มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 228

ตอนที่ 228 ศาลาโอสถวิญญาณ กู่ทงเทียน

“คารวะท่านอาจารย์!”

ซูเฉินโค้งคำนับต่อหน้าลั่วเสวียน

“ท่านเจ้าสำนักได้ตัดสินใจเปิด ‘แดนลับหยวนหลิง’ ก่อนกำหนด เวลาที่จะเปิดคืออีกสามวันข้างหน้า! คราวนี้เจ้าจะได้เข้าไปฝึกฝนในแดนลับหยวนหลิง พยายามควบแน่นวิญญาณยุทธ์ให้ได้โดยเร็ว และทะลวงเข้าสู่ขอบเขตราชายุทธ์!”

ลั่วเสวียนกล่าวพลางยิ้มเล็กน้อย

นางรู้สึกพึงพอใจในตัวศิษย์ผู้นี้มากขึ้นทุกที ไม่เพียงมีพรสวรรค์ด้านการบ่มเพาะอันแข็งแกร่ง ยังเป็นปรมาจารย์โอสถ อีกทั้งยังเคารพครูบาอาจารย์ ยึดถือมิตรภาพเป็นสำคัญ

นางเชื่อมั่นว่า หากซูเฉินเติบโตเต็มที่ จะต้องเป็นความหวังแห่งนิกายเทียนเต้าอย่างแน่นอน

“อีกสามวันจะเปิดแดนลับหยวนหลิง? ขอบคุณท่านอาจารย์!”

ซูเฉินรู้สึกตื่นตะลึง

เขาอดกลั้นการทะลวงขอบเขต ไม่เพียงเพื่อขัดเกลาตนเองและเข้าใจเคล็ดวิชาสงครามฟ้าดินเก้ามังกรให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น แต่ยังเพื่อรอการเปิดของแดนลับหยวนหลิงด้วย

ไม่คิดเลยว่าท่านอาจารย์จ้านเหยียนจะเปิดแดนลับหยวนหลิงล่วงหน้าเพื่อเขาโดยเฉพาะ ซึ่งต้องแลกมาด้วยต้นทุนมหาศาล

ซูเฉินรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก

“ไม่ต้องขอบคุณมากมาย เจ้าเป็นศิษย์ของข้า และก็เป็นศิษย์ของนิกายเทียนเต้า หากเจ้าต้องการสิ่งใด นิกายย่อมทำเต็มที่เพื่อสนับสนุนเจ้า!

แต่ว่า เจ้าถูกนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าหมายหัวแล้ว ช่วงนี้เจ้าควรอยู่ในนิกายและฝึกฝนให้เต็มที่ อย่าออกไปภายนอกโดยพลการ!”

ลั่วเสวียนเตือนด้วยความห่วงใย

“ขอรับ!”

ซูเฉินพยักหน้า แม้เขาจะไม่เกรงกลัวนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า แต่ก็เข้าใจว่านี่คือความหวังดีจากลั่วเสวียนและเหล่าอาวุโส

“เช่นนั้นเจ้าก็ฝึกฝนให้เต็มที่ ข้าจะไม่รบกวนเจ้าอีก หากเจ้ามี ‘ตราหลัวเซิน’ ก็สามารถเข้าออกหอคัมภีร์และสถานที่อื่นในนิกายได้ตามใจ เว้นแต่เขตต้องห้ามของนิกายเท่านั้น ข้าก็เตรียมจะปิดด่านฝึกฝน หากเจ้าต้องการสิ่งใดก็ไปหาจ้านเหยียนได้เลย!”

ลั่วเสวียนยิ้มบางเบา

“ท่านอาจารย์จะปิดด่านฝึกฝน? หรือว่าท่านต้องการทะลวงเข้าสู่ขอบเขตนักบุญยุทธ์?”

ซูเฉินถามอย่างมีความคิดในใจ

เขาจำได้ว่าในชาติก่อน ลั่วเสวียนเคยพยายามทะลวงเข้าสู่ขอบเขตนักบุญยุทธ์ แต่ล้มเหลวและได้รับบาดเจ็บสาหัสจากผลสะท้อนของค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติ

ครานี้ นางคงจะล้มเหลวอีกครั้ง

“ใช่แล้ว”

ลั่วเสวียนพยักหน้า

“ท่านอาจารย์ ขอเวลาให้ข้าอีกหนึ่งวัน ข้าจะมอบของขวัญชิ้นหนึ่งให้ท่าน!”

ซูเฉินครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวออกมา

“ของขวัญ? อะไรหรือ?”

ดวงตาของลั่วเสวียนสว่างขึ้น แสดงความอยากรู้

“อีกหนึ่งวันท่านอาจารย์ก็จะทราบเอง”

ซูเฉินยิ้มลึกลับ ไม่ยอมเฉลยทันที

เขาตั้งใจจะกลั่นโอสถให้ลั่วเสวียน

มีโอสถอยู่ชนิดหนึ่งที่สามารถช่วยให้ลั่วเสวียนทะลวงสู่ขอบเขตนักบุญยุทธ์ได้อย่างปลอดภัย แต่โอสถนั้นยากต่อการกลั่นเป็นอย่างยิ่ง และสมุนไพรก็หายากมาก

ทว่าในนิกายเทียนเต้าน่าจะพอหาได้ หรือไม่ก็ไปที่นครเทียนไห่และหอการค้าว่านเป่า ก็ต้องหาได้แน่นอน

หลังจากลั่วเสวียนจากไปด้วยความสงสัยในใจ ซูเฉินก็ออกจากยอดเขาลั่วเซิน มุ่งหน้าสู่ศาลาโอสถวิญญาณ

