ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 155 เสี่ยวหลาง

บทที่ 155 เสี่ยวหลาง

แต่ทว่าสำหรับความปรารถนาดีอันแปลกประหลาดของเฉินผิงอัน อวิ๋นเถียนเถียนรู้สึกไม่ทันตั้งตัว ไม่รู้ว่าควรจะรับมืออย่างไรดี

มองดูลูกสุนัขตัวน้อยที่ดูดุร้ายตั้งแต่ยังเล็กตรงหน้า แม้จะไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก แต่ก็ยังสามารถเตือนภัยได้

แม้อวิ๋นเถียนเถียนจะไม่รู้ว่าเฉินผิงอันตั้งใจจะทำอะไร แต่สำหรับเรื่องนี้ในตอนนี้ เขาไม่ได้มีเจตนาร้าย

ดังนั้น นางจึงตัดสินใจรับเลี้ยงสุนัขตัวนี้ ไปหาเนื้อแห้งชิ้นหนึ่งจากในครัว แล้วโยนลงบนพื้น

แต่ลูกสุนัขตัวนี้กินแล้วก็ยังไม่หยุดเห่า เสียงเห่าทำให้อวิ๋นเคอและเฉินเฉินตื่นขึ้นมาพร้อมกัน ทั้งสองคนขมวดคิ้วเดินออกมาจากห้องพร้อมกัน ก็เห็นสุนัขที่ถูกผูกไว้ที่ประตูในลานบ้าน กำลังเห่าไม่หยุด

“เจ้าตัวน้อยนี่มาจากไหน?”

อวิ๋นเคอขมวดคิ้วมองเฉินเฉินที่ยืนอยู่ในลาน เฉินเฉินก็มองเช่นกัน แต่เช้าตรู่แบบนี้ พี่สาวไปหาลูกสุนัขที่ดูดุร้ายตัวนี้มาจากที่ไหน?

“เฉินผิงอันเอามาให้น่ะ”

เฉินผิงอัน?

ทั้งคู่เบิกตาโตด้วยความสงสัย

“อย่าถามข้า ข้าก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น วันนี้แต่เช้าเขาวิ่งมาที่หน้าประตู บอกว่าจะให้สุนัขตัวนี้แก่ข้า ยังบอกให้ข้าใช้สุนัขตัวนี้เฝ้าโรงงาน บอกว่ามีขโมย”

“เมื่อครู่ข้าอยู่ที่หน้าประตูโรงงาน กุญแจนั่นถูกคนแตะต้องจริง ๆ ครั้งนี้เฉินผิงอันไม่ได้โกหก เพียงแต่ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทำเช่นนี้ หรือว่าเขาเสียใจกับการกระทำที่ผ่านมา?”

เฉินเฉินพูดด้วยสีหน้าไม่เต็มใจ “ตอนนี้มาเสียใจก็สายเกินไปแล้ว! พี่สาว ท่านอย่าได้เห็นว่าเขาดีแล้วส่งข้ากลับไปเชียวนะ”

“วางใจเถิด ข้าจะไม่ให้เขามีโอกาสเอาเจ้ากลับไปแน่ อีกไม่นานก็จะหาครอบครัวที่ดีให้เจ้าไปอยู่ด้วย ตอนนั้นเจ้าก็จะไม่มีความเกี่ยวข้องกับเฉินผิงอันอีกต่อไป”

อวิ๋นเคอมองลูกสุนัขที่เห่าไม่หยุดตรงหน้า ในที่สุดเขาก็หมดความอดทน ปล่อยรังสีความน่าเกรงขามออกมา

ในชั่วพริบตา พี่น้องทั้งสองรู้สึกว่าขนทั้งตัวลุกชัน ต่างมองอวิ๋นเคอด้วยความตกใจ ลูกสุนัขตรงหน้าก็หยุดเห่า ถอยหลังไปอย่างขลาดกลัว แต่ก็ยังคงแยกเขี้ยวอย่างดุร้าย

