ภรรยาดีสามีขยัน เบื่อแล้วตบตีกัน มิสู้ขยันสร้างเนื้อสร้างตัว - บทที่ 51 กินจนเบื่อแล้ว
กู้ฉางสุ่ยรีบพยักหน้า แล้วส่งตะเกียบให้นาง เถียนฮวนตักเนื้อตัวอ้นชิ้นหนึ่งให้เขา “สุราช่วยดับกลิ่นคาว เพิ่มความหอมหวาน แล้วยังทำให้เนื้อตัวอ้นเปื่อยนุ่ม เครื่องปรุงเข้าเนื้อขึ้นด้วย ตอนนั้นข้ากินตัวอ้นที่ท่านย่างให้ รู้สึกว่าหนังหนาไปหน่อย แต่พอตุ๋นกับสุราเช่นนี้คงดีขึ้น ลองลิ้มชิมรสเถิด ว่ารสชาติเป็นอย่างไรบ้าง”
กู้ฉางสุ่ยรีบรับมาแล้วส่งเข้าปาก เคี้ยวไปพลางก็พยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าวเปลือก “จริงด้วย ทั้งหอม ทั้งนุ่ม ทั้งเปื่อย หนังตัวอ้นที่ตุ๋นจนเปื่อยแต่ยังเคี้ยวหนึบเด้งสู้ฟัน อร่อยยิ่งกว่าที่ข้าย่างเองเสียอีก!”
พูดยังไม่ทันจบ เขาก็รีบตักตัวอ้นอีกชิ้นให้นาง ก่อนหยิบอีกชิ้นขึ้นมากินต่ออย่างไม่รีรอ
เถียนฮวนเห็นท่าทางหิวโหยของเขาก็อดขำไม่ได้ นางรีบตักตัวอ้นพะโล้เข้าปาก เมื่อกินเข้าไปก็เผยยิ้มออกมา “รสชาติดีจริงๆ! ดูท่าข้าคิดถูกที่เติมสุราลงไป!”
กลิ่นสุราแทรกซึมเข้าไปเนื้อตัวอ้น ดึงเอากลิ่นหอมเฉพาะตัวของเนื้อชนิดนี้ออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม
ตัวอ้นถูกเคลือบอยู่ด้วยน้ำราดที่ทำจากน้ำตาลกับซีอิ๊ว กลิ่นหอมเข้มข้น รสชาติหวานเค็มกลมกล่อม
อร่อยยิ่งนัก!
พอคีบเห็ดป่าที่สดกรอบเคี้ยวกินตามอีกคำ ก็ยิ่งรู้สึกถึงความสดชื่น
ทั้งสองคนหิวโหยอยู่แล้ว จึงกินข้าวในถ้วยหมดอย่างรวดเร็ว
เมื่อกินข้าวหมด หม้อบนเตาข้างโต๊ะก็ส่งกลิ่นหอมชวนกินยิ่งขึ้น
เถียนฮวนเปิดฝาหม้อออกแล้วโรยเกลือกับต้นหอมซอยหยิบมือหนึ่ง กลิ่นหอมของตัวอ้นก็ผสานเข้ากับกลิ่นต้นหอมทันที ชวนให้น้ำลายสอ
เถียนฮวนรีบตักแบ่งให้กู้ฉางสุ่ยหนึ่งถ้วย
“ลองชิมดู นี่คือตัวอ้นตุ๋นน้ำใส อร่อยหรือไม่”
กู้ฉางสุ่ยไม่เกรงใจ รีบคีบเนื้อตัวอ้นที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มกินคำหนึ่ง แล้วซดน้ำแกงอีกอึกทันที จากนั้นก็ผงกหัวแรงๆ
“อืม รสชาติสดชื่น ไม่มันเลี่ยน อร่อยมาก!”
“ตัวอ้นพะโล้กับตัวอ้นตุ๋นน้ำใส อันไหนอร่อยกว่ากัน” เถียนฮวนถาม
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของกู้ฉางสุ่ยก็พลันหายไป ขมวดคิ้วอย่างคนใช้ความคิด
เขากะพริบตาสองที แล้วก้มหน้าลงไปตักตัวอ้นพะโล้คำหนึ่ง ก่อนจะคีบตัวอ้นตุ๋นน้ำใสมากินอีกคำหนึ่ง
เขาคีบอาหารทั้งสองสลับกันอยู่พักใหญ่
“พอเลย!” เถียนฮวนรีบกดมือลงบนตะเกียบของเขาที่ยื่นไปทางอาหารอีกครั้ง “หากท่านกินแบบนี้ต่อไป ตัวอ้นสองตัวนี้คงได้ลงท้องท่านหมดแน่!”
