มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 201

ตอนที่ 201 ราชาสัตว์อสูรจิ้งจอกเก้าหาง

(ขอเปลี่ยนระดับของสัตว์อสูรนะครับ จากใช้ ราชันย์ เป็น ราชาแทนนะครับ)

หลังจากซูเฉินจากสระลึก เขาไม่ได้ย้อนกลับไปยังนครโบราณมังกรดำ แต่บินตรงเข้าสู่ความลึกของเทือกเขามังกรดำทันที

เขาวางแผนจะข้ามมิติเพื่อทะลวงผ่านเทือกเขามังกรดำซึ่งทอดยาวนับพันลี้ แล้วหานครสักแห่งเพื่อขึ้นเรือสมบัติมิติ มุ่งหน้าสู่เขตเทียนไห่

ท้ายที่สุดแล้ว เขาได้สังหารเฉินเจิ้น เจ้าเมืองนครโบราณมังกรดำ และปรากฏการณ์อันยิ่งใหญ่เช่นนี้ย่อมต้องดึงดูดผู้แข็งแกร่งจำนวนมาก ซูเฉินไม่ต้องการเปิดเผยตัวตน

หลังจากเฉินเจิ้นสังหารราชาอสูรหลายตนในเทือกเขามังกรดำ เหล่าอสูรที่ยังหลงเหลืออยู่ แม้จะทรงพลังไม่น้อย แต่ก็ไม่ใช่ภัยคุกคามต่อซูเฉิน

อีกทั้งเขายังปกปิดกลิ่นอายของตนอย่างแนบเนียน ตลอดทางจึงไม่ได้พบเจออสูรทรงพลังที่มาขัดขวาง

ดูเหมือนว่าอีกไม่นานนัก เขาจะสามารถออกจากเทือกเขามังกรดำได้

ฟึ่บ!

ซูเฉินหยุดลง เหยียบลงบนโขดหินใหญ่ ก่อนจะหันกลับช้า ๆ

“เจ้าตามข้ามานานขนาดนี้ ทำไมไม่ออกมาเสียที?”

แสงสว่างวาบผ่านดวงตาของซูเฉิน เขามองไปยังที่ใดที่หนึ่งเบื้องหลังแล้วเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ

เบื้องหลัง ในผืนป่าทึบ ใบไม้ไหวเบา ๆ ตามแรงลม ทว่าไม่ปรากฏเงาคนใดเลย

ปัง!

แสงคมกริบสว่างวาบในดวงตาของซูเฉิน ก่อนที่เขาจะสะบัดหมัดออกไปในทันที

แรงหมัดอันรุนแรงทำให้บรรยากาศระเบิดกึกก้อง ทรงพลังยิ่งนัก ในพริบตาก็กระแทกเข้ากับต้นไม้โบราณขนาดใหญ่ต้นหนึ่งเบื้องหน้า

เปรี๊ยะ!

ต้นไม้โบราณขนาดใหญ่สั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนจะปรากฏรอยร้าว แล้วระเบิดออกด้วยเสียงดังสนั่น

ต้นไม้ยักษ์ล้มลงกับพื้นอย่างแรง สะเทือนแผ่นดินให้สั่นสะเทือนเล็กน้อย

ร่างหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังต้นไม้เดิมนั้นพยายามจะหลบหนี แต่ก็ไม่ทันการณ์ จึงปรากฏกายต่อหน้าซูเฉินอย่างชัดเจน

“หือ?”

ดวงตาของซูเฉินปรากฏแววประหลาดใจเล็กน้อย

สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าเขาคือจิ้งจอกขนขาวปุกปุยตัวหนึ่ง ไม่มีสีอื่นเจือปนแม้แต่น้อย ดวงตามันเต็มไปด้วยความไม่พอใจ และมันยกอุ้งเท้าน้อย ๆ ชี้มาทางซูเฉิน

ดูเหมือนจะบอกว่าเขาทำมันตกใจ!

ตลอดทาง ซูเฉินรู้สึกถึงกลิ่นอายลึกลับสายหนึ่งติดตามเขามา เขาเดิมทีคิดว่าเป็นผู้มีเจตนาร้าย ทว่าไม่คาดคิดว่าจะเป็นจิ้งจอกขาวตัวหนึ่ง

“สัตว์อสูรงั้นหรือ?”

แสงสีทองสลัวปรากฏในดวงตาของซูเฉิน อักขระล้อมรอบ ดวงเนตรเทพตัดมายากำลังแผ่พลังออก ตรวจสอบไปยังจิ้งจอกขาวเบื้องหน้า

ในสายตาของเขา จิ้งจอกขาวพลันเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง

เขามองเห็นเลือดสีทองไหลเวียนในร่างของมัน แฝงไว้ด้วยพลังลึกลับและน่าสะพรึงกลัว โดยเฉพาะที่บริเวณหาง ดูคล้ายกับว่ามีหางอีกแปดเส้นซ่อนอยู่ยังไม่ปรากฏ

ยิ่งไปกว่านั้น ซูเฉินยังสังเกตเห็นว่าในทะเลจิตระหว่างหว่างคิ้วของจิ้งจอกขาว มีหมอกทองเจิดจ้าแผ่กระจาย ภายในนั้นดูเหมือนจะมีตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวอยู่ ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด

“จิ้งจอกขาว…หรือว่าจะเป็นจิ้งจอกเก้าหางในตำนาน?”

