มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 284

ตอนที่ 284 ภูเขาชิงเหลียน

สวนโอสถมังกรเพลิงในเวลานี้คล้ายดั่งนรก

แขนขาขาดสะบั้นกระจัดกระจายไปทั่ว สายเลือดแดงฉานไหลรินราวกับสายน้ำ

ยกเว้นเหล่าศิษย์เพียงไม่กี่คนที่หลบหนีไปได้ ผู้บัญชาการกองรักษาการณ์ทั้งสาม รวมถึงผู้อาวุโสและศิษย์จำนวนมากของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า ต่างถูกสังหารโดยซูเฉินทั้งหมด

ยิ่งไปกว่านั้น การต่อสู้ในครั้งนี้ทำให้สวนโอสถมังกรเพลิงพังพินาศย่อยยับโดยสิ้นเชิง

แม้จะคร่าชีวิตไปมากมาย ซูเฉินกลับไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวแห่งความลังเลหรือเสียใจ

“ในชีวิตก่อน ของเขานิกายเทียนเต๋าถูกล้างบางจนสิ้นสูญ ผู้อาวุโส พี่น้องร่วมนิกายล้มตายต่อหน้าต่อตาอย่างน่าเวทนา ชีวิตนี้ ข้าจะไม่มีวันยอมให้ใครทำร้ายนิกายเทียนเต๋าอีกเด็ดขาด!”

สายตาของซูเฉินดุดัน เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า

ฟุ่บ!

หลังทำลายสวนโอสถมังกรเพลิง เขาไม่รั้งรอแม้แต่น้อย ทะยานขึ้นฟ้า มุ่งหน้าสู่จุดหมายต่อไป

ไม่นานนัก…

ครืน!

ร่างทรงพลังปรากฏขึ้นฉับพลันกลางอากาศเหนือสวนโอสถมังกรเพลิง ทะลวงผ่านมิติราวกับเทพอสูร

ชายชราสวมชุดคลุมยาวสีแดงใบหน้าแดงเรื่อ หนวดเคราขาวสะอาด แววตาเปี่ยมด้วยพลังเร้นลับ คล้ายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสภาพแวดล้อมรอบด้าน

เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ใบหน้าของเขาเปลี่ยนสีทันที แววตาพลันฉายแววเดือดดาลและเจตนาฆ่า

“ใครกัน! ใครบังอาจทำลายสวนโอสถมังกรเพลิงของข้า! ข้าจะต่อสู้กับเจ้าถึงชีวิต!!!”

เสียงคำรามดั่งฟ้าผ่ากึกก้อง สั่นสะเทือนไปทั่วพันลี้

เขาคือ นักบุญยุทธ์ผู้ดูแลสวนโอสถมังกรเพลิง!

เมื่อวานเขากลับไปยังนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าด้วยเหตุจำเป็น ทำให้ล่าช้าไปหนึ่งวัน ไม่คาดคิดเลยว่าจะสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังของค่ายกลป้องกันที่สวนโอสถถูกกระตุ้น

เขาจึงรีบย้อนกลับมาในทันที

แต่สิ่งที่รออยู่กลับเป็น…ความพังพินาศ!

ปัง!

เขาระเบิดพลังถล่มภูเขาหลายลูกเพื่อระบายโทสะ แต่สุดท้ายกลับไร้ผล ได้เพียงระงับความโกรธไว้ในใจ แล้วเร่งรุดกลับสู่นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า

เขาต้องรายงานเรื่องนี้แก่นิกาย!

ไม่ว่าใครที่กล้าท้าทายนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า ต้องชดใช้ด้วยเลือด!

…

เป้าหมายถัดไปของซูเฉินคือ ภูเขาชิงเหลียน

เขาชิงเหลียนตั้งอยู่ไม่ไกลจากสวนโอสถมังกรเพลิง เพียงไม่กี่พันลี้ ทำให้เหมาะอย่างยิ่งแก่การโจมตีสายฟ้าแลบ

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เขาชิงเหลียนเป็นสถานที่ลับเร้น ยากแก่ผู้คนนอกจะล่วงรู้ อีกทั้งยังไม่มีผู้แข็งแกร่งมากนักประจำการอยู่ คาดว่ามีเพียงผู้บ่มเพาะจักรพรรดิยุทธ์ขั้นสูงเท่านั้น

ภายในเขาชิงเหลียนมีเส้นสายเพลิงแกนดินชั้นยอด นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าจึงใช้สถานที่แห่งนี้ในการหลอมอาวุธวิญญาณ ก่อนจะนำไปจำหน่ายยังภูมิภาคต่างๆ ในถิ่นทุรกันดารตะวันออก

นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าเชี่ยวชาญด้านการหลอมอาวุธ ดังนั้น เขาชิงเหลียนจึงถือเป็นแหล่งรายได้หลักของนิกายนี้

ซูเฉินเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ไปถึงเขตนอกของเขาชิงเหลียน

