พี่ชายตัวร้าย ท่านต้องกลายเป็นท่านราชเลขาธิการผู้ยิ่งใหญ่ให้ได้นะ - บทที่ 36

นอกเรือน เสียงดังอึกทึกครึกโครมราวกับมีงาน

มงคลใหญ่ เสียงทักทายดังเซ็งแซ่ มีเสียงบรรดา

สาวใช้ต้อนรับขับสู้และอำลาส่งแขก มีเสียงเหล่า

บ่าวหญิงชราสั่งการให้ประดับตกแต่งงานเลี้ยง

อย่างเร่งรีบ เสียงดังโหวกเหวกจนทำให้เฉียวอี๋

เหนียงรู้สึกปวดหัว

วันก่อนหลินไห่หรูและหลัวเฉิงจางกำลังกิน

อาหารเช้า หลินไห่หรูก็สั่งให้นางคอยปรนนิบัติ

อยู่ด้านข้าง นางยืนอยู่ค่อนวันก็ไม่ยอมให้นั่ง

หลายปีแล้วที่เฉียวอี๋เหนียงไม่ได้เกิดโทสะเช่นนี้ สี

หน้านางเปลี่ยนเป็นดำคลํ้า ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้า

หลัวเฉิงจาง นางมักจะวางท่าเปราะบางน่าสงสาร

มาโดยตลอดภายใต้สถานการณ์ที่ยังไม่ได้รับ

อนุญาตของนายหญิง นางจะกล้านั่งลงได้อย่างไร

ยามนั้นนางจึงจับมือสาวใช้ไว้เพื่อแสดงว่าร่างกาย

ของตนไม่ดีนักทว่าหลัวเฉิงจางมัวพะวงอยู่กับ

เรื่องการสอบของหลานชาย ความสนใจจึงไม่ได้

อยู่ที่นางสักนิด

หลังจากเฉียวอี๋เหนียงกลับมา สีหน้าก็ถมึงทึง วัน

ต่อมานางไม่ได้ไปเพราะอ้างว่าปั่วย ทว่าช่วงบ่าย

กลับปวดศีรษะขึ้นมาจริง ๆ

บัดนี้นางกำลังเอนตัวอยู่บนเก้าอี้เอน ศีรษะหนุน

หมอนหยก อาการจึงค่อยทุเลาลง สาวใช้คุกเข่า

อยู่ข้างกาย ใช้นิ้วมือแต้มนํ้ามันเย็นถูนวดบริเวณ

จุดไท่หยาง[1] ช้า ๆ แต่เมื่อด้านนอกมีเสียงดัง

นางจึงรู้สึกปวดหัวยิ่งกว่าเดิม

“ด้านนอกทำอะไรกัน เหตุใดจึงอึกทึกเช่นนี้”

นางถามสาวใช้ที่เพิ่งเดินเข้าประตูมา

สาวใช้ตอบว่า “อี๋เหนียง คุณชายของพวกเรา

ผ่านการคัดเลือกแล้วในจวนกำลังจัดงานเลี้ยง ได้

ข่าวว่ามีขุนนางใหญ่หลายท่านมาร่วมงานด้วยเจ้า

ค่ะ”

เฉียวอี๋เหนียงฟังถึงตรงนี้ก็หลับตาลงช้า ๆ อย่าง

อ่อนล้า รู้สึกเหมือนทั้งร่างไร้เรี่ยวแรง “ผ่านการ

คัดเลือกก็ผ่านไป การที่หลัวหวยหย่วนสอบผ่าน

มิใช่เรื่องที่แน่นอนอยู่แล้วหรอกหรือ เหตุใดถึง

ต้องรบกวนมาถึงเรือนข้า ไม่ใช่เรื่องมงคลใหญ่โต

อะไรสักหน่อย…”

สาวใช้นางนั้นตอบกลับด้วยรอยยิ้มยินดี “อี๋

เหนียง ด้านนอกกำลังฉลองที่คุณชายสามผ่าน

การคัดเลือก มิใช่คุณชายใหญ่เจ้าค่ะ บ่าวได้ยิน

มาว่าคุณชายสามสอบได้อันดับหนึ่ง เมื่อครู่ฮู

หยินรองยังไปโปรยเหรียญทองแดงกับลูกกวาด

ตรงประตู ได้ยินว่ามีพวกสาวใช้วิ่งไปเก็บกัน

เยอะแยะเลยเจ้าค่ะ!”

