ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 137 ป้าหลัวผู้เอาแต่ใจ

บทที่ 137 ป้าหลัวผู้เอาแต่ใจ

อวิ๋นเคอถือตะกร้าใบเล็ก ๆ ใบหนึ่ง ดูเหมือนกับตะกร้าที่อวิ๋นเถียนเถียนเคยใส่ดอกไม้ประดับผมมาก่อน ปิดคลุมด้วยผ้าผืนเก่า

ดังนั้น ทุกคนจึงคาดเดาในใจว่า นี่คงเป็นดอกไม้ประดับผมที่เด็กสาวคนนี้ทำขึ้นมาอีกแล้ว ไม่ได้คาดเดาไปถึงอย่างอื่น

หลี่เสี่ยวเหอรออยู่บนเกวียนวัวนานแล้ว แต่ถึงแม้จะเห็นอวิ๋นเถียนเถียน ก็แค่พยักหน้ายิ้ม ๆ เท่านั้น ไม่ได้พูดอะไร

นี่ไม่เหมือนกับหลี่เสี่ยวเหอในยามปกติ แต่เมื่อหันไปมองข้าง ๆ นาง อวิ๋นเถียนเถียนก็เข้าใจได้ในทันที ที่แท้แม่สามีจอมเรื่องมากของนางก็มาด้วยนี่เอง หลี่เสี่ยวเหอถึงได้สูญเสียความร่าเริงไป

ที่จริงแล้ว การที่นางหลัวคนนี้จะมาได้ ก็ต้องขอบคุณอวิ๋นเถียนเถียน

อวิ๋นเถียนเถียนก็ทำดอกไม้ประดับผมเหมือนกัน แต่ในเวลาเพียงไม่กี่วัน ก็สามารถทำเงินได้ก้อนหนึ่ง ลูกสะใภ้ของนางมักจะบอกว่าดอกไม้ประดับผมพวกนั้นขายไม่ได้ราคาเท่าไหร่ ดังนั้น นางหลัวจึงตั้งใจอยากจะมาดูด้วยตนเอง ดูว่าลูกสะใภ้ของตนนั้นแอบเก็บเงินส่วนตัวไว้หรือไม่

หลี่เสี่ยวเหอไม่พูด แต่ไม่ได้หมายความว่านางหลัวจะไม่พูด

เมื่อนางเห็นอวิ๋นเถียนเถียน รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอย

“เถียนเถียน เมื่อวานมาถึงบ้านเราแล้ว ไม่เข้าไปดื่มชาร้อนสักถ้วย เสี่ยวเหอก็น่าจะชวนเข้าบ้านสิ”

ป้าคนนี้ เห็นได้ชัดว่าเมื่อวานตอนที่เห็นนาง ยังทำท่าทางหยิ่งยโสอยู่เลย วันนี้กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เปลี่ยนสีหน้าได้เร็วจริง ๆ

อวิ๋นเถียนเถียนก็ไม่ได้ตั้งใจจะเปิดโปงป้าคนนี้ต่อหน้า แค่ยิ้มจาง ๆ แล้วเอ่ยว่า “เมื่อวานข้ารีบกลับบ้านทำอาหาร ไว้คราวหน้าจะไปรบกวนป้านะเจ้าคะ”

การที่นางหลัวทักทายนางต้องมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างแน่ ๆ

“เถียนเถียน ดูนี่สิ เสี่ยวเหอของป้าเรียนทำดอกไม้ประดับผมจากเจ้า ก็ทำเงินได้ไม่น้อยเลยนะ แต่แบบมันซ้ำ ๆ กันแบบนี้ ก็ขายไม่ได้ราคาดีเท่าไหร่ ขอป้าดูของเจ้าหน่อยสิว่าแบบไหนที่เรียกว่าสวย”

พูดไปพลาง นางหลัวคนนี้ก็หน้าด้าน อยากจะเปิดผ้าผืนนั้นออกดู

ถ้าตะกร้านี้อยู่ในมืออวิ๋นเถียนเถียน ป้าคนนี้อาจจะเปิดสำเร็จแล้ว หากปล่อยให้นางเห็นเนื้อตากแห้งที่อยู่ข้างใน ไม่แน่ว่าจะก่อเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นมาอีก

