มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 182

ตอนที่ 182 มุ่งสู่นิกายเทียนเต้า

นิกายเทพศาสตรา

บนยอดเขา ทะเลเมฆลอยละล่อง

ซูเฉินขี่กระบี่เหินฟ้ามาราวกับสายรุ้งศักดิ์สิทธิ์ ตกลงใต้ต้นสนโบราณบนยอดเขา

“เจ้ามาแล้วสินะ”

ใต้ต้นสนโบราณ ชายในชุดยาวนั่งขัดสมาธิอยู่ เขาดูสง่างามไม่ธรรมดา ดวงตาผ่านโลกมามากราวกับมองทะลุทุกสรรพสิ่ง

เขาคือผู้อาวุโสแห่งนิกายเทพศาสตรา หยวนฮ่าวหรัน!

“อาจารย์หยวน ขอแสดงความยินดีที่ท่านเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์!”

ซูเฉินกล่าวขึ้น

หยวนฮ่าวหรันเบื้องหน้านั้นทะลวงถึงขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์แล้ว

แต่ความรู้สึกที่เขาให้ซูเฉินนั้นแปลกนัก ไม่เหมือนจักรพรรดิยุทธ์ที่เพิ่งทะลวงได้ใหม่แม้แต่น้อย กลับเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายลึกล้ำเกินหยั่ง แม้แต่จักรพรรดิหลินกับจักรพรรดิองค์เก่าก็ยังมิอาจเทียบได้

ในความรู้สึกของซูเฉิน บางทีคงมีเพียงลั่วเสวียนและจักรพรรดิเล่ยตงเท่านั้นที่พอจะเทียบได้

ดูเหมือนหยวนฮ่าวหรันจะมีความลับบางอย่าง จักรพรรดิยุทธ์ที่เพิ่งทะลวงคนหนึ่ง กลับมีพลังสั่นสะเทือนดั่งมหาสมุทร ยากจะหยั่งถึง

“แค่โชคดีทะลวงผ่านไปได้เท่านั้น เจ้ากำลังจะไปนิกายเทียนเต้าแล้วหรือ?”

หยวนฮ่าวหรันยิ้มอย่างสงบ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวนหา

นิกายเทียนเต้า คือสถานที่ที่เขาเคยถือเป็นบ้าน หากแต่ไม่รู้ว่าชาตินี้ยังจะมีโอกาสกลับไปเยือนได้อีกหรือไม่

“ถูกต้อง! ทุกอย่างจัดการเรียบร้อย ข้าจะไปนิกายเทียนเต้าเพื่อพบอาจารย์ลั่วเสวียน!”

ซูเฉินพยักหน้า

เขาเองก็รู้สึกตื่นเต้นและคาดหวังอย่างยิ่ง ในสองชาติภพของเขา นิกายเทียนเต้าคือสถานที่ที่เขาใฝ่ฝันถึงมากที่สุด ใบหน้าคุ้นเคยเหล่านั้นยังคงผุดขึ้นในห้วงคำนึง

หยวนฮ่าวหรันพยักหน้า: “ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า เจ้าต้องเปล่งประกายในนิกายเทียนเต้าอย่างแน่นอน! แต่ช่วงนี้เจ็ดนิกายศักดิ์สิทธิ์ในตะวันออกกันดารมีคลื่นใต้น้ำไม่น้อย เจ้าอย่าประมาท โดยเฉพาะนิกายอู๋สือกับนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า!”

“นิกายอู๋ซือกับนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า? มีอะไรไม่ชอบมาพากลหรือ?”

ในดวงตาซูเฉินปรากฏแสงแปลกประหลาด

“ข้าอธิบายไม่ได้ แต่รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ พวกเขาอาจเกี่ยวข้องกับมารนอกดินแดน หรืออาจมีสายสัมพันธ์กับบางอำนาจในจงโจว เจ้าค่อย ๆ ตรวจสอบไปในภายหลัง ความระมัดระวังไม่เคยเกินจำเป็น!”

หยวนฮ่าวหรันกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ขอบคุณอาจารย์ ข้าจะจดจำไว้!”

“การเดินทางสู่นิกายเทียนเต้านั้นยาวไกลและลำบาก นับแสนลี้ ข้าไม่รู้ว่าเราจะได้พบกันอีกเมื่อใด ขอให้เจ้าดูแลตัวเองให้ดี!”

