ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 135 เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

บทที่ 135 เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

เพื่อให้อวิ๋นเคอได้ลิ้มรสอาหารที่นางทำเอง นางจึงตั้งใจหั่นหมูแห้งชิ้นเล็ก ๆ ออกมาจากด้านบน ตัดเป็นรูปทรงสวยงาม แล้วนำไปวางบนข้าวสวยเพื่อนึ่ง

กลิ่นหอมของเนื้อหมูแห้งนั้นหอมยิ่งกว่าสิ่งใด ผู้คนที่เดินผ่านบริเวณนี้ ต่างชะลอฝีเท้าลง ไม่อยากจากไป

ทุกคนต่างคาดเดากันว่าเด็กสาวผู้นี้กำลังทำอาหารอะไรอยู่ แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปดู

อวิ๋นเคอปกติไม่ค่อยชอบพบปะผู้คน ทุกคนต่างเกรงกลัวเคราดกของเขา

อวิ๋นเคอกลับมาถึงบ้านท่ามกลางบรรยากาศแปลกประหลาดเช่นนี้ พอเขามาถึง ใบหน้าเย็นชาของเขาก็ทำให้ทุกคนตกใจวิ่งหนีไปหมด

อวิ๋นเคอรู้สึกสงสัยในใจ พวกเขาเป็นอะไรกัน? ถึงกับมารวมตัวกันอยู่หน้าบ้านของเขา

แต่พอเดินผ่านประตูบ้าน ก็ได้กลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ

คนอื่นอาจไม่รู้ว่านี่คือกลิ่นอะไร แต่อวิ๋นเคอพอจะเดาได้

ถึงแม้ว่ากลิ่นหอมตอนรมควันเนื้อหมูแห้งจะไม่เข้มข้นเท่าครั้งนี้ แต่กลิ่นนั้นก็เหมือนกันไม่มีผิด

อวิ๋นเคอเดินตามกลิ่นหอมเข้าไป อาหารที่อวิ๋นเถียนเถียนทำเสร็จพอดี

นางยกอาหารที่ทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติครบถ้วนมาวางบนโต๊ะ พลางเงยหน้าขึ้นมองอวิ๋นเคอด้วยรอยยิ้ม “ท่านกลับมาแล้ว พอดีเลย กินข้าวได้แล้ว”

อวิ๋นเคอรู้สึกว่าหัวใจที่เย็นชาของเขาอ่อนโยนลง หากเป็นเช่นนี้ตลอดไปคงจะดียิ่งนัก

“ท่านรีบไปล้างหน้าเถิด แล้วมากินข้าว”

อวิ๋นเถียนเถียนพูดพลางเดินเข้าไป แล้วยกข้าวออกมา

เฉินเฉินเสร็จจากการฝึกคัดลายมือ รู้สึกหิว แล้วก็ได้กลิ่นหอม เขามองดูท้องฟ้าเห็นว่าเย็นแล้ว จึงวางพู่กันลง แล้วเดินออกมา

“พี่สาว วันนี้กินอะไรหรือ? ทำไมหอมจัง?”

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้ม “คราวนี้พวกเราโชคดีมาก เนื้อหมูแห้งทำเสร็จแล้ว พวกเราลองชิมกันก่อน แล้วค่อยดูว่าพรุ่งนี้จะขายได้ราคาดีหรือไม่”

อวิ๋นเคอนั่งอยู่บนโต๊ะ หยิบตะเกียบขึ้นมา คีบเนื้อเค็มชิ้นหนึ่งใส่ปาก

แม้ว่าหนวดเคราที่ปกคลุมใบหน้าจะทำให้มองไม่เห็นสีหน้า แต่อวิ๋นเถียนเถียนก็ยังสามารถเห็นคำว่า ‘อร่อย’ จากดวงตาที่เปล่งประกายของเขา

“เป็นอย่างไรบ้าง? รสชาติของเนื้อพอใช้ได้ใช่ไหม?”