หัวใจของซูเฉินสั่นสะท้าน

จิ้งจอกเก้าหางในตำนานถือเป็นยอดสูงสุดแห่งเผ่าพันธุ์จิ้งจอก ว่ากันว่าสถิตอยู่เพียงในโลกเทพเจ้าเท่านั้น เป็นสัตว์เทพทรงอำนาจที่ไม่มีทางปรากฏในโลกระดับต่ำ

ในชาติก่อน ซูเฉินเคยพบจิ้งจอกอสูรหกหางครั้งหนึ่ง มันมีพลังอยู่ที่ขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ขั้นสูงสุด ทรงพลังยิ่งนัก และเป็นจักรพรรดิอสูรสูงสุดในหมู่อสูรทั้งมวล

ไม่คาดคิดเลยว่าจะมีจิ้งจอกเก้าหางปรากฏในเทือกเขามังกรดำอันเล็กแห่งนี้

แม้มันจะเป็นเพียงสายเลือดของจิ้งจอกเก้าหาง แต่ก็ยังไม่สมบูรณ์นัก

ทันใดนั้น จิ้งจอกขาวก็ราวกับสายฟ้าฟาด ปราดเข้าหาซูเฉินด้วยความเร็วสูง แล้วเหยียดอุ้งเท้าขนปุกปุยไปหาเขา

พลังปราณแท้ของซูเฉินพลันพวยพุ่งไปทั่วร่าง ทว่าเมื่อรับรู้ได้ว่าจิ้งจอกขาวไร้เจตนาร้าย เขาก็รีบยับยั้งพลังไว้ทันที

“เจ้าต้องการอะไรกันแน่?”

ซูเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวด้วยความงุนงง

“แหล่ว…”

เสียงเบาบางและไม่พอใจดังออกจากปากจิ้งจอกขาว มันชี้มาทางซูเฉิน จากนั้นก็ชี้ไปยังทิศทางของเทือกเขามังกรดำ แล้วเท้าสะเอวทำท่าทางขึงขังอยู่พักหนึ่ง

“นายท่าน เจ้าจิ้งจอกขาวนี่ดูเหมือนจะเป็นราชาอสูรน้อยแห่งเทือกเขามังกรดำ!”

ในขณะนี้ มังกรชั่วร้ายปรากฏตัวขึ้นแล้วกล่าวเสียงต่ำ

“ราชาอสูร?”

ซูเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเจ้ามังกรดำกับรูปลักษณ์น่ากลัวของมัน ทำให้จิ้งจอกขาวถึงกับตกใจสะดุ้ง

“ใช่แล้ว! ข้าได้ยินมาจากเจ้ามังกรดำน้อยว่าจิ้งจอกขาวนี่เคยบาดเจ็บสาหัส เลยถูกบีบจนกลับสู่ร่างต้น! ดูเหมือนมันจะมาตามท่านเพราะอยากกินอะไรสักอย่าง?”

สีหน้าของมังกรดำก็ดูแปลกประหลาดไม่น้อย

ราชาอสูรตนหนึ่งกลับตามซูเฉินมาจนถึงนี่แค่เพราะอยากกินอะไร?

ใบหน้าของซูเฉินเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เขาก็ยังหยิบโอสถ หินวิญญาณ และสมุนไพรวิญญาณออกมา

ทว่า จิ้งจอกขาวไม่แม้แต่จะชายตามองโอสถและสมุนไพร แต่เมื่อเห็นหินวิญญาณ ดวงตามันก็เปล่งประกายทันที มันหยิบหินวิญญาณระดับกลางก้อนหนึ่งขึ้นมาโยนเข้าปาก แล้วเคี้ยวอย่างไม่พอใจนัก

ส่วนหินวิญญาณระดับต่ำ มันไม่แม้แต่จะแล!

“เจ้าตัวน้อยนี่ปากจัดไม่เบาเลยนะ!”

ซูเฉินอุทานเบา ๆ ด้วยความทึ่ง

“หินวิญญาณพวกนี้ยกให้เจ้า แต่เลิกตามข้ามาเถอะ!”

ซูเฉินหยิบหินวิญญาณระดับกลางออกมาหลายร้อยก้อน วางไว้ตรงหน้าจิ้งจอกขาว แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

ไหน ๆ เจ้าก็เป็นราชาอสูรแห่งเทือกเขามังกรดำ ก็ควรจะอยู่ที่นั่นต่อไป

เมื่อเห็นซูเฉินพุ่งทะยานขึ้นฟ้า จิ้งจอกขาวก็ตกใจอย่างมาก รีบโกยหินวิญญาณทั้งหมดเข้าปาก แล้วทะยานตรงเข้ามาซุกในอ้อมแขนของซูเฉินราวกับสายฟ้าขาว

จากนั้น มันหาตำแหน่งที่สบายที่สุด เอนกายลงในอ้อมแขนของซูเฉิน แล้วก็หลับไปจริง ๆ!

“เจ้าตัวน้อยนี่…คิดจะพึ่งพาข้างั้นหรือ?”

ดวงตาของซูเฉินเต็มไปด้วยความประหลาดใจ