แม้เขาชิงเหลียนจะตั้งอยู่ในใจกลางภูเขาและซ่อนเร้นพอสมควร แต่ก็ยังมีการเฝ้าระวังอย่างแน่นหนาจากศิษย์นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า พร้อมด้วยหน่วยลาดตระเวนลับหลายกลุ่ม

ทว่าในด้วยเนตรเทพของซูเฉินที่สามารถมองทะลวงภาพลวงตาได้ ทุกการซ่อนเร้นล้วนไร้ความหมาย

เขาลอบโจมตีสังหารสายลับเหล่านั้นอย่างต่อเนื่อง จนสามารถไปถึงทางเข้าของเขาชิงเหลียนได้อย่างราบรื่น แล้วใช้ตราสัญลักษณ์ปลอมตัวแทรกซึมเข้าไปตามแผนที่วางไว้

“นั่นคือศาลาเก็บอาวุธของเขาชิงเหลียน! ต้องจัดการศาลาเก็บอาวุธของพวกมัน แล้วค่อยจากไป!”

ซูเฉินลอบผ่านทางลับใต้ดินหลายสาย จนมาถึงถ้ำใต้พิภพกว้างใหญ่แห่งหนึ่ง มองไปยังทางเดินด้านหน้าอันมีศิษย์เฝ้าระวังแน่นหนา เขาแอบคิดในใจ

“มีศัตรูบุก!”

ในเวลานั้นเอง เสียงตะโกนลั่นก็ดังขึ้น

เหล่าผู้คุม ผู้อาวุโส และศิษย์ในเขาชิงเหลียนต่างตื่นตระหนก วิ่งกรูออกไปจากเขาชิงเหลียนทันที

“หรือว่าเราถูกเปิดโปงแล้ว?”

ซูเฉินรู้สึกสงสัย แต่ไม่นานก็พบความผิดปกติ

คนพวกนั้นต่างมุ่งหน้าออกจากเขาชิงเหลียน โดยไม่มีใครสังเกตเห็นเขา แม้แต่ผู้คุมทางเดินของศาลาเก็บอาวุธก็ละทิ้งตำแหน่งและรีบออกไป

“หรือว่าจะมีใครอีกที่บุกเข้ามาในเขาชิงเหลียน? ไม่ว่าจะเป็นใคร นี่คือโอกาสที่ดี!”

แววตาของซูเฉินวูบวาบ จากนั้นก็พุ่งทะยานเข้าไปในทางเดินอย่างไม่รั้งรอ

ที่ปลายทางมีประตูสีดำสองบานตั้งตระหง่าน ทำจากวัสดุพิเศษ แข็งแกร่งอย่างยิ่ง

พร้อมทั้งมีค่ายกลป้องกันสลักอยู่ด้วย

“ในศาลาเก็บอาวุธแห่งนี้ต้องมีของล้ำค่าอยู่มากแน่! แต่ว่าเรามิได้ถือกุญแจมา ต่อให้ฝืนทำลาย ก็อาจใช้เวลานานเกินไป!”

ซูเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย

“หืม? มีคนมา?”

หัวใจของเขากระตุกเล็กน้อย รีบเก็บพลังและหลบซ่อนอยู่หลังโขดหินขนาดใหญ่

เงาร่างหนึ่งลอบมายังหน้าประตูอย่างเงียบเชียบ

ชายผู้นั้นรูปร่างท่าทางดูเจ้าเล่ห์ ดวงตากวาดมองซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง แล้วหยิบตราสัญลักษณ์ออกมาเปิดค่ายกลป้องกันอย่างคล่องแคล่ว

จากนั้น เขาก็หยิบกุญแจออกมาอีกดอก เปิดประตูศาลาเก็บอาวุธอย่างง่ายดาย

“มีคนอื่นที่หมายตาศาลาเก็บอาวุธไว้เช่นกันหรือ?”

ซูเฉินคิดในใจ

ขณะที่ชายเจ้าเล่ห์ผู้นั้นกำลังจะปิดประตูศาลาเก็บอาวุธ ซูเฉินก็พุ่งเข้าไปดั่งสายฟ้า เข้าสู่ศาลาเก็บอาวุธทันที

“ใครน่ะ?!”

ชายผู้นั้นตกใจจนร่างสั่นระริก

เขาเกือบคิดว่าตนถูกพวกผู้แข็งแกร่งของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าพบเข้าแล้ว ทว่าเมื่อเห็นซูเฉิน แววตาเขาก็พลันเปล่งประกายยินดี

“อาจารย์ เป็นท่านหรือ?!”

ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นอย่างยิ่ง

“เจ้า… เจ้าเป็นเจ้าเจ้าเล่ห์จ้าวซวี อย่างนั้นหรือ?!”

เมื่อซูเฉินมองเห็นใบหน้าของเขาชัดเจน ก็ถึงกับตกตะลึง

บุรุษตรงหน้าแต่งกายแบบนักพรต เต็มไปด้วยกลิ่นอายหลบหลีก สะพายกระบี่โบราณไว้ด้านหลัง มิใช่ใครอื่น นอกจากซินแสฮวงจุ้ย จ้าวซวี!