เฉินเฉินพูดอย่างอู้อี้ด้วยแก้มป่องเล็ก ๆ ว่า “อร่อยมาก”

อวิ๋นเถียนเถียนพูดไปพลางกินไป “อวิ๋นเคอ ข้าต้องขอโทษท่านด้วย หนังสัตว์ทั้งหมดที่ข้าเอากลับไปถูกไฟไหม้หมดแล้ว รวมถึงงานฝีมือที่ข้าทำด้วย ไม่เหลืออะไรเลย พวกเราคงต้องพึ่งเนื้อเค็มพวกนี้เพื่อหาเงินแล้ว”

อวิ๋นเคอไม่พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าเงียบ ๆ

“บนภูเขานั้นอันตราย เมื่อมีวิธีหาเงินได้แล้ว ก็ไม่ควรไปเสี่ยงอันตรายเช่นนั้นอีก อวิ๋นเคอ ต่อไปพวกเราไม่ต้องใช้เนื้อสัตว์ป่าพวกนี้ทำเนื้อเค็ม ใช้เนื้อหมูทำแทนเลยดีกว่า สะดวกกว่ามาก ท่านว่าอย่างไร?”

อวิ๋นเคอพยักหน้าเช่นเคย ไม่พูดอะไร แต่ความจริงแล้วในใจของเขากลับอาลัยอาวรณ์ความรู้สึกเช่นนี้อย่างมาก

สามีที่ออกไปทำงานกลับมาบ้าน ภรรยาได้เตรียมอาหารไว้แล้ว ทุกคนนั่งล้อมวงกินข้าวบนโต๊ะ พลางพูดคุยเรื่องราวในครอบครัว นี่เป็นความรู้สึกแปลกใหม่

หัวใจของอวิ๋นเคอค่อย ๆ อ่อนละลาย สายตาที่มองอวิ๋นเถียนเถียนก็อ่อนโยนขึ้นเรื่อย ๆ

บางทีต่อไปอาจไม่ต้องกลับไปยังสถานที่ที่เต็มไปด้วยการหลอกลวงนั้นอีก การใช้ชีวิตในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ ทำงานยามพระอาทิตย์ขึ้นและพักผ่อนยามพระอาทิตย์ตกก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลวเลย

อวิ๋นเถียนเถียนไม่ได้สังเกตเห็นมากขนาดนั้น ทุกคนกินอาหารบนโต๊ะจนหมดเกลี้ยง

“เอาล่ะ พวกเราไปเดินเล่นกันก่อน ย่อยอาหาร แล้วค่อยเข้านอน พรุ่งนี้เช้า พี่สาวจะพาเจ้าไปซื้อเสื้อผ้าสักสองสามชุดในตลาด จะได้ดูดีขึ้น”

ดวงตาของเฉินเฉินร้อนผ่าว นั่นเป็นเพราะความซาบซึ้งใจ

เขาอาศัยอยู่ที่บ้านมาเจ็ดปี หลินชุนฮวาสนใจแต่ซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเอง แต่ไม่เคยคิดจะซื้อให้ลูกชายของตัวเองเลย

นางเป็นแม่แท้ ๆ แต่พี่สาวที่ไม่ใช่แม่แท้ ๆ กลับนึกถึงว่าเขาไม่มีเสื้อผ้าใส่เป็นอันดับแรก

เสื้อผ้าแบบนั้นจะต้องนุ่มมาก และมีกลิ่นหอมแน่นอน

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้มหวานให้เฉินเฉิน ความอบอุ่นระหว่างพี่น้องทั้งสองทำให้ผู้คนรู้สึกอบอุ่น

เพียงแต่ภาพนี้ทำให้อวิ๋นเคอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

พาเด็กนั่นไปซื้อเสื้อผ้า แล้วละเลยเขาหรือ?

