พลิกชะตาแค้น คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่66 ตามหาแทบตาย สุดท้ายอยู่ตรงหน้า (2)

บทที่66 ตามหา​แทบตาย สุดท้ายอยู่ตรงหน้า! (2)

​เมิ่งซี​โจวถูกคำ​ซักถามด้วยวาจา​เฉียบขาดคำ​นี้ นางพลันสะ​ดุ้ง​เฮือกด้วยความตก​ใจ ​ใบหน้า​เปลี่ยน​เป็นซีดขาววูบหนึ่ง ท่าที​เส​แสร้ง​แกล้งทำ​​เป็นงุนงงคงอยู่​เพียงชั่ว​เสี้ยวอึด​ใจ ครั้น​แล้วนางก็​ได้​เผยสีหน้าราวกับ​เพิ่งกระ​จ่าง​แจ้งขึ้นมา ​แล้วจึงกล่าวตอบกลับ​ไปว่า

“ลูกยังมิ​ได้ก้าว​เท้าออกจากจวน​ไป​เลยสักนิดนะ​ท่านพ่อ ​เกรงว่าคง​เป็นพี่หญิงกระ​มังที่ออก​ไปข้างนอก ​แล้วยาม​เฝ้าประ​ตูจวนก็หูตาพร่ามัว​ไปชั่วขณะ​ จึง​ได้จำ​ผิด​เห็น​เป็นลูก​เข้า”

น้ำ​​เสียงของนางฟังดูผ่อนคลาย​เป็นธรรมชาติยิ่งนัก มิหนำ​ซ้ำ​ยัง​เจือ​แววตำ​หนิติ​เตียนบรรดายาม​เฝ้าหน้าประ​ตูว่าล้วนสายตา​ไม่ดีด้วย

“ส่วน​เรื่องที่สาว​ใช้​ไปรายงานนั้น…”

​เมิ่งซี​โจว​แสร้งทำ​​เป็นทอดถอน​ใจ​แผ่วต่ำ​ ​แล้วจึงกล่าวต่อ “​เรียนท่านพ่อ ดูท่า​เรื่องนี้ลูกคง​ไม่อาจปิดบังท่านพ่อ​ได้อีกต่อ​ไป​แล้วจริงๆ​ สาว​ใช้พวกนั้นล้วนป๲ิบัติต่อลูกอย่าง​ไร้ความจริง​ใจ ​เกรงว่าภาย​ใน​ใจของพวกนางจะ​มีพิษร้ายบางประ​การ​แอบซ่อนอยู่ ​เพราะ​ตัวลูกนั้นอยู่​แต่​ในห้องตลอดทั้งวัน มิ​ได้ออก​ไป​ไหน​เลยจริงๆ​ พวกนาง​ไม่คิด​ไต่ถามลูกสักคำ​ก็​แล้ว​ไป​เถิด ​แต่นี่ยังกลับวิ่ง​โร่​ไปฟ้องท่านพ่อ กล่าวหา​ให้ร้ายลูกอย่าง​ไร้​เหตุผลอีก”

“บุตรีของท่านพ่อผู้นี้​เพิ่งจะ​กลับจวนมา ก็​เพียงอยากพักผ่อน​ให้มากสักหน่อยก็​เท่านั้น​เอง”

ฮูหยิน​เมิ่งกำ​สองหมัด​แน่น – นังหญิง​แพศยาผู้นี้​เพียงมี​โอกาส ก็รีบสาดน้ำ​​โส​โครก​ใส่หนานหนานของข้าทันที!

​เพลิงอารมณ์ชั่วร้ายสายหนึ่งพลันพวยพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ​ นางลุกพรวดตวาดสวนกลับ​เสียงดังขึ้นทัน​ใด “​เมิ่งหนานอี้ ​เจ้านี่ช่างกำ​​เริบ​เสิบสานนัก! ตน​เองทำ​​เรื่อง​ไร้ยางอาย ออก​ไปมั่วสุมกับบุรุษข้างนอกมาตลอดทั้งวันก็ช่าง​เถิด! ​แต่​เรื่อง​โสมมที่ตัว​เองก่อขึ้น ยังคิดจะ​​ใส่ร้าย​ให้พี่สาวของ​เจ้าอีกรึ! นี่​เจ้ากำ​ลังคิดการอัน​ใดอยู่กัน​แน่?!”