เฉียวอี๋เหนียงฟังถึงตรงนี้ก็ลืมตาขึ้นทันที ความ

เกียจคร้านทั่วร่างพลันอันตรธานหายไป นางมอง

สาวใช้ด้วยสายตาเย็นเยียบ “เจ้าว่าอะไรนะ ผู้ใด

ผ่านการคัดเลือก”

สาวใช้นางนั้นไม่เคยเห็นสายตาดุดันของเฉียวอี๋

เหนียงมาก่อน นางตกใจจนไม่กล้ายิ้มออกมา

ตอบอย่างตะกุกตะกัก “เป็นคุณชายสามของพวก

เรา…ที่สอบได้เจี่ยหยวนเจ้าค่ะ บ่าวได้ยินมาจาก

หงเอ๋อร์ในเรือนของฮูหยินรอง…”

“เรื่องใหญ่เช่นนี้ เหตุใดจึงไม่มีผู้ใดบอกข้า!”

เฉียวอี๋เหนียงไม่รู้สึกถึงความอ่อนล้าอีกต่อไป

บริเวณขมับเต้นตุบ ๆ นางลุกขึ้น พูดกับสาวใช้ที่

กำลังบีบนวดให้ด้วยสีหน้ามืดครึ้ม “ไปเรียกปีอี่

มาให้ข้า!”

ปีอี่เป็นสาวใช้ใหญ่ที่ปรนนิบัตินาง

หลังจากสาวใช้นางนั้นวิ่งจากไป เฉียวอี๋เหนียงก็

เดินไปมาอยู่ในห้องหัวใจเต้นกระหนํ่า

ยามที่นางได้ยินข่าวว่าหลินไห่หรูจะรับหลัวเซิ่น

หย่วนเป็นบุตรก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ก็แค่บุตรอนุคน

หนึ่ง จะมีความสามารถอะไร ที่สำคัญคือหลัวเฉิง

จางก็ไม่เคยเห็นบุตรอนุผู้นี้อยู่ในสายตา

เป็นเพราะมารดาผู้ให้กำเนิดหลัวเซิ่นหย่วนตํ่าช้า

เลวทราม ยามปกติทุกคนจึงมองเขาด้วยสายตา

ประหลาดอยู่หลายส่วน

เฉียวอี๋เหนียงหลับตาลง

เหตุใดหลัวเซิ่นหย่วนจึงสอบผ่านโดยไม่คาดคิด

ทั้งยังเป็นถึงเจี่ยหยวนอีก!

จะผ่านการคัดเลือกก็ช่างเถิด หากเขาผ่านการ

คัดเลือกตอนอยู่ในสถานะอย่างกาลก่อน ไม่แน่ว่า

นางอาจจะส่งของขวัญไปแสดงความยินดีขอให้

เส้นทางขุนนางของเขาราบรื่น และขอให้ช่วย

สนับสนุนเซวียนเกอร์ของนางด้วย ทว่าเรื่องนี้

กลับเกิดหลังจากหลินไห่หรูรับเขาเป็นบุตรแล้ว

เฉียวอี๋เหนียงร้อนรนยิ่งนัก

ปีอี่มาอย่างรวดเร็ว นางเองก็ตกใจเมื่อรู้ข่าว เรื่อง

ใหญ่เช่นนี้ นางไม่ได้บอกเฉียวอี๋เหนียงให้

ทันท่วงที อีกฝั่ายต้องไม่ปล่อยนางไปง่าย ๆ

แน่นอน

หลังจากนางเข้ามาก็คุกเข่าลงทันที สีหน้าของ

เฉียวอี๋เหนียงเย็นยะเยือกไม่พูดสิ่งใดอยู่นาน ผ่าน

ไปครู่ใหญ่ถึงเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา “นายท่านรอง

กลับมาหรือยัง”

