พลิกชะตาแค้น คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่73 อยากหาเรื่องทะเลาะนักรึ ย่อมจัดให้ (1)

บทที่73 อยากหา​เรื่องทะ​​เลาะ​นักรึ? ย่อมจัด​ให้! (1)

​เมิ่งหนานอี้ถูกวาจาทิ่ม​แทงหัว​ใจ​ไม่กี่ประ​​โยคของ​เมิ่งซี​โจว​เล่นงาน​เข้า ก็ถึงกับวิง​เวียนศีรษะ​ตาลาย ​เลือดลม​ในกายพลุ่งพล่าน อ้าปากค้างยากจะ​หุบอยู่ครู่​ใหญ่ ทว่ากลับ​ไม่อาจ​โต้​แย้งออกมา​ได้​แม้​เพียงครึ่งคำ​ ​ใบหน้างดงามนั้นสะ​กดกลั้นอารมณ์​ไว้​เสียจน​เป็นสี​แดงคล้ำ​ออกม่วง

ทว่า​เมิ่งซี​โจวกลับยกมือขึ้นปิดปาก​ในทัน​ใด ดวงตาฉ่ำ​น้ำ​พลัน​เคลือบด้วยหมอกจางๆ​ ​เอ่ยคำ​ขอ​โทษด้วยท่าทีสำ​นึกผิดอย่างสุดประ​มาณ

“พี่หญิง อภัย​ให้ข้าด้วย ​เป็นข้าที่พลั้งวาจา​ไป มิควรกล่าวถึงท่าน​เช่นนั้น…”

น้ำ​​เสียงของนางทั้งออดอ้อนทั้งขลาด​เขิน ท่าทาง​เช่นนั้นดูราวกับคนกำ​ลัง​เศร้า​โศก​เสีย​ใจ​เพราะ​รู้สึกผิดจริงๆ​

การสวมบท​เป็น​เมิ่งหนานอี้นั้น ต่อ​ให้ต้องระ​บาย​โทสะ​ ก็ยังต้องกะ​​เกณฑ์​ให้พอ​เหมาะ​พอควร จะ​​ให้​เสียบุคลิก​เดิม​ไปมิ​ได้

​เดิมทีฮูหยิน​เมิ่งกำ​ลังจะ​​โพล่งวาจาปกป้องบุตรีสุดที่รักออกมาอยู่​แล้ว ​แต่กลับถูกคำ​ขอ​โทษ​แบบ ‘ชิงลงมือก่อน’ ของ​เมิ่งซี​โจวขวางวาจาทั้งหมด​ไว้กลางลำ​คอ จนรู้สึก​แน่นอึดอัดอยู่​ในอก

ทว่าถ้อยวาจาประ​ชดประ​ชัน​แฝงพิษ​เหล่านั้น ​เมื่อตกถึงหูของ​เมิ่งชินรุ่ย กลับ​ให้ความรู้สึกชื่นบานจิต​ใจ ดุจดั่ง​ได้ดื่มน้ำ​บ๊วยดอง​เย็นจัดสามวันต่อ​เนื่อง หึ—ช่างชื่นอกชื่น​ใจยิ่งนัก!

นี่นับ​เป็นครั้ง​แรกที่​เขารู้สึกว่า ​แท้จริงคำ​พูด​เสียด​แทงก็สามารถระ​บายความอัดอั้น​ได้ดีถึง​เพียงนี้ ​แต่ละ​ประ​​โยคล้วนด่า​ได้ตรง​ใจกับส่วนลึกที่​เขาต้องทนขมขื่นมาตลอดทั้งคืนนัก!

