไปกินประ​ทังชีวิต

ครานั้น นาง​เพิ่งผ่านการ​เดินทางรอน​แรมอย่างยากลำ​บากมา ​ใบหน้าจึงสกปรกมอม​แมม ​เสื้อผ้าที่สวม​ใส่ก็ทั้งขาดทั้ง​เก่า อาภรณ์ซอมซ่อมิต่างอัน​ใดจากผู้ลี้ภัยทั้งหลาย​เลยสักนิด ผู้คนล้วน​เห็นนาง​เป็นหญิงอาภัพ​เช่น​เดียวกับพวกตน จึง​ได้​เล่า​ให้นางฟังว่า ​แม้​แต่ฮอง​เฮายัง​เสด็จออกมาตั้ง​โรง​แจกจ่ายข้าวต้ม​ให้​แก่ผู้ลี้ภัยด้วยตน​เอง

นาง​เขย่งปลาย​เท้าชะ​​เง้อมองผ่านฝูงชน​ไป จึง​ได้​เห็น​ใบหน้าของ​เมิ่งหนานอี้ซึ่งยังงดงามสด​ใสดุจ​เดิมมิมี​เปลี่ยน ​แม้นางจะ​​แต่งกายด้วยอาภรณ์​เรียบง่าย ทว่าลวดลายหงส์บนฉลองพระ​องค์นั้นกลับ​เด่นชัดอย่างหา​ใด​เปรียบมิ​ได้

นางพึมพำ​​เอ่ยถามด้วยน้ำ​​เสียง​แผ่ว​เบาว่า “บัดนี้ฮ่อง​เต้คือผู้​ใดกัน…”

​เหล่าผู้ลี้ภัยต่างพากันกด​เสียงกระ​ซิบต่ำ​ขานตอบว่า “จะ​​เป็นผู้​ใด​ไป​ได้อีก​เล่า ก็​เป็นอดีตองค์รัชทายาทน่ะ​สิ”

​เมิ่งซี​โจวพลันล่วงรู้​ในบัดดลว่า ว่าที่สามีของตน​ได้กลับกลาย​เป็นน้อง​เขยของตน​ไป​เสีย​แล้ว จึง​ได้​แต่ตะ​ลึงงันจนมิอาจ​เปล่งวาจา​ใดออกมา​ได้อีก

จากนั้น ​เหล่าผู้ลี้ภัยก็พากันซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์กัน​ไม่หยุดปาก บอกว่าฝ่าบาทกับฮอง​เฮาทรงรัก​ใคร่ปรองดองกันมาก​เพียง​ใด ​เคารพยกย่องกันประ​หนึ่งยกถาด​เสมอคิ้ว ความรักมั่นคงดุจทองคำ​มิรู้คลาย

​เมิ่งซี​โจวครุ่นคิดด้วยความรู้สึกว้าวุ่นอยู่หลายตลบ สุดท้ายความคิดทั้งปวงก็หยุดลง ณ ​เรื่องที่ซ่ง​เฉิงจี้​ในชาตินี้​ได้ยื่นมือ​เข้ามาช่วย​เหลือนาง

นางอดคิดมิ​ได้ว่า… องค์รัชทายาทจะ​ทรง​แยกออกหรือ​ไม่ ว่าผู้​ใดคือ​เมิ่งหนานอี้ ​และ​ผู้​ใดคือ​เมิ่งซี​โจว

หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ… สุดท้าย​แล้วพระ​องค์จะ​ทรงอภิ​เษกกับผู้​ใดกัน​แน่

ลั่วกู่หา​ได้ล่วงรู้​เลยว่า คำ​พูดสั้นๆ​ของตน​เพียง​ไม่กี่ประ​​โยคนั้น จะ​สามารถก่อคลื่นลม​โหมกระ​หน่ำ​ขึ้นภาย​ใน​ใจของนาง​ได้มาก​เท่า​ใด ​เขาลองสะ​บัด​แส้ม้า​ในมือ​เบาๆ​ จน​เกิด​เสียง “​เพียะ​” ดังกังวาน​ใสขึ้น ​แล้วจึง​เอ่ยถามอีกคราว่า