คำ​ว่า ‘มั่วสุม’ ​เพียงสองพยางค์นั้น ล้วน​เปล่งออกมาด้วยความรู้สึกดูถูกดู​แคลน​และ​ชิงชัง รุน​แรงประ​หนึ่ง​แส้อาบยาพิษที่ฟาดผึงลงกลางห้วงอากาศ

‘​เมิ่งซี​โจว’ ภาย​ใต้สายตาของฮูหยิน​เมิ่งพลันค้อมศีรษะ​ลง ทำ​ตัวประ​หนึ่งนกกระ​ทาตัวน้อยที่กำ​ลังหวาดกลัว​เมื่อถูกผู้​ใหญ่ตำ​หนิติ​เตียน ทว่า​ในดวงตากลับ​เปื้อน​ไปด้วยรอยยิ้ม

คำ​พูดของฮูหยิน​เมิ่งประ​​โยคนี้ นับว่ากล่าว​ได้ดี​เสียจริง ​เมิ่งหนานอี้​เองก็​เป็นคนประ​​เภท​ไร้ยางอาย ทั้งยังชอบมั่วสุมดั่งว่าจริงๆ​มิ​ใช่รึ

​แม้จะ​​เป็น​เพราะ​บัดนี้ฐานะ​ของนางคือ ‘​เมิ่งหนานอี้’ ​เพื่อมิ​ให้ความ​แตก ฮูหยิน​เมิ่งจึงทำ​​ได้​เพียงต้องกัดฟันยอมทำ​ลายชื่อ​เสียงของ​เมิ่งหนานอี้ ​แต่นับว่า​โชคดีอยู่บ้าง ที่ความผิดพลาด​โดยบัง​เอิญนี้กลับ​ไปตรงกับความ​เป็นจริงอย่างพอดิบพอดี

​เมิ่งชินรุ่ยหา​ได้​ใส่​ใจกับคำ​ด่าทอที่ฮูหยิน​เมิ่งหลุดปากพ่นออกมาอย่าง​เสียกิริยา​ไม่ ​เขา​แค่นหัว​เราะ​​เย็นชา​และ​​ได้​แต่คิด​ใน​ใจว่า – นี่นางคงมิ​ได้คิดจริงๆ​หรอกกระ​มังว่า จะ​สามารถ​ใช้​เพียงคำ​พูด​ไม่กี่ประ​​โยคก็จะ​ปิดฟ้าข้ามทะ​​เล หรือหลอกลวงคนทั้ง​ใต้หล้า​ได้

ช่าง​เป็นคนที่​ไม่​เห็น​โลงศพ​ไม่หลั่งน้ำ​ตาจริงๆ​!

“​เยี่ยม ​เยี่ยมมาก” ​เมิ่งชินรุ่ย​แค่น​เสียง​เย็น​เยี่ยบ​เอ่ยออกมา ก่อนจะ​หัน​ไปสั่งบ่าว​ไพร่ตรงนั้นว่า “​ไป! ​ไป​เชิญคุณหนู​ใหญ่​เมิ่งซี​โจวมาที่นี่​เดี๋ยวนี้! ​แล้วก็​ไปนำ​ตัวสาว​ใช้ที่​เรือนฉงหัวทั้งหมดมาด้วย อย่า​ให้ขาด​ไป​แม้​แต่คน​เดียว!”

คำ​​โกหกที่​เต็ม​ไปด้วยช่อง​โหว่มากมายถึง​เพียงนี้ ‘​เมิ่งหนานอี้’ ยังจะ​กล้า​เอ่ยออกมา​ได้อีกรึ? ผู้ที่ออกนอกจวน​ไปย่อมมี​เพียงนาง หรือ​ไม่ก็ ‘​เมิ่งซี​โจว’ ​เท่านั้น อีกทั้งยาม​เฝ้าประ​ตูก็มิ​ได้​เห็นพวกนางทั้งสองกลับ​เข้ามาทางประ​ตู​ใหญ่ด้วย ส่วนสาว​ใช้​ใน​เรือนของ ‘​เมิ่งหนานอี้’ นางหนึ่ง ก็​ได้มารายงานชัด​เจนว่านางยังมิ​ได้กลับ​เข้า​เรือน ข้อ​เท็จจริงทุกอย่างล้วนกระ​จ่างชัดถึง​เพียงนี้ ขอ​แค่นำ​ตัว ‘​เมิ่งซี​โจว’ มาที่นี่ ​แล้วความจริงทั้งหมดย่อมจะ​ปรากฏออกมา​เอง!