“มีคนไปแจ้งข่าวแล้วเจ้าค่ะ คงใกล้จะถึงแล้ว” ปี

อี่ตอบอย่างรวดเร็ว

เฉียวอี๋เหนียงสูดลมหายใจเข้าลึก สั่งการ “ไป

เรียกเจี่ยเอ๋อร์มา ให้นางแต่งกายให้ดีแล้วไปที่

เรือนฮูหยินผู้เฒ่าพร้อมกับข้า อุ้มเซวียนเกอร์ไป

ด้วย”

เสียงแขกด้านนอกดังอึกทึก ครึกครื้นยิ่งนัก พวก

อี๋หนิงเองก็ไม่ได้ว่างเว้น ฮูหยินเกาที่อยู่ในตรอก

เดียวกันพาเกาเสียนบุตรสาวมาเยี่ยมเยือนเฉินซื่อ

พาบุตรสาวของตนมาพบฮูหยินเกา ในโถงบุปผา

มีการจัดโต๊ะกินเลี้ยงสำหรับสตรีไว้โต๊ะหนึ่ง ยาม

ปกติฮูหยินเกาไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่กับตระกูลหลัว

เท่าไรนัก ยิ่งไม่ค่อยไปมาหาสู่กับหลินไห่หรู ทว่า

วันนี้กลับจับมือหลินไห่หรูพูดคุยด้วยใบหน้ายิ้ม

แย้ม

ฮูหยินเกากับเฉินซื่อมีชาติกำเนิดเหมือนกัน นาง

เป็นคนเจียงหนานบิดาของนางเคยรับตำแหน่ง

บัณฑิตแห่งโอรสสวรรค์ นางถามหลินไห่หรูว่า

ปกติหลัวเซิ่นหย่วนอ่านหนังสืออะไร มีการหมั้น

หมายแล้วหรือยัง…

หลินไห่หรูราวกับไม่ได้อยู่ในสภาวะปกติ พูดอย่าง

เลื่อนลอย “เขาอ่านหนังสืออะไร ข้าไม่ได้สนใจ

นัก ส่วนการหมั้นหมายคล้ายว่าจะไม่เคยมี”