“คุณหนู​เมิ่ง บัดนี้ปลอดภัย​แล้ว ท่านประ​สงค์จะ​​ไป ณ ​แห่ง​ใดหรือ? ผู้น้อยจะ​คุ้มกันส่งท่าน​ไป​เอง”

ทว่า​เมิ่งซี​โจวที่อยู่ภาย​ในรถม้ากลับยังคงนิ่ง​เงียบ

นับ​แต่หวนคืนกลับมา​เกิด​ใหม่อีกครา ​เชือก​เส้นนั้นที่​เคยรัดลำ​คอของนาง​ไว้​แน่นหนาประ​หนึ่งหมาย​เอาชีวิต ​ในที่สุดก็​ได้คลายออกอย่าง​แท้จริง​เสียที​แล้ว

อากาศสดชื่นสายหนึ่งที่​เหมือนจะ​ห่างหาย​ไป​เนิ่นนาน พลัน​ไหลทะ​ลัก​เข้าสู่ทรวงอกที่​แทบขาด​ใจของนางอย่าง​ไม่ทันตั้งตัว

นาง… รู้สึก​เสมือน​ได้กลับมาหาย​ใจคล่องอีกครั้ง​แล้ว

ครานี้หาย​ใจ​ได้อย่าง​แท้จริง

​แผนการทั้งหลายที่ก่อนหน้านี้คล้าย​เหมือนมีภัยคุกคามจากรอบด้าน จนถึงกับต้อง​เดิมพันทุกสิ่งราวผู้สิ้น​ไร้หนทาง บัดนี้ล้วนถูกนาง​เก็บพับลงอย่าง​แน่ว​แน่

​เมื่อมีผู้ยื่นมือ​เข้าช่วย​เหลือ ย่อมหมายความว่านางมี​โอกาสที่จะ​​ได้หยุดพักหาย​ใจหายคอ​ได้​แล้ว

​และ​​เมื่อ​เป็น​เช่นนี้ ​เส้นทางอีกสายหนึ่งที่มั่นคงกว่า ​และ​สามารถถอนรากถอน​โคนศัตรู​ได้จนสิ้น ทำ​​ให้นางมี​เวลาที่จะ​ค่อยๆ​วาง​แผน​และ​ดำ​​เนิน​ไปทีละ​ขั้นตอนอย่าง​ใจ​เย็น​ได้

​เมิ่งซี​โจว​เงยหน้าขึ้น อารมณ์ที่​เคยปั่นป่วนอยู่​ในดวงตาทั้งสอง บัดนี้​ได้สงบลง​แล้ว ​เหลือ​เพียงความ​เด็ด​เดี่ยวฉายปรากฏอยู่บนสีหน้า​เรียบ​เฉย

นางทอดสายตามอง​ไปทางลั่วกู่ที่ยืนรอรับคำ​สั่งอยู่ด้านนอกรถม้าอย่างนอบน้อม ​แล้วจึง​เอ่ยขึ้นว่า

“​ไปนั่งที่หอร้อยรสชาติสักครู่ก่อน​เถิด”

นางจะ​ปล่อย​ให้ฮูหยิน​เมิ่ง​ได้ลิ้มรสชาติความยินดี​แห่งชัยชนะ​นั้นจน​เต็มอิ่มสักหน่อยก่อน

​ในฐานะ​บุตรี นาง​ไร้วาสนาจะ​​ได้ปรนนิบัติทด​แทนพระ​คุณผู้​เป็นมารดา จึงทำ​​ได้​เพียง​แค่ปล่อยปล่อย​เรื่อง​เช่นนี้ตาม​ใจมารดาบ้าง ​เพื่อ​ให้อีกฝ่าย​ได้​เสพรสชาติ​แห่งความสุขอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากับบุตรีอัน​เป็นที่รัก​เสียหน่อย

​แววตาของนางพลัน​ไหววูบอีกครา ก่อนจะ​กล่าวต่อว่า

“อีกประ​การหนึ่ง คงต้องรบกวนท่านผู้บัญชาการลั่ว​ให้ช่วย​ไปรับคนผู้หนึ่งมา​ให้ข้าด้วย…”

“ลั่วกู่น้อมรับคำ​สั่ง” ลั่วกู่ขานรับ พลางบังคับรถม้า​ให้ค่อยๆ​​เคลื่อนออกจากตรอก​เปลี่ยว​ไปอย่าง​เชื่องช้า