อวิ๋นเคอนั่งอยู่ตรงกลาง ตั้งสติระวังตัวอยู่ก่อนแล้ว จะปล่อยให้มือของป้าคนนี้มาแตะต้องได้อย่างไร เขารีบดึงตะกร้าไปด้านหลัง มือที่ป้ายื่นออกมาคว้าพลาด เกือบจะหน้าคะมำลงไป ดีที่หลี่เสี่ยวเหอตาไวคว้านางหลัวไว้ได้ทัน

ป้าหลัวโกรธไม่น้อย ในหมู่บ้านนี้ นางมักจะทำตัวเอาแต่ใจจนเคยชิน ยังไม่เคยเจอใครไม่ไว้หน้านาง

“ข้าว่าแล้ว ทำไมถึงใจแคบเช่นนี้ แค่ขอดูหน่อยเดียวเอง จะทำให้หายไปสักชิ้นหรือไง!”

อวิ๋นเถียนเถียนขมวดคิ้ว แล้วกล่าวว่า “ป้าหลัวจะมาลงที่ข้าทำไม? ตะกร้านี้ก็ไม่ได้อยู่ในมือข้าสักหน่อย หรือเห็นว่าข้าอายุน้อยเลยจะรังแกกัน?”

หลี่เสี่ยวเหอที่อยู่ข้าง ๆ บ่นออกมาคำหนึ่ง “แม่! อย่าทำแบบนี้สิ!”

นางหลัวไม่ยอม รีบหยิกหลี่เสี่ยวเหออย่างแรง จนหลี่เสี่ยวเหอเกือบจะร้องออกมา

“เรื่องของข้า เจ้าจะยุ่งทำไม! ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าไม่มีอะไรดี คลอดลูกชายก็ไม่ได้ ข้างนอกยังไม่ช่วยคนในครอบครัว กลับไปช่วยคนนอก!”

อวิ๋นเถียนเถียนมาอยู่ในยุคนี้ ก็ชินกับความสัมพันธ์ของแม่สามีกับลูกสะใภ้ในยุคนี้แล้ว แต่พอเห็นหลี่เสี่ยวเหอน่าสงสาร ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธแทน

“ป้าหลัวพูดผิดแล้ว ข้าเห็นว่าพี่เสี่ยวเหอน่าสงสาร เลยยอมสอนให้ เป็นความสมัครใจของข้าเอง หากไม่อยากสอนก็เป็นสิทธิ์ของข้า จะสอนหรือไม่สอนเป็นเรื่องของข้า ป้าจะไปลงที่พี่เสี่ยวเหอทำไม!”

“อีกอย่าง คนเราก็ต้องรู้จักพอใจ ข้าสอนให้ไปแล้วตั้งสองแบบ ที่เหลือก็ต้องรอให้ข้าทำเองก่อนถึงจะสอนได้ หากป้ายังทำตัวไร้เหตุผลแบบนี้ ต่อให้ข้ากับพี่เสี่ยวเหอจะสนิทกันแค่ไหน ข้าก็ไม่ยอมแล้วเหมือนกัน ใครจะอยากหาเรื่องใส่ตัวล่ะ!”

โชคดีที่อวิ๋นเถียนเถียนเตรียมรับมือเรื่องนี้ไว้แล้ว บนเนื้อตากแห้งชั้นบนสุด หลังจากปูผ้าทับแล้ว ก็ยังวางดอกไม้ประดับผมไว้ด้านบนด้วย

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าสิ่งนี้จะไม่ใช่ว่าห้ามให้คนอื่นดู แต่อวิ๋นเคอกลับปกป้องไว้ อวิ๋นเถียนเถียนก็เลยไม่อยากยุ่ง

แต่นางหลัวไม่ยอม “เพื่อนบ้านกันแท้ ๆ แค่รู้อะไรนิด ๆ หน่อย ๆ ก็มาทำเป็นหยิ่งใส่ เหมือนแม่เจ้าไม่มีผิด นังจิ้งจอกเจ้าเล่ห์!”