อี๋หนิงฟังถึงตรงนี้ก็ได้สติ คำถามนี้ของฮูหยินเกา

…คล้ายจะมีนัยแอบแฝง

นางหันไปมองเกาเสียนที่นั่งสำรวมอยู่ด้านข้าง

อย่างอดไม่ได้ อีกฝั่ายถือเป็นบุตรสาวของตระกูล

ขุนนางที่มีชื่อเสียงในเปั่าติ้ง รูปลักษณ์ทัดเทียม

กับพี่หญิงสี่ของนาง อายุสิบสี่ปี รูปร่าง

สะโอดสะอง งดงามอ่อนช้อย นํ้าเสียงไพเราะ

ยามเอ่ยวาจาดูเขินอายหากไม่ขลาดกลัว ทว่า

ท่วงท่าสง่างามเรียบร้อยดูเป็นคุณหนูแห่งตระกูล

ขุนนางชั้นสูงที่ได้รับการเพาะบ่มอย่างดี วางตน

ได้ดีกว่าหลัวอี๋อวี้

เจี่ยหยวนที่ยังเยาว์วัย ไม่แปลกใจเลยที่ฮูหยินเกา

จะรีบร้อน คำโบราณกล่าวว่า เรือนที่ใกล้นํ้ามักได้

ชมจันทร์ก่อน หากจันทราดวงนี้ถูกผู้อื่นช่วงชิงไป

ก่อนจะทำอย่างไรเล่า

ยามนี้ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวเพิ่งกลับมาจากเรือน

ด้านหน้า ฮูหยินเกาลุกขึ้นเพื่อคารวะนาง

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย ยิ้มบอกให้

นางนั่งลง ฮูหยินเกากำลังนึกถึงหลินไห่หรูที่ถาม

สิ่งใดก็ตอบว่าไม่รู้ บัดนี้เป็นเวลาประจวบเหมาะ

ที่จะเอ่ยถามฮูหยินผู้เฒ่าหลัว แต่ถูกฮูหยินผู้เฒ่า

หลัวผลักให้กลับไปทั้งไม่ตอบรับและไม่ปฏิเสธ

เวลานี้เอง สาวใช้ก็เข้ามารายงานว่า เฉียวอี๋

เหนียงจูงเซวียนเกอร์มาคารวะนาง

สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าหลัวพลันขรึมลง

เฉียวอี๋เหนียงจูงเซวียนเกอร์เข้ามา เซวียนเกอร์วิ่ง

เข้าไปในอ้อมกอดของฮูหยินผู้เฒ่าทันที เรียก

ท่านย่าอย่างอ่อนหวาน

ฮูหยินเกาที่อยู่อีกด้านยิ้มพลางชื่นชม “นี่คือเซ

วียนเกอร์กระมัง ท่าทางแข็งแรง น่าเอ็นดู น่ารัก

เสียจริง!”

เซวียนเกอร์คล้องแขนฮูหยินผู้เฒ่าหลัว นํ้าเสียง

อ่อนเยาว์ดังขึ้น“ท่านย่า ข้าได้ยินมาว่าพี่ชายสาม

เป็นจวี่เหรินแล้ว ข้าจะมาแสดงความยินดีกับ

พี่ชายสาม!”

ตั้งแต่ครั้งก่อนที่เซวียนเกอร์กล่าวคำโกหก พอฮู

หยินผู้เฒ่าหลัวมองเด็กคนนี้ทีไรก็มักรู้สึก

ตะขิดตะขวงใจ เพราะเหตุนี้จึงลูบศีรษะเขาอย่าง

ขอไปทีพลางเอ่ย “พี่ชายสามเจ้ารับแขกอยู่ด้าน

นอก อีกสักพักถึงจะเข้ามาได้เจ้าไปเล่นกับพี่สาว

เจ้าตรงนั้นก่อน อย่ามารบกวนฮูหยินเกา”

เมื่อเฉียวอี๋เหนียงได้ยินคำกล่าวนี้ของฮูหยินผู้เฒ่า

หลัว รอยยิ้มก็แข็งค้าง

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวรังเกียจนาง นางย่อมรู้ตัวดี มีผู้ที่

ถือกำเนิดจากเรือนหลักคนใดบ้างที่เห็นอนุเช่น

นางอยู่ในสายตา นางไม่ได้คาดหวังว่าฮูหยินผู้เฒ่า

หลัวจะแสดงสีหน้าดี ๆ ต่อนาง แต่นางคาดไม่ถึง

ว่าแม้แต่เซวียนเกอร์ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวก็ยังรังเกียจ