ศาลายาวิญญาณคือสถานที่รวมสมุนไพรทั้งหมดของนิกายเทียนเต้า ศิษย์สามารถนำสมุนไพรที่ได้มาไปแลกเป็นของล้ำค่าต่าง ๆ ได้ที่นี่ หรือสามารถซื้อสมุนไพรได้โดยตรงเช่นกัน

ผู้อาวุโสผู้ดูแลศาลายาวิญญาณ คือชายชราสวมชุดเต๋าขาดวิ่น ดูซอมซ่ออย่างยิ่ง ขณะนี้กำลังนอนเอนหลังหลับตาอยู่หน้าศาลาโอสถวิญญาณ

“ศิษย์ซูเฉิน ขอคารวะผู้อาวุโสกู่!”

ซูเฉินโค้งคำนับต่อชายชราเบื้องหน้าอย่างเคารพ

แม้หลายคนจะไม่รู้ว่าชายชราผู้นี้เป็นใคร แต่ซูเฉินรู้ดี

เขาคือผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวจากรุ่นก่อนของนิกายเทียนเต้า

กู่ทงเทียน!

หากพูดถึงลำดับรุ่น เขาคือลุงอาวุโสของจ้านเหยียนและลั่วเสวียน แต่เพราะภัยพิบัติเมื่อพันปีก่อน เขาจึงไม่เคยฟื้นตัวเต็มที่และกลายเป็นผู้อาวุโสว่างงานอยู่ที่ศาลาโอสถวิญญาณแห่งนี้

เขายังเป็นผู้มีลำดับอาวุโสสูงที่สุดในนิกายเทียนเต้าทั้งหมด!

“ซูเฉิน? เจ้าเป็นศิษย์ใหม่ของลั่วเสวียนใช่หรือไม่? มาทำอะไรที่ศาลาโอสถวิญญาณของข้า?”

กู่ทงเทียนลืมตาขึ้นเล็กน้อย เหลือบตามองซูเฉินพลางเอ่ยถาม

“ท่านผู้อาวุโสกู่ ข้าต้องการสมุนไพรบางอย่าง นี่คือสูตรโอสถ หวังว่าท่านจะช่วยตรวจดูให้ ข้ายินดีจ่ายด้วยศิลาวิญญาณ!”

ซูเฉินกล่าวพลางยื่นกระดาษสูตรโอสถให้

ทรัพยากรและสมุนไพรในนิกายเทียนเต้า ส่วนใหญ่ใช้คะแนนผลงานแลกเปลี่ยน แต่หากใช้ศิลาวิญญาณก็สามารถซื้อได้เช่นกัน

“ขอดูหน่อย!”

กู่ทงเทียนหยิบสูตรโอสถของซูเฉินขึ้นมา

ทันใดนั้น แววตาที่ขุ่นมัวก็พลันฉายแววสว่างไสว มือที่ถือกระดาษถึงกับสั่นเล็กน้อย

“หญ้าชิวหลง ผลเจ็ดใบสีแดง ไม้วิญญาณอลวน ทรายเงินทะเล… นี่มันสมุนไพรสำหรับกลั่น ‘โอสถทะลวงสวรรค์’ หรือ?!”

กู่ทงเทียนมองซูเฉินด้วยแววตาแปลกประหลาด

“ถูกต้อง! เป็นสมุนไพรสำหรับกลั่นโอสถทะลวงสวรรค์ ข้าอยากทราบว่าในศาลาโอสถวิญญาณมีหรือไม่?”

ซูเฉินพยักหน้าอย่างสงบ

เขาไม่แปลกใจเลยที่กู่ทงเทียนสามารถระบุได้ว่าเป็นสูตรโอสถทะลวงสวรรค์

เพราะเขารู้ดีว่าในอดีต กู่ทงเทียนเคยเป็นปรมาจารย์โอสถอันดับหนึ่งของนิกายเทียนเต้า และเคยบรรลุถึงระดับนักบุญโอสถ เพียงแต่เหตุการณ์เมื่อพันปีก่อนทำให้เขาเลิกกลั่นโอสถและหันไปบ่มเพาะแทน

แม้ตอนนี้เขาจะไม่กลั่นโอสถอีก แต่พลังฝีมือก็ลึกล้ำเกินหยั่งถึง

ในชาติก่อน หากไม่มีการระเบิดพลังครั้งสุดท้ายของกู่ทงเทียนที่สังหารปีศาจนอกด่านนับไม่ถ้วนจนกอบกู้สถานการณ์ไว้ได้ ทั้งนิกายเทียนเต้าคงไม่มีผู้ใดรอดชีวิตเลยแม้แต่คนเดียว!

“โอสถทะลวงสวรรค์ เป็นโอสถระดับแปดขั้นสูงสุด ต่อให้เป็นฮั่วเลี่ย ก็ไม่อาจกลั่นได้ ในหอการค้าว่านเป่าเองก็คงไม่มีใครกลั่นได้! เจ้านำสมุนไพรพวกนี้ไปทำอะไร? เจ้าจะกลั่นโอสถทะลวงสวรรค์หรือ?”

กู่ทงเทียนถามด้วยแววตาแฝงความไม่อยากเชื่อ

แน่นอนว่าเขาเองก็ได้ยินข่าวว่าซูเฉินเป็นปรมาจารย์โอสถ

แต่เขายังไม่อาจเชื่อได้ว่าซูเฉินจะสามารถกลั่นโอสถทะลวงสวรรค์ได้จริง!