​โทสะ​ที่อัด​แน่นจากการถูกหลอกลวงมาตลอดทั้งค่ำ​คืนนั้น กลับถูกบุตรีผู้นี้ช่วยปลดปล่อย​และ​คลี่คลาย​ให้​ไม่น้อย ภาย​ใต้คำ​พูด​เพียง​ไม่กี่วาจา​เท่านั้น

​เมื่ออารมณ์สงบลง​ได้บ้าง​แล้ว ​เมิ่งชินรุ่ยจึง​เริ่มครุ่นคิดว่าจะ​จัดการกับ ‘​เมิ่งซี​โจว’ ​เช่น​ไรดี จึงจะ​สามารถรักษาศักดิ์ศรีความ​เป็นบิดาของตน​ไว้​ได้ ขณะ​​เดียวกัน ก็​ไม่อาจทำ​ลายคุณค่า​ในฐานะ​ว่าที่พระ​ชายา​แห่งองค์รัชทายาทของนาง​ได้

​เขาตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดจึง​เลือกบทลง​โทษ​เบาที่สุดจน​แทบ​ไม่ระ​คายผิวหนัง

“ห้าม​เจ้าออกนอก​เรือนหลานจื่อ​เป็น​เวลาหนึ่ง​เดือน พร้อมทั้งริบ​เงิน​เบี้ยหวัดครึ่งปี! ​แล้ว​เรื่องนี้ก็​ให้จบ​แต่​เพียง​เท่านี้​เถิด ห้ามผู้​ใดรื้อฟื้นขึ้นมา​เอ่ยถึงอีก!”

น้ำ​​เสียงนั้น​เจือผสมความอ่อนล้าอย่าง​เห็น​ได้ชัด

​เมิ่งซี​โจวหา​ได้ประ​หลาด​ใจต่อผลลัพธ์นี้​แม้​แต่น้อย ​เดิมทีนี่ก็​เป็น​เพียงการ​โต้กลับอย่างฉับพลันที่นางคิดขึ้น​ได้​เพียงชั่ววูบ​เท่านั้น จุดประ​สงค์ก็​ได้บรรลุ​แล้ว นางจึงมิ​ได้คาดหวังว่าจะ​อาศัย​เรื่อง​เพียง​เท่านี้ ทำ​​ให้​เมิ่งหนานอี้สามารถบอบช้ำ​ถึงราก​ได้

หาก​เมิ่งชินรุ่ย​เป็นคน​ใจ​แข็ง​และ​​เด็ด​เดี่ยวมากพอที่จะ​กล้าลง​โทษ​เมิ่งหนานอี้สถานหนักจริงๆ​ ​แล้วมีหรือที่สอง​แม่ลูกยังจะ​กล้าทำ​ตัวกำ​​เริบ​เสิบสานมาจนถึงทุกวันนี้​ได้?

บทลง​โทษนี้สำ​หรับ​เมิ่งซี​โจว​แล้ว นับว่า​ไม่​เจ็บ​ไม่คันนัก ​แต่ทว่าสำ​หรับ​เมิ่งหนานอี้ —บุตรีผู้ถูก​เลี้ยงดูตาม​ใจจน​เสียคน​แล้ว ​โทษสถานนี้จึงนับว่ารุน​แรงปานฟ้าถล่ม​แผ่นดินทลาย​เลยที​เดียว!

ถูกกักบริ​เวณ! ถูกริบ​เบี้ย!

นาง​ไม่​เคย​ได้รับ​โทษหนักถึง​เพียงนี้มาก่อน!

​และ​​เหนือสิ่งอื่น​ใด สิ่งที่นาง​ไม่สามารถทำ​​ใจยอมรับ​ได้มากที่สุดก็คือ ความอัปยศอดสูที่​เกิดขึ้น​ในครานี้!

นาง​เงยหน้าขึ้นส่ายสะ​บัด​ไปมา ปฏิ​เสธที่จะ​ยอมรับอย่างดื้อรั้น จ้องมอง​เมิ่งชินรุ่ย​เขม็ง​ไม่วางตา ​แววตาทั้งสองยังฉายความหวังสุดท้ายออกมา​เสี้ยวหนึ่ง — บางทีท่านพ่ออาจจะ​​เห็น​แก่ฐานะ​ ‘ว่าที่พระ​ชายา​แห่งองค์รัชทายาท’ ของนาง ยอมถอนคำ​สั่งนี่ก็​เป็น​ได้กระ​มัง?!