ทันใดนั้นสีหน้าของอวิ๋นเถียนเถียนก็มืดลง “ป้าหลัว ข้าเห็นแก่ที่ป้าอายุเยอะกว่า ข้าก็ยังให้เกียรติป้าอยู่บ้าง! แต่การเป็นผู้ใหญ่ก็ต้องทำตัวให้สมกับที่เป็นผู้ใหญ่สิ! ข้าบอกแล้วว่าแม่ข้าไม่ใช่คนแบบนั้น ถึงแม่ข้าจะเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์จริง ๆ นางก็ตายไปหลายปีแล้ว คนตายไปแล้วก็อย่าไปรื้อฟื้นเลยป้าอายุปูนนี้แล้ว ยังคิดเรื่องแบบนี้ไม่ออกอีกหรือ?”

อย่างไรก็ตาม คนอายุปูนนี้ถูกเด็กสาวตัวเล็ก ๆ สั่งสอน ช่างน่าอับอาย

“นังเด็กไม่มีมารยาท กล้าดียังไงมาสั่งสอนข้า เจ้าคอยดู ข้าจะสั่งสอนเจ้าเอง!”

อวิ๋นเคอกลับส่งเสียงเยาะเย้ยออกมาอย่างเย็นชา “ป้าหลัวพอซะทีเถอะ! เด็กคนนี้ไม่ใช่คนไม่มีที่พึ่งพิง ข้ายังอยู่! นางเป็นภรรยาของข้า ข้าที่เป็นสามีจะสั่งสอนเอง ป้าหลัวเป็นใครกัน? อายุขนาดนี้แล้วยังไม่เว้นแม้แต่คนตาย อายบ้างไหม?!”

นางหลัวเป็นคนประเภทข่มเหงรังแกคนอ่อนแอ อวิ๋นเคอทั้งร่างเต็มไปด้วยรังสีสังหาร ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครา รังสีความเย็นชาพุ่งออกมาจากแววตา ทำให้นางหลัวหวาดกลัวขึ้นมา

“นังเด็กเลว สมควรแล้วที่จะคู่กับคนป่า! เสี่ยวเหอ เจ้าจงตระหนักไว้ว่าลูกชายของข้าก็ดี ครอบครัวก็ดี ไม่ใช่คนป่าที่ไม่รู้ที่มาที่ไปแบบนี้!”

อวิ๋นเถียนเถียนฟังคำพูดเหล่านี้แล้วรู้สึกทนไม่ได้ ทันใดนั้นนางก็นึกอะไรขึ้นได้ ยื่นนิ้วไปที่มือของนางหลัว

เพราะว่ามีหลี่เสี่ยวเหอนั่งขวางอยู่ อวิ๋นเถียนเถียนจึงไม่กล้าทำอะไรมาก ดีที่ป้าหลัวยื่นมือไปทางนี้เท้ากับเกวียนวัว พอดีกับจังหวะที่อวิ๋นเถียนเถียนจะลงมือ

ทั้งตัวของนางหลัวชาไปหมด ล้มลงจากเกวียนวัว โชคดีที่ตรงนี้เป็นทางขึ้นเขา เกวียนวัวก็เคลื่อนที่ช้าอยู่แล้ว ก็แค่ล้มลงไปเฉย ๆ ไม่ได้เป็นอะไรมาก

แต่ลุงเฉินก็ตกใจ รีบหยุดเกวียนวัว

“นางหลัว เป็นอะไรไป? เกวียนวัวของข้าก็ไม่ได้กระแทกแรงขนาดนั้นนี่?”

ลุงเฉินจะขับเกวียนวัวเป็นประจำ ในหมู่บ้านจึงยังมีคนนับถืออยู่บ้าง นางหลัวไม่กล้าล่วงเกิน

แล้วก็มักจะเลือกคนอ่อนแอกว่า นางหลัวชี้ไปที่อวิ๋นเถียนเถียนแล้วตะโกนว่า “เป็นฝีมือนังเด็กเลวนี่ใช่หรือไม่? รู้อยู่แล้วว่าเจ้าไม่หวังดี! เด็กไม่มีพ่อแม่สั่งสอน!”