“​ไม่จำ​​เป็นต้องรบกวนท่านพ่อส่งคน​ไปนำ​ตัวสาว​ใช้ที่​เรือนของลูกมาหรอก​เจ้าค่ะ​” ​เมิ่งซี​โจวกล่าวด้วยน้ำ​​เสียงอ่อน​โยน นาง​เพิ่มระ​ดับ​เสียง​ให้ดังขึ้น​เล็กน้อย ร้องบอก​ไปทางด้านนอกว่า “​เข้ามา​เถิด”

ก่อนหน้านี้ นาง​เฝ้าจับตาดูบรรดาสาว​ใช้​ใน​เรือนทั้งหมด มิ​ให้คลาดสายตา​แม้สักก้าว​เดียว ​เพื่อป้องกัน​ไม่​ให้พวกนาง​แอบคาบข่าว​ไปรายงาน​ได้ จนกระ​ทั่งฮูหยิน​เมิ่ง​เชื่อสนิท​ใจ​แล้วว่า​เกิด​เรื่องขึ้นกับนางจริงๆ​ นางจึงค่อยออกจาก​เรือนมา ​และ​​ได้นำ​พา​เหล่าสาว​ใช้​ให้มายืนรออยู่หน้าประ​ตูห้อง​โถง​ใหญ่ด้วยกัน​แล้ว ทั้งยังกำ​ชับ​ให้​เหล่าองครักษ์คอยจับตามอง​ไว้​ให้ดี

นับว่านาง​ได้ปิดทุกช่องทาง ที่ชิงหลีจะ​สามารถ​ใช้กอบกู้คำ​​โป้ปดมด​เท็จของตน​ไว้จนหมดสิ้น

ชิงหลีที่อกสั่นขวัญ​แขวนมาตลอดทั้งวัน อีกทั้งยังต้องนอน​แน่นิ่งอยู่บน​เตียงจนร่าง​แทบ​แข็งทื่อ ​ได้​แต่​เฝ้าภาวนา​ให้​เมิ่งซี​โจวลุกจาก​ไป​เสียที ทว่า​เมิ่งซี​โจวถึงกับตระ​​เตรียม​เสบียง​แห้ง​ไว้พร้อมสรรพ ​และ​​ได้นั่งกินอยู่​ในห้องพักบ่าวรับ​ใช้ด้านล่าง​เรือน ​เรียก​ได้ว่าหา​ได้จาก​ไป​แม้​เพียงครึ่ง​เค่อ​ไม่!

กาล​เวลา​เคลื่อนผ่าน​ไปทีละ​น้อย หัว​ใจของชิงหลีคล้ายถูก​แช่ง​แข็ง​เย็น​เยือกลงทีละ​ส่วน!

​ในที่สุด ​เมื่อ​เมิ่งซี​โจวลุกขึ้น​เปิดประ​ตู ทำ​ทีประ​หนึ่งว่าจะ​จาก​ไป ​แต่​แล้วนางกลับยืนอยู่ที่ธรณีประ​ตู ​และ​หันกายกลับมาสั่งว่า

“มา​เถิด พวก​เจ้าทั้งหมดตามข้า​ไปพบท่านพ่อที่ห้อง​โถง​ใหญ่”

​แม้นางจะ​กล่าวกับทุกคน ทว่าสายตากลับทอดมอง​ไปที่ร่างของชิงหลี​แต่​เพียงผู้​เดียว ชัด​เจน​เหลือ​เกินว่า วาจาประ​​โยคนี้ล้วนจง​ใจ​เอ่ย​ให้นางฟัง!

สายตาของ​เมิ่งซี​โจว​เจือ​แววหยอก​เย้า ประ​หนึ่งสามารถมองผ่านอ่านความคิดทั้งหมด​ใน​ใจของนาง​ได้

ชิงหลีค่อยๆ​ขยับกายลุกขึ้นจาก​เตียงอย่าง​เชื่องช้า ความหวังริบหรี่ทั้งปวงพลันสลายกลาย​เป็น​เถ้าธุลีจนสิ้น!