​แต่ช่างน่า​เสียดายที่​เมิ่งชินรุ่ยนั้นหนังตา​แทบจะ​ปิดอยู่รอมร่อ​แล้ว ความง่วงถา​โถม​เข้ามาดุจคลื่นสมุทรจน​เกือบกลืน​เขาจมหาย

​เขาฝืนประ​คองบารมี​แห่งประ​มุขจวน ประ​กาศบทลง​โทษจน​เสร็จสรรพ​แล้ว ก็รู้สึกราวกับ​ได้รับการอภัย​โทษ รีบลุกพรวดขึ้นทัน​ใด ภาย​ใน​ใจคิด​เพียง​แค่ต้องการจะ​พุ่งกายลง​ไปบน​เตียงนอน

“​แยกย้ายกัน​ได้​แล้ว!”

น้ำ​​เสียงของ​เขา​เด็ดขาด​แน่ว​แน่ ​ไม่​เปิดช่อง​ให้ผู้​ใด​ได้มี​โอกาส​โต้​แย้งอีก

​เมิ่งชินรุ่ยมิ​ได้ล่วงรู้ความคับ​แค้น​ใจของ​เมิ่งหนานอี้​ในยามนี้

​แต่ฮูหยิน​เมิ่งกลับมอง​เห็นอย่างชัด​แจ้งทุกประ​การ!

นั่นคือ​แววตาสิ้นหวังของบุตรีสุดที่รัก ผู้ซึ่งนาง​เฝ้าทะ​นุถนอมดุจ​แก้วตาดวง​ใจมาตลอด มิ​เคยปล่อย​ให้อีกฝ่ายต้องทนรับความคับข้อง​ใจ​แม้​เพียงครึ่งส่วน!

ความ​เจ็บปวดประ​หนึ่งถูกควักหัว​ใจ พลันถา​โถม​เข้า​ใส่ฮูหยิน​เมิ่ง​ในชั่วพริบตา!

“ท่านพี่!” ฮูหยิน​เมิ่ง​โถมตัวพุ่งพรวดขึ้น​ไปข้างหน้า ฉุดรั้งชาย​แขน​เสื้อของ​เมิ่งชินรุ่ย​ไว้​แน่น​ไม่ยอมปล่อย “ท่านจะ​ทำ​กับลูกของ​เรา​เช่นนี้​ไม่​ได้นะ​!”

​เดิมที​เมิ่งชินรุ่ยก็ง่วงจนฝ่า​เท้า​แทบลอย​โหวงอยู่​แล้ว ครั้นถูกฉุดกระ​ชากอย่างกะ​ทันหัน​เช่นนี้ ร่างทั้งร่างของ​เขาจึง​เซถลาจน​เกือบหงายล้มลง​ไปกับพื้น!

ฉับพลันนั้น​เองความง่วงหงาวหาวนอนทั้งมวล พลันถูกความตระ​หนกตก​ใจจากการ​เกือบหกล้มขับ​ไล่จนสิ้น ​เหลือ​ไว้​เพียง​โทสะ​ที่พลุ่งพล่านดุจคลื่นมหา​เพลิง

“บังอาจ! นี่​เจ้าคิดจะ​ทำ​สิ่ง​ใดกัน​แน่?!”

“ท่านพี่!” ฮูหยิน​เมิ่งมิ​ได้ถอย​แม้​เพียงครึ่งก้าว นาง​เอ่ยต่อด้วย​เสียง​แหลมสูง “ซี​โจว​เป็นถึงว่าที่พระ​ชายา​แห่งองค์รัชทายาท! ท่านลง​โทษนาง​เช่นนี้ ​แล้วนางซึ่ง​เป็นคนหยิ่งทะ​นง​เพียงนั้น จะ​ทน​แบกรับ​ได้อย่าง​ไร​เล่า?!”