อวิ๋นเคอวางตะเกียบและชามลงอย่างแรง วิ่งออกไปที่ลานบ้าน น้ำเย็น ๆ ไหลผ่านศีรษะลงมา นับว่าได้อาบน้ำแล้ว จากนั้นก็หมุนตัวกลับเข้าห้องของตัวเอง ปิดประตู

การกระทำทั้งหมดนี้รวดเร็วมาก อวิ๋นเถียนเถียนอ้าปากกว้าง ไม่เข้าใจว่าตนเองไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจ

อย่างไรก็ตาม นางไม่ได้สนใจมากนัก นางต้มน้ำบนเตาไฟ ให้เฉินเฉินไปอาบน้ำชำระร่างกาย

รอจนเฉินเฉินอาบน้ำเสร็จ ท้องฟ้าก็มืดสนิท แต่ตัวนางเองยังไม่ได้อาบน้ำเลย

ทั้งตัวเหนียวเหนอะหนะ นอนก็คงไม่สบาย

อวิ๋นเถียนเถียนรู้จักร่างกายของตัวเองดี หากใช้น้ำเย็นอาบ พรุ่งนี้คงลุกไม่ขึ้นแน่

ดังนั้น นางจึงอดทนต้มน้ำให้ร้อน

แต่ในห้องไม่มีที่สำหรับอาบน้ำ

อวิ๋นเคออาบน้ำในลานบ้าน เฉินเฉินก็อาบน้ำอย่างลวก ๆ ที่มุมหนึ่งของลานบ้าน แต่นางเป็นสตรี จะอาบน้ำในลานบ้านได้อย่างไร

อวิ๋นเถียนเถียนจึงเงี่ยหูฟังเสียงในห้องของอวิ๋นเคอเบา ๆ เมื่อสังเกตว่าไม่มีเสียงอะไร จึงขนถังน้ำเข้าไปในบ้าน

ช่างเถอะ วันนี้ขอเช็ดตัวไปก่อน

พรุ่งนี้ไปที่ตลาด ต้องซื้อเทียนไขมาบ้าง แล้วก็ควรซื้อถังไม้ใบใหญ่มาด้วย ในห้องของนางจะใช้ม่านกั้นมุมหนึ่งไว้สำหรับอาบน้ำโดยเฉพาะ

อวิ๋นเถียนเถียนคิดไปพลางค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าออก

อวิ๋นเคอไม่ได้หลับ เสียงเคลื่อนไหวแอบ ๆ ของอวิ๋นเถียนเถียนข้างนอกทำให้เขาได้ยิน

แต่คิดอยู่นานก็ไม่เข้าใจว่านางกำลังทำอะไรกันแน่

เพื่อสืบให้รู้เรื่อง เขาลุกขึ้นมาแล้วประตูเปิดออกทันที

อวิ๋นเถียนเถียนตกตะลึงไป ไม่คิดว่าอวิ๋นเคอจะออกมา เขาไม่ได้หลับไปแล้วหรือ?

อวิ๋นเคอยืนนิ่งอยู่กับที่ ราวกับเห็นบางสิ่งที่ไม่ควรเห็น

อวิ๋นเถียนเถียนเป็นฝ่ายได้สติก่อน นางไม่ได้กรีดร้องเสียงดังเหมือนสตรีอื่น แต่รีบคว้าเสื้อผ้ามาปิดหน้าอก บังทรวงอกไว้ก่อน

“จะมองอะไรอีก? รีบหันหลังไปสิ!”

อวิ๋นเคอราวกับตื่นจากความฝัน พลันหันกลับไปอย่างรวดเร็ว “ยามค่ำคืนไม่นอนหลับ เจ้ามาทำอะไรอยู่ที่นี่?”

อวิ๋นเถียนเถียนสวมเสื้อผ้าอย่างใจเย็น “ข้าไม่เหมือนท่านหรอก ที่เอาน้ำเย็นมาราดตัวแล้วถือว่าอาบน้ำแล้ว”

อวิ๋นเคอพลันรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว ราวกับทั่วร่างกำลังจะลุกเป็นไฟ

“ข้าขอโทษ ข้าจะรับผิดชอบเอง!”