…

ฟั้าใกล้มืดแล้ว วันนี้วุ่นวายมาทั้งวัน ในจวน

อึกทึกวุ่นวายไร้ช่วงสงบเงียบ ทว่าอี๋หนิงกับหลัว

อี๋ซิ่วกลับว่างจนมาเลี้ยงเต่าปั้อนอาหารปลาใน

อ่างด้วยกัน เกาเสียนไม่สามารถเล่นกับพวกนาง

สองคนได้จึงไปสนทนากับหลัวอี๋อวี้ด้วยท่าที

สำรวมสง่างาม พูดคุยกันอย่างสนิทสนม

หลังงานเลี้ยงคํ่า ฮูหยินเกาก็ยังไม่ยอมกลับ ฮู

หยินผู้เฒ่าหลัวให้บ่าวหญิงชราเอาไพ่ผายจิ่ว

[2] ออกมาเล่น พวกนางสี่คนรวมตัวกันได้โต๊ะ

หนึ่งพอดีหลินไห่หรูไม่รู้วิธีการเล่นไพ่จึงส่งสายตา

ขอความช่วยเหลือจากอี๋หนิง

นางในตอนนี้มีความเชื่อมั่นต่ออี๋หนิงอย่างไร้

เหตุผล ราวกับคิดว่าไม่ว่าสิ่งใดอี๋หนิงก็ทำได้

ชาติที่แล้วอี๋หนิงสำรวมตนยิ่งนัก ไม่เคยแตะต้อง

สิ่งที่ท่านย่าผู้นั้นไม่ชอบ แล้วนางจะเล่นไพ่เป็นได้

อย่างไร นางเองก็สองตามืดดำ[3] เคราะห์ดีที่ฮู

หยินผู้เฒ่าหลัวรู้อยู่แล้ว จึงเรียกสวีมามาให้เข้ามา

แนะนำหลินไห่หรู ทั้งสี่คนจึงพอฝืนเล่นกันไปได้

เกาเสียนและหลัวอี๋อวี้นั่งดูไพ่อยู่ข้างกายมารดา

ตน

ชีวิตของสตรีในตระกูลขุนนางน่าเบื่อนัก ไม่มีสิ่ง

ใดทำ จึงมักอาศัยสิ่งเหล่านี้มาเผาผลาญเวลาให้

หมดไป

เพิ่งจะเริ่มเล่นไพ่เป็นตาที่สองก็มีเสียงรายงาน

จากด้านนอกว่าคุณชายสามมาแล้ว

ฮูหยินเกาตื่นตัวทันใด จับไพ่ในมืออยู่นาน ไม่

ยอมวางลง เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบร่างผอมสูง

ตระหง่านเดินเข้ามา รูปลักษณ์หล่อเหลาสะดุด

ตา ย่างก้าวหนักแน่นทว่านุ่มนวล ท่าทางดูน่า

เกรงขามหลายส่วน

อี๋หนิงสังเกตเห็นชัดเจน ขณะที่เกาเสียนเห็น

หลัวเซิ่นหย่วน สองแก้มของนางก็แดงระเรื่อ ก้ม

ศีรษะลงเล็กน้อย

เกาเสียนคาดไม่ถึงว่าเจี่ยหยวนเยาว์วัยท่านนี้จะ

หล่อเหลาถึงเพียงนี้

ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวกล่าวแนะนำ “ท่านนี้คือฮูหยิน

เกาแห่งตระกูลเกาที่อาศัยอยู่ในตรอกเดียวกับ

พวกเรา ส่วนท่านนี้คือคุณหนูเกา”

หลัวเซิ่นหย่วนผงกศีรษะให้ฮูหยินเกา ก่อนจะหัน

ไปมองเกาเสียนและคล้ายจะชะงักไปเล็กน้อย

เกาเสียนเอ่ยด้วยนํ้าเสียงนุ่มนวล “คารวะพี่ชาย

หลัว” นัยน์ตางดงามดุจสายธารนั้นอ่อนช้อยจับ

ใจคน

อี๋หนิงมองเต่า ลอบคิดในใจว่าวาสนาดอกท้อของ

พี่ชายสามของนางช่างมารวดเร็วเสียจริง เบื้อง

หน้ามีสองสาวใช้ของปั้าสะใภ้ เบื้องหลังมี

บุตรสาวสายตรงแห่งตระกูลเกา ดูจากท่าทีพึง

พอใจของฮูหยินเกา คงแทบรอไม่ไหวที่จะจับจอง

ตัวหลัวเซิ่นหย่วนมาเป็นบุตรเขยของตน

สองแม่ลูกตระกูลเกาเพิ่งนั่งลง เซวียนเกอร์ที่อยู่

ตรงนั้นก็จับมือของหลัวอี๋เหลียน เดินไปยังเบื้อง

หน้าหลัวเซิ่นหย่วน แล้วยื่นมือน้อย ๆ ออกไป

“พี่ชายสาม เซวียนเกอร์อยากให้อุ้ม! เซวียนเกอร์

อยากให้อุ้ม!”

มุมปากของอี๋หนิงยกโค้งขึ้นเล็กน้อย เซวียนเกอร์

ถูกเฉียวอี๋เหนียงเลี้ยงดูปรนเปรอเสียยิ่งกว่าอะไร

ปกติไม่เคยชายตามองหลัวเซิ่นหย่วนแม้แต่น้อย

บัดนี้กลับรู้จักขอให้หลัวเซิ่นหย่วนอุ้มแล้ว เกรง

ว่าคงจะเป็นเจตนารมณ์ของเฉียวอี๋เหนียง ในเมื่อ

เขาเป็นแค่เด็ก หลัวเซิ่นหย่วนย่อมไม่อาจปฏิเสธ

ได้

หลัวอี๋เหลียนเองก็ยิ้มอย่างนุ่มนวล “พี่ชายสาม

ครั้งนี้ต้องแสดงความยินดีกับท่านด้วย”