กู้ฉางสุ่ยจึงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นมองนางด้วยแววอ้อนวอนน่าสงสาร “สองตำรับนี้อร่อยทั้งคู่ รสชาติก็ต่างกันมาก ข้ากินแล้วกินอีกก็ยังเลือกไม่ถูกว่าชอบอันไหนมากกว่า เจ้าบอกข้าทีเถิดว่าควรทำเช่นไร”
สายตาของเขาราวลูกหมาตัวน้อย…
แววตาเช่นนั้นอีกแล้ว!
หัวใจของเถียนฮวนก็อ่อนยวบลงทันที ทว่านางก็ยังฝืนตีหน้าเคร่งขรึม
“ไม่ได้ ท่านต้องเลือกมาสักอย่าง!”
“งั้นก็ได้” กู้ฉางสุ่ยเม้มปาก แล้วก้มลงสำรวจอย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยว่า “ตัวอ้นตุ๋นน้ำใสนั้น ไม่ต้องเติมอะไรเพิ่ม กลิ่นตัวอ้นหอมละมุนอย่างเป็นธรรมชาติ รสชาตินุ่มละมุนลิ้น ส่วนตัวอ้นพะโล้นั้น กลิ่นน้ำราดชัดเจน รสจัดและเข้มข้น วันนี้ข้าเหนื่อยมาทั้งวัน เหงื่อออกเยอะ ข้าชอบรสจัดมากกว่า”
พูดอีกอย่างก็คือ เขาชอบตัวอ้นพะโล้มากกว่า
เถียนฮวนพยักหน้า “ดี ข้ารู้แล้ว”
“แต่ว่าตัวอ้นตุ๋นน้ำใสก็อร่อยมากนะ! โดยเฉพาะน้ำแกงนั่น อร่อยสุดยอด!” กู้ฉางสุ่ยรีบกล่าวเสริม
“ต้องให้ท่านบอกด้วยหรือ อาหารที่ข้าทำ ข้าย่อมรู้ดีอยู่แล้ว!” เถียนฮวนค้อนเข้าให้
กู้ฉางสุ่ยจึงหัวเราะแห้งๆ แล้วรีบคีบตัวอ้นพะโล้ใส่ถ้วยให้นางหนึ่งชิ้น “เอาละ ไม่พูดมากแล้ว ภรรยารีบกินข้าวเถอะ! เจ้าเองก็เหนื่อยเหมือนกัน ต้องกินเยอะๆ นะ”
เถียนฮวนพยักหน้า แล้วทั้งสองก็ลงมือกินอีกครั้ง กินจนตัวอ้นหมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่นิดเดียว
หลังจากกินเสร็จ เถียนฮวนก็ช่วยทายาให้กู้ฉางสุ่ยอีกรอบ ฟ้าก็พลันมืดสนิท
เมื่อคืนทั้งคู่นอนไม่พอ วันนี้ยังต้องเหนื่อยมาทั้งวัน เมื่ออาบน้ำล้างหน้าเสร็จก็ล้มตัวลงนอนหลับทันที
เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเขาก็ออกไปจับตัวอ้นบนภูเขาอีกครั้ง
“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด น้ำมันตัวอ้นครึ่งขวดคงจะหมดในเร็ววัน พวกเราต้องรีบทำอีกขวดไปส่งให้ทันก่อนที่เขาจะใช้หมด แต่อย่ากดดันตัวเองมากนัก สักสิบวันน่าจะพอแล้ว” เถียนฮวนเอ่ยออกมา
แผนการนี้ กู้ฉางสุ่ยเห็นด้วยเต็มที่
“ได้เลย ทุกอย่างตามที่เจ้าว่า”
เรื่องทำน้ำมันตัวอ้นตอนนี้ยังไม่เร่งด่วน ทั้งสองจึงไม่ได้ใช้เวลาทั้งวันในป่าไผ่เหมือนเมื่อก่อน
ครึ่งวันเช้าจับตัวอ้น ครึ่งวันบ่ายไปเก็บสมุนไพร บางคืนก็แปรรูปสมุนไพร ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและสงบสุข
เถียนฮวนเก็บซานชี[1] ฮั่วเซียง[2] และไฉหู[3]จากบนเขามาปลูกในที่สามหมู่หน้าบ้านอีกด้วย
ค่อยๆ ทำไปทีละวัน ไม่ทันไรก็ปลูกจนเต็มที่ดินที่เหลืออยู่หนึ่งหมู่
หลังจากจับตัวอ้นมาแล้วหลายวัน กู้ฉางสุ่ยก็เริ่มเข้าใจพฤติกรรมการเคลื่อนไหวของตัวอ้น รู้ว่าพวกมันชอบกินอะไร
นอกจากจะใช้ควันแล้ว เขายังลงมือทำกับดักจับตัวอ้นเพิ่มอีกหลายแบบ จากนั้นก่อนกลับบ้านในแต่ละวัน เขาก็จะวางกับดักไว้ พอรุ่งเช้าในวันถัดมา พวกเขาก็พบว่ามีตัวอ้นติดกับดักอยู่หลายตัว!