เมื่อได้ยินคำว่า “อาจารย์” แววตาหยวนฮ่าวหรันก็อ่อนโยนลง เขามองซูเฉินและเอ่ยช้า ๆ

ภูมิภาคทั้งสามสิบหกของตะวันออกกันดาร กว้างใหญ่ไพศาล

ตำแหน่งของนิกายเทียนเต้าอยู่ในแคว้นเทียนไห่ ทางเหนือของเขตตงหลิน ห่างไกลนับแสนลี้

ซูเฉินวางแผนจะโดยสารเรือสมบัติว่างเปล่าของหอการค้าว่านเป่า แม้กระนั้นก็ต้องใช้เวลาหลายเดือน

“รับทราบครับ”

ซูเฉินพยักหน้าอีกครั้ง

“อีกเรื่อง จื่อหลิงได้ติดตามหยุนเซียงกลับไปยังจงโจวแล้ว นางฝากบอกเจ้าว่า หากมีวาสนา พวกเจ้าจะได้พบกันอีกในจงโจว ฐานะของนางพิเศษมาก เจ้าจะเข้าใจเมื่อถึงเวลา!”

หยวนฮ่าวหรันกล่าว

“จวินจื่อหลิง?”

ซูเฉินอึ้งไปชั่วขณะ ไม่คิดว่านางจะจากไปเช่นกัน

เขายังไม่ได้ล่ำลานางด้วยซ้ำ

เช่นเดียวกับตอนที่ซูเฉินจากไป หลินชิงชิงก็กำลังปิดด่านฝึกฝนหลอมโลหิตมังกรเพลิงอยู่

ชีวิตมักเป็นเช่นนี้ การจากลาเกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

หลังพูดคุยกับหยวนฮ่าวหรันครู่หนึ่ง ซูเฉินก็ล่ำลาออกเดินทาง

หยวนฮ่าวหรันมองตามแผ่นหลังซูเฉิน ดวงตาเผยความครุ่นคิด

“แปลกจริง ไม่มีสัญญาณของการถูกสิงโดยสิ่งอื่นบนตัวเขา แต่กลับมีร่องรอยของกฎฟ้าดินติดอยู่ หรือว่าเขาเป็นอัจฉริยะโดยแท้จริง จึงเติบโตได้ถึงระดับนี้ในเวลาอันสั้น?”

หยวนฮ่าวหรันพึมพำกับตนเอง

เช่นเดียวกับที่ซูเฉินมองไม่ทะลุเขา เขาเองก็มองไม่ทะลุซูเฉินเช่นกัน

แต่เขามั่นใจว่าซูเฉินไม่ได้ถูกสิ่งมีชีวิตทรงพลังใดสิงร่าง นี่ถือเป็นการขจัดภัยแฝงที่สำคัญของนิกายเทียนเต้า และถือเป็นโชควาสนาอันยิ่งใหญ่ที่ศิษย์อัจฉริยะเช่นนี้เข้าสู่นิกาย

“อาจารย์ หากท่านยังสัมผัสได้ในจิตฟ้า โปรดอวยพรให้เด็กคนนี้ด้วย เขาอาจกลายเป็นความหวังของนิกายเทียนเต้าจริง ๆ ก็เป็นได้!”

หยวนฮ่าวหรันกล่าวช้า ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

……

นอกเมืองตงไห่ เรือสมบัติว่างเปล่าของหอการค้าว่านเป่าลอยขึ้นสู่ฟ้า ฝ่าทะลุก้อนเมฆมุ่งหน้าสู่ทางเหนือ

ซูเฉินไม่ได้ออกจากเมืองหลวงอาณาจักรต้าหลี่โดยตรง หากแต่ปิดบังตัวตนและกลิ่นอาย เดินทางเงียบ ๆ จนถึงเมืองตงไห่ แล้วจึงขึ้นเรือสมบัติว่างเปล่า

เขาไม่ลืมว่านิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าเกลียดชังเขาเข้ากระดูก และจักรพรรดิเล่ยตงก็ยังล่าหาเขาอยู่ ความรอบคอบย่อมนำมาซึ่งความปลอดภัย

นิกายเทียนเต้าตั้งอยู่ในแคว้นเทียนไห่ ทางเหนือของเขตตงหลิน ห่างออกไปนับแสนลี้

เรือสมบัติว่างเปล่าจะเดินทางผ่านนครโบราณนับร้อย ข้ามเขตแดนอันกว้างใหญ่หลายแห่ง และเข้าสู่แคว้นเทียนไห่ในที่สุด

ซูเฉินนั่งขัดสมาธิในห้องเงียบของเรือสมบัติว่างเปล่า นำศิลาวิญญาณออกมาจัดวางค่ายกลป้องกันและปิดผนึกห้องให้มิดชิด

จากนั้น เขาก็เข้าสู่มิติโกลาหลภายในเตาหลอมฟ้าดิน เริ่มฝึกฝนทันที

เขาต้องคว้าโอกาสทุกคราเพื่อยกระดับพลังของตน!