หลัวเซิ่นหย่วนลูบหัวของเซวียนเกอร์ ยิ้มพลาง

เอ่ย “มือพี่ชายสามรู้สึกไม่ค่อยดีจึงไม่อุ้มเจ้า

แล้ว” เขาเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าคนที่ตนต้องการ

หากำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนตั่งไม้กับหลัวอี๋ซิ่ว มอง

อ่างเคลือบที่อยู่บนโต๊ะสูง

คนที่เขาอยากได้ยินเสียงกลับไม่ได้ยินสักนิด ที่ไม่

อยากได้ยินกลับมาเป็นกระบุง

หลัวเซิ่นหย่วนมุ่งตรงไปทางอี๋หนิง เสียงตํ่าเบาดัง

ขึ้นจากด้านหลังนาง “เต่าคู่นี้น่ามองขนาดนั้น

เชียวหรือ แม้แต่ข้า เจ้าก็ไม่เหลือบแลแล้ว”

อี๋หนิงแหงนหน้าขึ้น เมื่อครู่นางย่อมสังเกตเห็น

หลัวเซิ่นหย่วนแล้วทว่าผู้คนมากมายกำลังแสดง

ความยินดีกับเขา นางแค่ไม่เข้าไปร่วมวงชั่วขณะ

หนึ่งเท่านั้น

“เต่าย่อมน่ามอง” อี๋หนิงยิ้ม “สมัยก่อนมีหวังห

ยางหมิงพิจารณาต้นไผ่[4]บัดนี้ก็มีอี๋หนิงพิจารณา

เต่า ท่านว่าน่ามองหรือไม่”

ครั้นหลัวเซิ่นหย่วนเห็นว่ากระทั่งคำอ้างอิงสมัย

โบราณอย่าง ‘พิจารณาต้นไผ่’ นางยังกล่าว

ออกมาได้ ก็เขกศีรษะนาง “ไม่ต้องพิจารณาเต่า

ของเจ้าแล้ว เจ้าตามข้ามา”

อี๋หนิงไม่รู้ว่าเขามาหาตนด้วยเหตุใด เมื่อนางเงย

หน้าก็พบว่าคนทั้งห้องกำลังมองนางอยู่

ทว่าหลัวเซิ่นหย่วนกลับจูงมือนางเดินออกไป

ยามนี้เกาเสียนถึงได้สังเกตเห็นอี๋หนิง นางเคยได้

ยินมาก่อนแล้วว่านี่คือบุตรสาวที่ฮูหยินรองคน

ก่อนของนายท่านรองหลัวให้กำเนิดไว้ ไม่ใช่บุตร

แท้ ๆ ของฮูหยินรองคนปัจจุบัน แต่เด็กน้อยคนนี้

ยังไม่มีชื่อเสียงในเมืองเปั่าติ้ง นางจึงไม่เคยให้

ความสนใจ

บุตรสาวของฮูหยินรองคนก่อนสนิทสนมใกล้ชิด

กับเจี่ยหยวนคนใหม่ถึงเพียงนี้เชียวหรือ เกาเสีย

นอดหันไปมองหลัวอี๋อวี้ที่นั่งอยู่ด้านข้างไม่ได้

หลัวอี๋อวี้เพียงอธิบายด้วยนํ้าเสียงเรียบเฉย “นาง

คือน้องสาวคนเล็กสุดของข้า หลัวอี๋หนิงผู้เป็นที่

รักและเอ็นดูของท่านย่ามากที่สุด” นอกจาก

ประโยคนี้แล้ว นางก็ไม่พูดสิ่งใดต่ออีก

——————–

[1] จุดไท่หยาง คือบริเวณปลายหางคิ้ว

[2] ไพ่ผายจิ่วหรือไพ่ปายโกว ไพ่เก้าแต้ม

[3] สองตามืดดำ หมายถึง ไม่คุ้นเคย ไม่รู้

สถานการณ์รอบตัว

[4] หวังหยางหมิงพิจารณาต้นไผ่ เป็นหลักการ

ขงจื๊อ ทว่าหากต้องรู้สิ่งใดก็ให้ไปพิจารณาสิ่งนั้น