“เยี่ยมไปเลย!”
พอเห็นผลลัพธ์ เถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
จากนี้ไป พวกเขาแค่วางกับดักไว้ในป่าไผ่ตอนเย็น รุ่งเช้ามาก็ไปจับตัวอ้นในกับดัก
ประหยัดทั้งเวลาและแรงกาย แถมยังมีเวลาไปเดินป่าเพิ่มเพื่อเก็บสมุนไพรกลับมาแปรรูปที่บ้าน
ระหว่างที่วุ่นอยู่กับสมุนไพร เถียนฮวนก็ไม่ลืมใช้ตัวอ้นที่จับมาลองปรุงอาหารสารพัดแบบให้กู้ฉางสุ่ยลิ้มลอง
ตัวอ้นตุ๋นหน่อไม้ ตัวอ้นนึ่ง ตัวอ้นผัดต้นหอม วิธีการปรุงที่นึกออกนางได้ลองปรุงหมดแล้ว
หลายวันมานี้พวกเขาได้กินแต่ตัวอ้น ช่วงแรกกู้ฉางสุ่ยก็กินอย่างเอร็ดอร่อยดีอยู่หรอก พอนานวันเข้า เถียนฮวนเรียกให้เขาเอาตัวอ้นที่เพิ่งจับได้ไปที่ลำธารเพื่อเชือดและชำแหละล้างให้สะอาด ไหล่ของเขาก็เริ่มตกลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว วันเวลาผ่านไป ไหล่ก็ยิ่งตกมากขึ้นทุกที
ผ่านไปแปดเก้าวัน เช้าวันนี้พอตื่นขึ้นมา ก็พบว่าเมื่อคืนมีฝนตกลงมา
ฟ้ามืดครึ้ม ทางขึ้นเขาก็เละเป็นโคลน เถียนฮวนจึงเสนอว่า “วันนี้อย่าขึ้นเขาเลย พักผ่อนสักวันก็แล้วกัน คืนนี้จะได้นอนเร็ว พรุ่งนี้ตื่นเช้าไปส่งสมุนไพรในตัวตำบล”
“ตกลง” กู้ฉางสุ่ยพยักหน้ารีบรับ
ปากพูดว่าจะพัก แต่ร่างกายของพวกเขากลับไม่อยู่เฉย
กู้ฉางสุ่ยกับเถียนฮวนช่วยกันต่อครัวแบบง่ายๆ ไว้หน้าบ้าน
แบบนี้ ต่อให้นอกบ้านลมแรงฝนตก เถียนฮวนก็ยังทำอาหารได้โดยไม่หนาว
แต่พอต่อครัวเสร็จ เถียนฮวนก็ลงมือปรุงตัวอ้นในครัวทันที ทำเอากู้ฉางสุ่ยหน้าถอดสี
“ภรรยา วันนี้เรากินอย่างอื่นดีหรือไม่ แม้ตัวอ้นจะอร่อยยิ่งนัก แต่ให้กินทุกวันก็ไม่ไหวหรอกนะ! ข้าขอละ กินอย่างอื่นกันเถอะ!”
พรืด!
เถียนฮวนหัวเราะออกมาเพราะสีหน้าตื่นตระหนกของเขา
[1] ซานชี คือ สมุนไพรจีน ใช้ห้ามเลือด สลายเลือดคั่ง บำรุงเลือด
[2] ฮั่วเซียง คือ สมุนไพรที่มีกลิ่นหอม ช่วยขับความชื้น ปรับสมดุลกระเพาะ แก้อาเจียน และแก้ท้องอืด
[3] ไฉหู คือ สมุนไพรใช้ปรับสมดุลร่างกาย แก้ไข้ ลดอาการอักเสบ และระบายความร้อนภายใน
Comments for chapter "บทที่ 51 กินจนเบื่อแล้ว"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