อวิ๋นเคอค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปลูบหัวลูกสุนัขตัวน้อย ลูกสุนัขจึงนอนราบกับพื้นอย่างว่าง่าย

อวิ๋นเคอจึงเก็บรังสีความน่าเกรงขามของตัวเอง กลับมาเป็นนายพรานที่ดูธรรมดาอีกครั้ง แต่พี่น้องทั้งสองต่างรู้ดีในใจว่า คนตรงหน้านี้ไม่ได้ธรรมดาอย่างที่คิดแน่นอน

“เอาล่ะ พวกเจ้าทั้งหมดเข้ามาใกล้ ๆ ให้มันได้จดจำกลิ่นของพวกเจ้าหน่อย”

อวิ๋นเคอยื่นมือดึงเฉินเฉิน พี่น้องทั้งสองเดินเข้าไป แม้ว่าเฉินเฉินจะยังกลัวอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นพี่สาวเดินเข้าไป เขาก็ฝืนใจเดินตามไปด้วย

คราวนี้ลูกสุนัขไม่เห่าแล้ว กลับเชื่องและน่ารัก เอาหัวมาถูขาเฉินเฉินอย่างออดอ้อน

เฉินเฉินลืมความกลัวไปทันที ย่อตัวลงลูบหัวลูกสุนัข

“พี่สาว มันน่ารักจังเลย เราจะเลี้ยงมันใช่ไหม”

อวิ๋นเถียนเถียนพยักหน้าพลางยิ้มพูดว่า “เก็บมันไว้เฝ้าบ้านเถิด แต่ว่าเฉินผิงอันเป็นคนส่งมาให้ พวกเราส่งเงินสิบตำลึงไปให้เขา ถือว่าซื้อลูกสุนัขจากเขามา ต่อไปเจ้ามีหน้าที่ให้อาหารมัน”

เฉินเฉินพยักหน้าอย่างตื่นเต้น “เจ้าตัวน้อย ต่อไปเจ้าจะอยู่ที่บ้านนี้นะ ข้าจะตั้งชื่อให้เจ้า ดูจากท่าทางดุร้ายเมื่อครู่ เรียกเจ้าว่าเสี่ยวหลางดีไหม”

ลูกสุนัขที่ไหนจะรู้เรื่องชื่อ มันเพียงแต่แลบลิ้นเลียมือของเฉินเฉิน

“พี่สาว ท่านว่าเสี่ยวหลางรู้ไหมว่าตอนนี้มันชื่ออะไร”

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้มอย่างจนใจ ถึงอย่างไรก็ยังเป็นเด็ก แม้ปกติจะรู้ความ แต่ก็ยังมีความเป็นเด็กอยู่

แต่สุนัขแบบนี้ ถ้าส่งไปฝึกที่หน่วยตำรวจพิเศษ จะเป็นผู้ช่วยที่ดีแน่นอน น่าเสียดายที่ตอนนั้นนางไม่เคยฝึกกับสุนัขตำรวจเลย

“มันไม่ใช่คน จะเข้าใจคำพูดของเจ้าในทันทีได้อย่างไร แต่ถ้าเจ้าสอนมัน มันก็จะรู้แน่นอน ถ้าฝึกได้ดี มันจะเข้าใจทุกคำที่เจ้าพูดเลยนะ”

อวิ๋นเถียนเถียนเดินเข้าไปในห้องของตัวเอง หยิบเงินสิบตำลึงออกมา

จากนั้นก็เดินไปที่ลานบ้านที่เพิ่งซ่อมแซมใหม่จากซากปรักหักพัง

เฉินผิงอันนั่งอยู่ในลาน พับขากางเกงขึ้น บนนั้นมีรอยแผลหลายรอย เลือดยังคงซึมออกมา เฉินผิงอันไม่สนใจ หยิบยาทาแผลในบ้านมาทาทันที

อวิ๋นเถียนเถียนเดินเข้าไปเห็นภาพนั้นพอดี

“เฉินผิงอัน วันนี้ไม่ว่าเจ้าจะมีความคิดอะไรที่มาช่วยข้า แต่บุญคุณนี้ข้าจำไว้แล้ว เพียงแต่ไม่ทราบว่าสุนัขตัวนี้เจ้าได้มาจากไหน ต้องเสียเงินอะไรไหม?”

เฉินผิงอันไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง “อย่างไรในสายตาของเจ้า ข้าก็ไม่เคยเป็นคนดีอยู่แล้ว สุนัขตัวนี้ข้าซื้อมาจากสหายเก่าคนหนึ่ง แต่ตอนพามันกลับมา ถูกกัดไปหลายทีเท่านั้นเอง”

“เมื่อเป็นการซื้อ เจ้าบอกราคามาเถิด อย่างไรก็ไม่อาจให้เจ้าเสียเปรียบได้”

อวิ๋นเถียนเถียนมองดูท่าทางน่าสงสารของเขา ในที่สุดก็รู้สึกสงสารอยู่บ้าง

“ใช่แล้ว อวิ๋นเถียนเถียน เจ้าเติบโตขึ้นมากแล้ว ไม่ใช่เด็กสาวที่ต้องพึ่งพาผู้อื่นและถูกทุบตีด่าว่าอีกต่อไป ช่างเถิด ข้าก็แค่หวังให้ลูกชายของข้าได้มีชีวิตที่ดี ไม่มีอะไรอื่นอีกแล้ว ส่วนเรื่องเงิน เจ้าให้เท่าไหร่ก็ได้ตามที่เจ้าเห็นสมควรเถิด”

อวิ๋นเถียนเถียนคิดอย่างรอบคอบแล้วล้วงเงินสิบตำลึงออกมาจากอก และหยิบอีกห้าตำลึงออกมาจากถุงเงินของตัวเอง จากนั้นก็ยื่นให้เฉินผิงอัน

“สิบตำลึงนี้ถือว่าเป็นค่าซื้อสุนัขตัวนี้ ส่วนอีกห้าตำลึงเจ้าเอาไปรักษาแผลเถิด เรื่องนี้ก็ถือว่าจบแล้ว เราไม่ติดค้างอะไรกันอีก”

เฉินผิงอันได้ยินคำว่าไม่ติดค้างกันแล้วก็เงยหน้าขึ้นทันที “อะไรกัน ไม่ติดค้างกันอย่างไร? มารดาของเจ้าติดค้างข้า ข้าไม่มีทางทวงคืนจากนางได้ นางติดค้างข้าไปชั่วชีวิต”

“นางก็คือนาง ส่วนข้าก็คือข้า ข้าไม่ได้ติดค้างเจ้า” อวิ๋นเถียนเถียนพูดจบก็หมุนตัวจะจากไป

เมื่อเดินมาถึงประตู นางก็หยุดฝีเท้าลง “อีกไม่นานข้าจะยกเฉินเฉินให้ครอบครัวดี ๆ ก็แค่แจ้งให้เจ้ารับรู้เท่านั้น”

เฉินผิงอันชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ตะโกนด้วยความโกรธ “นั่นเป็นลูกชายของข้า เจ้าจะยกให้คนอื่นได้อย่างไร? อวิ๋นเถียนเถียนถ้าเจ้าอยากแก้แค้นข้าก็แก้แค้นข้าเถอะ ไม่ต้องลงมือกับเฉินเฉิน”

อวิ๋นเถียนเถียนหันกลับมาอย่างดูแคลน “แก้แค้นเจ้าหรือ? ข้าไม่มีเวลาว่างมากขนาดนั้นหรอก เจ้าขายเฉินเฉินให้ข้าแล้ว ข้าจะยกให้ใคร มันก็เป็นสิทธิ์ของข้า!”