มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 214

ตอนที่ 214 จัดการจักรพรรดิยุทธ์

“นั่นมัน…กระบี่เทพเพลิงหรือ?!”

“หืม! ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งจวนเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าถึงกับใช้กระบี่เทพเพลิงเพื่อจัดการกับขุนนางยุทธ์คนหนึ่งงั้นรึ?!”

“ซูเฉินต้องตายแน่!”

“ถูกต้อง ต่อให้เป็นจักรพรรดิยุทธ์ก็ยังต้านกระบี่เทพเพลิงไม่ไหว! ต่อให้ร่างกายของซูเฉินจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็คงไม่อาจต้านทานพลังของกระบี่เทพเพลิงได้หรอก!”

เหล่าผู้บ่มเพาะรอบด้านต่างส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ดวงตาทุกคู่เต็มไปด้วยความตกตะลึง

ไม่มีใครคาดคิดว่าซูเฉินจะสามารถบีบให้ผู้อาวุโสสูงสุดของจวนเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าใช้กระบี่เทพเพลิงได้ถึงเพียงนี้

แต่เมื่อเห็นเขาใช้กระบี่เทพเพลิง พวกเขาก็เชื่อเช่นกันว่า ชีวิตของซูเฉินคงจบสิ้นอยู่ที่นี่แล้ว!

ครืน!

ในทะเลเพลิงที่ปกคลุมทั่วฟากฟ้า ลำแสงแห่งกระบี่เพลิงนับไม่ถ้วนฟาดลงมา ครอบคลุมซูเฉินจนหมด

ซูเฉินสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของกระบี่เทพเพลิงทันที

ร่างกายของเขาแข็งแกร่งดั่งผลึกแก้ว กระจ่างใสไร้ตำหนิ ไม่อาจทำลายได้ง่าย ๆ แต่เมื่อถูกฟาดด้วยกระบี่เพลิง ก็ยังมีประกายไฟแตกกระจาย ผิวหนังแตกร้าว เลือดไหลซึมออกมา

ในเวลาเดียวกัน พลังของกระบี่เพลิงก็ทะลุเข้าสู่ร่างเขา พยายามทำลายพลังชีวิตทั้งหมด

“กระบี่เทพเพลิงรึ? พลังนี้ใกล้เคียงกับพลังแห่งกฎสวรรค์ช่างน่าสะพรึงกลัวจริง!”

ซูเฉินรู้สึกประหลาดใจ

กระบี่เทพเพลิงเทียบได้กับวิชาระดับนักบุญยุทธ์ แฝงไว้ด้วยพลังแห่งกฎสวรรค์ ต่อให้เป็นจักรพรรดิยุทธ์ หากโดนเข้าไปก็ต้องตายแน่นอน

แต่ในขณะเดียวกัน เมื่อพลังของกระบี่เทพเพลิงกระแทกเข้ามา กายาโกลาหลของเขาก็เริ่มทำงานด้วยตัวของมันเอง

พลังโกลาหลหลั่งไหลขึ้นมาไม่ขาดสาย

ในพริบตาเดียว พลังโกลาหลนับร้อยสายก็รวมตัวขึ้นในร่างเขา!

“พลังของกระบี่เทพเพลิง กลับถูกดูดกลืนโดยกายาโกลาหลของข้างั้นรึ?!”

ดวงตาของซูเฉินแสดงแววตกตะลึง พร้อมรอยยิ้มแปลกประหลาด

เขาเร่งกระตุ้นกายาโกลาหลอย่างเต็มที่ ดูดกลืนพลังของกระบี่เทพเพลิง กลั่นเป็นพลังโกลาหลต่อเนื่อง ทำให้ร่างกายแข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก

ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งจวนเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าไม่มีวันคาดคิดเลยว่า เขากำลังยื่นพลังอันล้ำค่าให้กับซูเฉินโดยไม่รู้ตัว!

“เจ้าคิดว่ารอดได้งั้นหรือ?!”

แววตาของผู้อาวุโสสูงสุดเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและเจตนาฆ่า

แสงเทพบนฟากฟ้าค่อยๆ จางลง เปลวเพลิงสลายไป เผยร่างหนึ่งปรากฏเบื้องหน้าทุกคน

“อะไรนะ?!”

ผู้อาวุโสสูงสุดตัวสั่น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดหวั่น

ร่างเบื้องหน้านั้นนั่งขัดสมาธิกลางอากาศ ร่างกายส่องแสงดั่งผลึกแก้วเปล่งประกายเจิดจ้า แผ่กลิ่นอายอมตะ

ร่างเขาไร้บาดแผลแม้แต่น้อย แต่พลังกลับกดข่มถึงขั้นทำให้ผู้อาวุโสสูงสุดยังรู้สึกถึงอันตราย

บุรุษผู้นั้นไม่ใช่ใครนอกจากซูเฉิน!

เขาใช้พลังต้นกำเนิดเผาผลาญจิตวิญญาณเชื่อมต่อกับเพลิงสุริยันเพื่อร่ายกระบี่เทพเพลิง แต่กลับทำอะไรซูเฉินไม่ได้เลย?!

“ฮึ่ม!”

เสียงหายใจขัดดังขึ้นรอบทิศ

สายตาทุกคู่เต็มไปด้วยความสั่นสะท้าน

พวกเขาเห็นอะไร?

ซูเฉินไม่เป็นอะไรเลย?

แม้แต่จักรพรรดิยุทธ์ยังต้านกระบี่เทพเพลิงไม่ได้ แต่ซูเฉินซึ่งเป็นเพียงขุนนางยุทธ์ กลับไร้แม้แต่รอยขีดข่วน! หรือว่ากระบี่เทพเพลิงที่ผู้อาวุโสสูงสุดร่ายออกมาเป็นของปลอม?!

“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง! เจ้าต้องมีของวิเศษป้องกันตัวแน่ เจ้าพกสมบัติอันใดมาบ้าง?!”

ผู้อาวุโสสูงสุดตะโกนลั่น ดวงตาแดงก่ำราวกับคนเสียสติ

เขาอาจอาจยอมรับเรื่องนี้ได้

ดังนั้นจึงเชื่อว่า ซูเฉินต้องมีสมบัติวิเศษที่สามารถป้องกันกระบี่เทพเพลิงไว้ได้ จึงไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

ไม่เช่นนั้น ย่อมอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้

แม้แต่เส้นผมของซูเฉินยังไม่กระดิกเลยสักเส้น

เขาทำได้อย่างไรกัน?

“สมบัติป้องกันตัว?”

สายตาของผู้คนรอบข้างเปล่งประกายแววเข้าใจ

ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น

มีเพียงผู้ที่ครอบครองสมบัติเท่านั้นจึงจะรอดจากกระบี่เทพเพลิงได้

แต่หากเป็นเช่นนี้ ผู้อาวุโสสูงสุดอาจกำลังตกอยู่ในอันตรายแล้ว!

“หนวกหู!”

ซูเฉินขมวดคิ้ว แสงประกายวาบในดวงตา ก่อนจะสะบัดฝ่ามือลงจากกลางอากาศ

ผู้อาวุโสสูงสุดซึ่งพลังและจิตวิญญาณอ่อนล้าจนถึงขีดสุด พยายามจะต้านทาน แต่ก็ถูกซูเฉินฟาดลงจากท้องฟ้า กระแทกตำหนักเบื้องล่างจนแหลกสลาย!

บึ้ม!

พื้นดินสั่นสะเทือนรุนแรง หลุมขนาดใหญ่เป็นรูปคนปรากฏขึ้น

ร่างของผู้อาวุโสสูงสุดนอนนิ่งอยู่กลางหลุม เลือดทะลักจากปาก เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส!

“พวกมันมาแล้ว!”

“แยกย้ายกันหนี!”

ขณะนั้นเอง สามราชายุทธ์ของจวนเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าก็ได้สติ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ต่างตะโกนด้วยเสียงสั่นเครือ ตั้งใจจะหนีออกจากเมืองเทียนไห่

แต่ในชั่วพริบตานั้น ฟากฟ้าก็มืดลง

ลำแสงกระบี่อันเจิดจรัสเสียดแทงฟากฟ้า พลังคมกล้าและเจตนาฆ่าทะลุทะลวงราวกับทางช้างเผือกหล่นลงจากฟ้า สะท้อนแสงวิบวับจนแสบตา

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

เลือดสาดกระเซ็น สามราชายุทธ์ของจวนเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้ากลิ้งหัวขาดลงพื้น ดวงตาเบิกโพลงเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับและตกอยู่ในความสิ้นหวัง

“กล้าทำร้ายศิษย์ของข้าอย่างนั้นรึ? คนของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า พวกเจ้าคิดจะตายกันหมดรึยังไง?”

เสียงเย็นเยียบไร้อารมณ์ดั่งสายลมกรีดแทงดังขึ้น

ร่างหนึ่งอันสง่างามล่องลอยขึ้นสู่กลางอากาศ